ก้าวแรกสู่ความมืดมิด

"หยุด! อย่าเพิ่งขยับเท้าแม้แต่นิ้วเดียวครับ" เสียงกระซิบของผมแหบพร่า ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันอันน่าอึดอัดของชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด เซเลสเต้หยุดกะทันหัน ร่างระหงของเธอในชุดคลุมสีเข้มแนบชิดติดกับแผ่นหลังของผม กลิ่นอายของดอกกุหลาบสีเงินและไอเวทมนตร์จางๆ จากตัวเธอช่วยบรรเทาความตึงเครียดในอากาศลงได้บ้าง แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเบื้องหน้าของเราคือปากทางเข้าสู่ความมืดมิดที่แท้จริง เรายืนอยู่บนแท่นหินสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์จนหมดสิ้น เบื้องล่างคือเหวไร้ก้นบึ้งที่มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณดังสะท้อนขึ้นมาเป็นระยะ "ไคล์... นายเห็นอะไร" เซเลสเต้ถามเบาๆ แม้จะดูนิ่งเฉยแต่ผมสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวของเธอผ่านความร้อนที่แผ่ออกมาทางแผ่นหลัง ผมหลับตาลง กระตุ้นทักษะ 'เนตรรูนโบราณ' ระบบแจ้งเตือนเริ่มทำงานทันที เส้นใยแสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในมโนภาพ มันไม่ใช่แค่ทางเดินธรรมดา แต่มันคือโครงข่ายรูนกับดักระดับมหันตภัยที่ถักทอซ้อนทับกันเป็นร้อยชั้น หากก้าวพลาดเพียงมิลลิเมตร แรงกดอากาศที่นั่นจะบดขยี้ร่างของสิ่งมีชีวิตให้แหลกละเอียดกลายเป็นละอองเวทภายในพริบตา [แจ้งเตือน: พบโครงข่ายรูนโบราณ 'วงกตอาฆาตแห่งทมิฬ' อัตราความสำเร็จในการผ่านทาง: 0.02%] ผมขบกรามแน่น 0.02 เปอร์เซ็นต์งั้นหรือ? นี่ไม่ใช่การผจญภัยธรรมดาแล้ว แต่นี่คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อสังหารผู้บุกรุกโดยเฉพาะ "มันไม่ได้มีไว้ให้เราผ่านครับเซเลสเต้" ผมตอบพลางหยิบขวดยาที่ปรุงขึ้นเองจากกระเป๋าคาดเอว "พวกมันกำลังรอให้เราก้าวเข้าไป เพื่อที่จะได้ 'ย่อย' พลังงานชีวิตของเราไปเป็นเชื้อเพลิงให้กับอะไรบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปอีก" "แล้วนายจะทำอย่างไร" เธอถามพลางหันมาสบตาผม ดวงตาสีน้ำเงินดุจไพลินคู่นั้นสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามแบบฉบับอาจารย์ผู้เย็นชา "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นอาหารเย็นของปีศาจ" ผมยิ้มมุมปาก พลางบรรจงหยดของเหลวสีทองลงบนฝ่ามือ "ผมจะเปลี่ยนโครงสร้างรูนพวกนี้ ให้กลายเป็นสะพานแทน แต่มันต้องใช้เวลา... และผมต้องการให้คุณช่วยตรึงรอยแยกมิติที่กำลังจะเกิดขึ้นไว้" เซเลสเต้ไม่ถามซ้ำ เธอเพียงแค่พยักหน้าและเริ่มร่ายเวทมนตร์บทเฉพาะตัว อักขระสีเงินเริ่มหมุนวนรอบตัวเธอ แสงสว่างจากเวทมนตร์ของเธอดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดของห้วงเหว ผมเริ่มร่ายคาถาประสาน รูนบนฝ่ามือเปล่งประกายสีคราม สั่นสะเทือนสอดประสานไปกับโครงข่ายรูนเบื้องหน้า *ครืน...