ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีไม่ได้ช่วยให้สติสัมปชัญญะของคินน์ ธนดล เข้าที่เข้าทางขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกำลังจ้องมองรอยหยดหมึกบนเอกสารสัญญายกเลิกการร่วมทุน แต่สมองส่วนลึกกลับถูกครอบงำด้วยภาพเหตุการณ์เมื่อค่ำวานนี้—ภาพที่รินรดา อดีตภรรยาผู้เคยยอมก้มหัวให้เขาตลอดกาล กล้าดึงดันเชิดหน้าปฏิเสธคำสั่งของเขาอย่างไม่เกรงกลัว และที่สำคัญที่สุด... เด็กชายตัวน้อยคนนั้น ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น มันช่างถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกับเขาอย่างไร้ที่ติ ความสงสัยกัดกินหัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดอยู่เหนือการควบคุม เขาปิดแฟ้มเอกสารในมือลงอย่างแรง เสียงกระแทกกระทั้นบนโต๊ะทำงานหินอ่อนดังสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัว ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบจะลุกขึ้นหยิบกุญแจรถแล้วก้าวเท้าออกจากห้องโดยไม่สนใจตารางนัดหมายช่วงบ่ายอีกต่อไป การสะกดรอยตามไม่ใช่สิ่งที่คนระดับเขาต้องลดตัวลงมาทำ แต่ความกระอ่วนใจและความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเยдяือกของรินรดา กำลังบังคับให้คินน์ต้องทำลายกฎของตัวเอง ล้อรถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่บริเวณหัวมุมถนนย่านชุมชนกึ่งชานเมือง บรรยากาศรอบตัวแตกต่างจากโลกที่เขาคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง คินน์ลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง ปรับเบาะนั่งเอนลงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกต สายตาคมกวาดมองผ่านกระจกกันแดดสีเข้มไปยังร้านเบเกอรี่ขนาดกะทัดรัดที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม—ร้านที่ป้ายหน้าร้านเขียนไว้ด้วยลายมืออ่อนหวานว่า *“Rinda’s Bake & Love”* ผ่านไปเกือบชั่วโมง ร่างระหงของรินรดาในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมก็เดินออกมาจัดแจงกระถางดอกไม้หน้าร้าน ท่าทางของเธอดูคล่องแคล่วและมีความสุขอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดเวลาสามปีที่ใช้วิวาห์ร่วมกันในคฤหาสน์ตระกูลธนดล เธอยิ้ม หัวเราะ และพูดคุยกับลูกค้าอย่างเป็นกันเอง รอยยิ้มนั้น... มันเปล่งประกายจนคินน์เผลอกำพวงมาลัยรถแน่นโดยไม่รู้ตัว และแล้ว หัวใจของเขาก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาจากหลังร้าน พร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้วเรียกมารดา "แม่ฮะ! ลีโออยากกินพายแอปเปิ้ลชิ้นนั้น..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่ดังแว่วมา แม้จะอยู่ไกลแต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคินน์ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นรินรดาย่อตัวลงโอบกอดเด็กชายคนนั้น รอยยิ้มที่เธอมอบให้ลูกน้อยเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นที่ล้นปรี่—ความรักแบบที่เขาโหยหามาตลอดแต่ไม่เคยได้รับจากเธอเลยแม้แต่น้อย "ได้เลยค่ะคนเก่ง แต่ต้องช่วยแม่เก็บกวาดโต๊ะตรงนั้นก่อนนะ" เสียงหวานเอ่ยพลأنใช้ปลายนิ้วเขี่ยจมูกโด่งรั้นของเด็กชายอย่างหมั่นเขี้ยว *จมูกโด่งรั้นแบบนั้น... มันคือพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน!* คินน์แทบหยุดหายใจ ตัวเลขในหัวเริ่มประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง อายุของเด็ก... ช่วงเวลาที่รินรดาขอหย่า... และวันที่เธอย้ายออกจากบ้านไปอย่างไร้เยื่อใย ทุกอย่างถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบจนน่ากลัว รินรดาท้อง! เธอท้องก่อนจะหย่ากับเขา และเธอกล้าดีอย่างไรถึงปกปิดเรื่องสายเลือดของตระกูลธนดลจากเขามาได้นานขนาดนี้! ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่พุ่งทะยานขึ้นมาตีรวนในอก ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงที่ถูกปิดบัง ทำให้คินน์ผลักประตูรถเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ เขาสกปรกและต่ำตมในสายตาของเธอขนาดนั้นเลยหรือ ถึงขั้นต้องพาเลือดเนื้อเชื้อไขหนีหายไปซ่อนตัวในมุมอับของเมืองเช่นนี้ ก๊อกๆ! เสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกกะทันหัน ทำให้คินน์ที่กำลังจะก้าวขาลงจากรถชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกฟิล์มเข้มด้วยแววตาดุดัน แต่แล้วความเย็นเยียบก็แล่นริ้วไปทั่วสันหลัง เมื่อพบว่าคนที่ยืนยิ้มเย็นอยู่ข้างรถของเขาในเวลานี้... ไม่ใช่ใครอื่น รินรดานั่นเอง! เธอยืนกอดอก ใบหน้าหวานละมุนที่เคยอ่อนข้อให้เขาเสมอ บัดนี้กลับเรียบเฉย เย็นชา และฉาบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นมองทะลุกระจกเข้ามาสบตากับเขาตรงๆ ราวกับจะบอกว่า *'คุณตามฉันไม่ทันหรอก คินน์ ธนดล'* ก่อนที่คินน์จะทันได้กดปุ่มเปิดกระจกหรือเอ่ยปากพูดอะไร รินรดาโน้มตัวลงมาใกล้กระจกฝั่งคนขับ เธอกระซิบผ่านแผ่นกระจกด้วยริมฝีปากที่ขยับเป็นคำพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยไร้ซึ่งเสียงเล็ดลอดเข้ามา แต่เขากลับอ่านริมฝีปากเธอนั้นออกได้อย่างแม่นยำทุกพยางค์— *"เลิกตามรังควานฉันกับลูกสักที... คุณพ่อแปลกหน้า"* หัวใจของคินน์กระตุกวูบราวกับถูกกระชากลงเหว ร่างสูงแข็งทื่อคาเบาะรถ ปลายนิ้วที่กำขอบประตูเย็นเฉียบลงในทันที เมื่อตระหนักได้ว่า... เธอกำลังล่อให้เขาเดินเข้ามาติดกับดักที่เธอขุดรอไว้อย่างจงใจ! มิคายามวิกาลขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันเปราะบางและเร่าร้อนนี้นะคะ