ข้อสอบปราบเซียนที่ผมรู้คำตอบหมดแล้ว

ปลายปากกาขนนกเวทมนตร์ในมือของผมหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง เสียงฝูดกระดาษขูดขีดกับโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มภายในห้องสอบรวมดังก้องสลับกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากรอบด้าน ทว่าบรรยากาศรอบตัวผมกลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ข้อสอบคัดเลือกประจำสัปดาห์ของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาขึ้นชื่อเรื่องความโหดหิน โจทย์สิบข้อแรกคือการแกะรักษ์อักขระรูนโบราณยุคปฐมกาลที่สูญหาย ซึ่งปกติแล้วเหล่าศาสตราจารย์มักใช้เวลาวิเคราะห์กันเป็นเดือน แต่วันนี้... พวกเขาให้เวลาเราเพียงสองชั่วโมง "หมดเวลาไปแล้วหนึ่งในสี่..." เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์คุมสอบลอยมาตามอากาศ พร้อมกับเสียงกระดาษพลิกอย่างร้อนรนจากโต๊ะด้านข้าง ผมเหลือบมองกระดาษคำตอบของตัวเอง รูนสีทองจางๆ บนแผ่นกระดาษเวทมนตร์กำลังสั่นไหวเบาๆ ตามการไหลเวียนของมานา หากเป็นนักเรียนทั่วไป นี่คงเป็นวิชาปราบเซียนที่ทำให้สมองแทบไหม้ แต่สำหรับผม อดีตนักปรุงยาผู้ผ่านตำราโบราณมานับพันเล่ม และมีระบบแจ้งเตือนรูนโบราณคอยคำนวณโครงสร้างโครงข่ายเวทให้แบบเรียลไทม์... ปัญหาเหล่านี้ไม่ได้เกินความสามารถไปเลยแม้แต่น้อย [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบโครงสร้างรูน 'คาถาชำระล้างมิติ' (Spatial Purification Rune) รุ่นที่ 3.2] [คำแนะนำ: อักขระตรงกลางถูกบิดเบือนด้วยพลังความมืดระดับต่ำ หากต้องการแก้ทางอย่างสมบูรณ์ ให้แทนที่ด้วยรูน 'อัคคีบริสุทธิ์' พร้อมปรับมุมเอียง 45 องศาตามหลักเรขาคณิตมานา] ดวงตาของผมหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวจรดปากกาลงไปบนกระดาษอย่างมั่นใจ ลายเส้นสีฟ้าครามลากผ่านกระดาษอย่างลื่นไหลไร้ที่ติ ทุกตัวอักษรถูกเขียนขึ้นด้วยความประณีตราวกับงานศิลปะชั้นยอด ทันใดนั้น เงาสะท้อนจากกระจกด้านข้างก็ดึงความสนใจของผมไป สายตาคู่คมกริบแต่แฝงความเหนื่อยล้าของเซเลสเต้ อาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณกำลังยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างบานใหญ่ เธอกวาดสายตามองลงมายังแถวที่ผมนั่ง ใบหน้างقงงามภายใต้เรือนผมสีเงินยวดยวงเรียบเฉยราตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ทว่าแววตาคู่สวยนั้นกลับฉายประกายความฉงนวาบหนึ่งเมื่อเห็นความเร็วในการเขียนของผม เซเลสเต้เดินเข้ามาใกล้โต๊ะของผมอย่างเงียบเชุด ฝีเท้านั้นเบาราวกับแมวป่า เธอย่อตัวลงเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกจันทร์กระจ่างโชยมาแตะจมูก รlบนอกเสื้อคลุมสีดำสนิทขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เธอมองดูคำตอบในข้อที่แปด ซึ่งเป็นข้อที่ยากที่สุดในชุดข้อสอบ — ข้อที่นักเรียนเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลือกที่จะเว้นว่างไว้ "คิล..." เสียงหวานนุ่มแต่เย็นชาเอ่ยกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน "เธอเขียนสูตรนี้มาจากไหน ตำราในห้องสมุดหลวงของสถาบันไม่มีการบันทึกโครงสร้างรูนรูปแบบนี้เอาไว้... หรือว่าเธอแอบไปเปิดตำราต้องห้ามมา?" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มสุภาพปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเคย "ผมไม่ได้แอบเปิดหรอกครับอาจารย์ เซเลสเต้... เพียงแต่ผมแค่อ่านร่องรอยของมานาที่หลงเหลืออยู่บนกระดานดำเมื่อสัปดาห์ก่อน แล้วนำมาประยุกต์เข้ากับทฤษฎีการหมุนเวียนพลังงานธาตุไฟก็เท่านั้นเองครับ" เซเลสเต้ชะงักไป ดวงตาคู่สีม่วงเข้มจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของผมราวกับต้องการค้นหาความจริง เธอย่อมรู้ดีว่าคำอธิบายของผมมันดู "ง่ายเกินไป" สำหรับทฤษฎีที่ซับซ้อนระดับนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็หาหลักฐานมาจับผิดไม่ได้ ท่าทีเย่อหยิ่งและเย็นชาของอาจารย์สาวเริ่มสั่นคลอน เธอกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าใกล้จนผมได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ "เด็กเหลือขอ..