* เสียงหินลั่นดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดันเจี้ยน ก้อนหินขนาดมหึมาร่วงหล่นลงสู่เหวเบื้องล่าง แต่ไม่มีเสียงกระทบพื้นกลับมา มันถูกกลืนกินไปจนหมดสิ้น สมาธิของผมถูกจดจ่ออยู่กับการคำนวณตำแหน่งรูนที่ผิดเพี้ยนไป ผมต้องแทรกแซงวงจรเวทมนตร์นี้ก่อนที่ระบบป้องกันของมันจะตรวจพบการบุกรุก "ไคล์! ฝั่งซ้ายเริ่มไม่เสถียรแล้ว!" เซเลสเต้ตะโกนขณะที่พลังเวทของเธอปะทะกับแรงดันมหาศาลจากใต้ดิน "ผมกำลังพยายามครับ!" ผมเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม นิ้วมือวาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างจุดเชื่อมรูนใหม่ ทันใดนั้นเอง... ทั้งดันเจี้ยนพลันเงียบกริบ เสียงลมหวีดหวิวหยุดลงชั่วขณะ ความมืดมิดเบื้องหน้าเริ่มหมุนวนกลายเป็นรูปร่างกึ่งโปร่งใส ดวงตาสีเลือดคู่มหึมาค่อยๆ ลืมขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า มันไม่ใช่รูน... แต่มันคือสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่หลับใหลอยู่ใต้จุดศูนย์กลางของกับดักนี้! ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าจนบดบังวิสัยทัศน์ [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบ 'ผู้พิทักษ์แห่งความว่างเปล่า' ลำดับที่ 0] [สถานะ: กำลังตื่นจากการจำศีล] [ภารกิจระดับ SSS: รอดชีวิตจากการเผชิญหน้า] ผมสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังวาดรูนหยุดชะงัก แรงดันมหาศาลพุ่งเข้าปะทะร่างจนเราทั้งคู่กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่แค่กับดัก แต่มันคือประตูที่ถูกผนึกไว้ และเราเพิ่งจะปลุกผู้เฝ้าประตูขึ้นมาเสียแล้ว เซเลสเต้คว้าไหล่ผมไว้แน่น พลังเวทของเธอปกป้องเราจากการถูกคลื่นพลังงานฉีกกระชาก "ไคล์... สิ่งนี้มันไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนสถาบันจะรับมือได้ เราต้องถอย!" "ถ้าเราถอยตอนนี้ รูนพวกนี้จะระเบิดและทำลายชั้นล่างของสถาบันที่อยู่เหนือขึ้นไปทั้งหมดครับเซเลสเต้" ผมหอบหายใจหนัก ทว่าสายตาจดจ้องไปยังดวงตาสีเลือดที่กำลังจับจ้องมาที่พวกเรา "ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ผมต้องปลดผนึก... ทั้งหมด" "นายจะทำอะไร!" ผมหยิบ 'ศิลารูนต้นกำเนิด' ที่ได้มาจากบทเรียนก่อนหน้าขึ้นมา มันสั่นระริกราวกับตอบรับเสียงเรียกร้องจากสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ผมหันไปสบตาอาจารย์สาวที่ตอนนี้ดูตระหนกที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "ฝากชีวิตไว้กับผมนะครับ... เพราะก้าวต่อไปนี้ คือจุดจบของความมืดมิด หรือไม่ก็คือจุดจบของพวกเรา" ผมตัดสินใจพุ่งตัวเข้าสู่ความมืดมิดนั้นโดยไม่มีความลังเล ทันทีที่ร่างสัมผัสกับมวลพลังงานที่หนาทึบ ดาบเวทมนตร์เล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ แสงจากมันสว่างจ้าจนน่าสะพรึงกลัว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังมาจากเบื้องลึกของจิตวิญญาณ... เสียงของใครบางคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในที่แห่งนี้ "ยินดีต้อนรับกลับมา... บุตรแห่งเวทมนตร์ผู้หลงทาง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ! อาร์เธอร์มนตราสวรรค์