เผชิญหน้าอ๋องผู้เยือกเย็น

กลิ่นหอมเย็นของกำยานจันทน์เทศลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากมุมมืดของห้องโถงใหญ่แห่งเรือนสุริยคราสได้เลย หลี่เหมยยืนนิ่งสงบ อาภรณ์สีขาวปักลายดอกเหมยสีเงินสะท้อนแสงตะเกียงวับแวม นางมิได้ก้มหน้าหลบสายตาคุกคามราวกับพญาเหยี่ยวของบุรุษผู้ประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลายมังกรเบื้องบนแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดียังไง ถึงก้าวเข้ามาเหยียบเขตหวงห้ามของเรือนหลังนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต... สตรีสามหาว" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เยือกเย็นดั่งสายน้ำจากยอดเขาหิมะในยามเหมันต์ อ๋องเฉินหลงทรงประทับนั่งในความมล 스ย แสงเงาจากเปลวเทียนขับให้พระพักตร์คมคายดุจเทพสลักดูน่าเกรงขرامและอันตรายยิ่งขึ้นไปอีก ฉลองพระองค์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์คำรามขับเน้นรัศมีแห่งผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายทุกลมหายใจในแผ่นดินนี้ได้อย่างชัดเจน หลี่เหมยมิได้สะทกสะท้าน นางแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก ริมฝีปากสีชาดขยับกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นในทุกคำ "หม่อมฉันมิกล้าอาจหาญถึงเพียงนั้นเพลิงพระทัย... เพียงแต่เรือนสุริยคราสแห่งนี้ หาได้มีเพียงแค่พระองค์ผู้เดียวที่เป็นเจ้าของ หากแต่ยังมีดวงวิญญาณนับร้อยที่ยังคงวนเวียนรอคอยความยุติธรรมอยู่ ณ ที่แห่งนี้ด้วยต่างหากเล่าเพคะ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องโถงก็ลดฮวบทันที เปลวเทียนไหววูบวาบจนเกิดเงาดำทอดทยาวิญญาณสั่นไหว อ๋องเฉินหลงทรงหรี่พระเนตรแคบลง รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากพระวรกายจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับมีภูเขาหินกดทับ พระองค์ทรงลุกขึ้นช้าๆ ก้าวพระบาทเข้ามาใกล้สตรีตรงหน้าทีละก้าว... ทีละก้าว จนกระทั่งกลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังและกลิ่นหอมของสนิมเหล็กเข้าประชิดตัว "เจ้าเป็นใครกันแน่... หลี่เหมย" พระองค์โน้มพระพักตร์ลงมาต่ำ กระซิบข้างพระ कर्ण (หู) ของนางด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "คนทั่วไปที่ล่วงรู้ความลับเรื่องวิญญาณในเรือนนี้ ล้วนกลายเป็นปุ๋ยใต้รากไม้ไปหมดสิ้นแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังยืนยิ้มอยู่เบื้องหน้าเราได้... หรือเจ้าคิดว่า ความงามอันเปราะบางของเจ้า จะช่วยปกป้องชีวิตจากคมดาบของเราได้กระนั้นหรือ" หลี่เหมยเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมกริบนั้นอย่างไร้ความหวาดกลัว ดวงตาคู่สวยของนางฉายแววระยับลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรยามราตรี นางย่อกายลงทำความเคารพอย่างงดงามตามธรรมเนียม ทว่าวาจากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม "หม่อมฉันมิเคยคิดใช้ความงามเป็นเกราะกำบังเพคะ... เพราะเกราะเดียวที่หม่อมฉันมี คือความจริงที่ว่า 'ท่านอ๋องผู้ไร้ใจ' พระองค์นี้ แท้จริงแล้วกำลังถูกบีบคั้นด้วยคำสาปที่กัดกินวิญญาณตนเองทุกค่ำคืน มิใช่หรือเพคะ" เพล้ง! เสียงถ้วยชาหยกขาวในพระหัตถ์ที่ถูกบีบจนแตกละเอียดคามือเศษกระเบื้องบาดฝ่าพระหัตถ์จนมีโลหิตสีแดงฉานไหลรินหยดลงสู่พื้นพรม ทว่าอ๋องเฉินหลงหาได้ใส่พระทัยไม่ พระเนตรคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนโทสะที่ถูกจี้ใจดำอย่างแม่นยำ พระองค์ยื่นพระหัตถ์ข้างที่เปื้อนโลหิตขึ้นมาบีบปลายคางมนของหลี่เหมยไว้แน่นจนนางรู้สึกเจ็บแปลบ แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น "บังอาจนัก... เจ้ากล้าดียังไงมาล่วงล้ำความลับสูงสุดของเรา!" อ๋องเฉินหลงตรัสคำรามลอดไรพระทัย แววตาดุดันฉายประกายอันตรายถึงขีดสุด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่งนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกประตูกั้น พร้อมกับขันทีคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ..." ขันทีละล่ำละลักรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "พระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ส่งตรงถึงตำหนักท่านอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" อ๋องเฉินหลงทรงชะงัก พระเนตรละจากใบหน้าของหลี่เหมยชั่วขณะ พระองค์สะบัดพระวรกายหันไปรับม้วนพระราชโองการประทับตราหยกทองคำจากขันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะค่อยๆ คลี่มันออกอ่านด้วยพระองค์เอง หลี่เหมยแอบลอบถอนหายใจยาวเบื้องหลังความเงียบงัน นางกวาดสายตามองไปยังมุมมืดของห้องที่บัดนี้ ปรากฏร่างโปร่งแสงของสตรีในชุดโบราณกำลังยกมือขึ้นชี้ไปยังพระราชโองการในพระหัตถ์ของท่านอ๋อง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังพวกเขาทั้งสอง อ๋องเฉินหลงทรงชะงักค้าง พระพักตร์ถอดสีลงทันทีเมื่อทอดพระเนตรเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายในพระราชโองการลับฉบับนั้น... ข้อความที่ระบุว่าการอภิเษกสมรสระหว่างพระองค์กับสตรีสกุลหลี่จะต้องเกิดขึ้นในคืนวันพระจันทร์สีเลือดนี้ มิฉะนั้น ราชอาณาจักรทั้งหมดจะต้องลุกเป็นไฟ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ม่านหมอกแห่งความลับนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ศาลาริมน้ำโบราณ