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เจือความคาดไม่ถึงและรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง "อย่าอวดดีให้มันมากนักนะ... ข้อสุดท้ายด้านหลังกระดาษ ถ้าเธอแก้ไม่ออก ฉันนี่แหละจะหักคะแนนเธอครึ่งหนึ่งข้อหาทำตัวน่าหมั่นไส้" พูดจบเธอก็สะบัดชายผ้าคลุมเดินจากไป ทิ้งให้ผมอมยิ้มบางๆ กับคำขู่ที่ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด ผมหันกลับมามองกระดาษข้อสอบในหน้าสุดท้าย โจทย์ข้อสุดท้ายไม่ได้มาในรูปแบบของตัวหนังสือ แต่มันคือ "รอยผนึกมานา" ที่กำลังแผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนกระดาษเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง หากปล่อยไว้แบบนี้ กระดาษคำตอบจะพังทลายก่อนที่เวลาสอบจะหมดลง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผนึกเวท 'พันธนาการน้ำแข็งนิรันดร์' (Eternal Frost Sealing Rune) ระดับ S] [คำเตือน: หากใช้ความร้อนหักดิบ ผนึกจะระเบิดและทำลายพื้นที่รัศมี 5 เมตร ต้องใช้คาถาดูดซับพลังงานเวทคู่ขนานเท่านั้น] สมองของผมประมวลผลอย่างรวดเร็ว ปลายปากกาถูกเปลี่ยนเป็นหมึกเวทมนตร์ชนิดพิเศษที่สกัดจากเกสรดอกไม้สุริยันต์ ผมเริ่มวาดอักขระสวนทางกับทิศทางการหมุนของน้ำแข็งทีละเส้น ทีละเส้น อย่างใจเย็น แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม แต่สมาธิของผมยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก รอบข้างเริ่มมีเสียงอุทานด้วยความตกใจเมื่อนักเรียนคนอื่นเริ่มทำข้อสอบข้อสุดท้ายไม่ได้และเกิดปฏิกิริยาต่อต้านจากรอยผนึก เสียงกระดาษไหม้และเสียงร้องโอดครวญดังขึ้นเป็นระยะ แต่ผมยังคงจดจ่ออยู่กับปลายปากกาของตนเอง *อีกนิดเดียว...* ผมลากเส้นสุดท้ายบรรจบกับจุดศูนย์กลางของรูน เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้นในอากาศ ราวกับกลอนประตูเหล็กกล้าที่ถูกปลดล็อก ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากกระดาษมลายหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงลายเส้นสีทองอร่ามที่เปล่งแสงเรืองรองอย่างงดงามบนแผ่นกระดาษ [แจ้งเตือนระบบ: เสร็จสิ้นภารกิจเสริม 'เอาตัวรอดจากการสอบคัดเลือกสุดโหด' สำเร็จ] [ได้รับรางวัล: แต้มประสบการณ์รูนโบราณ +500, ทักษะ 'จิตสงบนิ่ง' เลื่อนระดับสู่ขั้นสมบูรณ์] ผมวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงระฆังหมดเวลาสอบที่ดังขึ้นกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง อาจารย์คุมสอบเดินเก็บกระดาษทีละโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของผม ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อก้มลงมองกระดาษคำตอบที่สะอาดไร้ที่ติ และเต็มไปด้วยสูตรคำนวณที่สมบูรณ์แบบเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ในเวลาจำกัด เซเลสเต้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะของผมอีกครั้ง เธอก้มลงหยิบกระดาษคำตอบของผมขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด นัยน์ตาคู่สวยฉายแววทึ่งระคนพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "เยี่ยมมาก... คิล" เธอเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "เธอไม่เพียงแต่แก้โจทย์ได้ แต่เธอใช้ทางลัดที่สง่างามที่สุดเท่าที่ฉันเคยตรวจข้อสอบมาในรอบสิบปี" ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แล้วแบบนี้... ผมจะได้รางวัลอะไรจากอาจารย์เซเลสเต้เป็นพิเศษไหมครับ?" เซเลสเต้ชะงักไป ใบหน้าขาวเนียนเริ่มมีริ้วความแดงระเรื่อจางๆ ปรากฏขึ้นที่พวงแก้ม เธอกำกระดาษในมือแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเตรียมอ้าปากเอ็ดผม ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใดออกมา ประตูไม้บานยักษ์หน้าห้องสอบก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังเวทมหาศาล! แรงระเบิดของลมพายุพัดเอาฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายกะโหลกเงิน ผู้ซึ่งไม่ควรจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ในเวลานี้ ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการสอบที่น่าสนุกเสียจริง ดูท่าทางว่าสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเสียแล้วกระมัง?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในบทนี้จากใจจริงครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์