ขอโอกาสครั้งที่สอง

เอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยละเจ็ดสิบห้าถูกวางกองไว้บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าราคาถูก ทั้งที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สิ่งนี้คืออำนาจเบ็ดเสร็จที่คินน์ ธนดล เคยใช้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของใครหลายคนให้อยู่ใต้ฝ่าเท้า เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานประจำตำแหน่งประธานบริษัท ในเมื่อความสำเร็จที่ไขว่คว้ามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาของคนรอบข้าง ไม่เคยช่วยให้ความหนาวเหน็บในอกจางหายไป มีแต่จะผลักไสคนที่เขารักที่สุดให้เดินออกไปไกลลับตา การสละบัลลังก์ที่เคยหวงแหนจึงไม่ใช่การพ่ายแพ้... แต่เป็นการซื้อตั๋วเที่ยวเดียวเพื่อกลับไปไถ่บาป "คุณคินน์แน่ใจแล้วเหรอคะว่าจะเซ็นใบลาออกจริงๆ การประชุมผู้ถือหุ้นวิสามัญรออยู่ข้างนอกนะคะ" เลขานุการส่วนตัวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น "ผมตัดสินใจแล้วครับ... เอ่อ ดิฉันตัดสินใจแล้วค่ะ" คินน์แก้คำพูดตัวเองทันทีเมื่อนึกถึงสำเนียงที่รินรดาเคยใช้ตักเตือนเขาในอดีต รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างขมขื่น "ทุกอย่างในบริษัทนี้ยกให้คณะกรรมการบริหารจัดการตามเห็นสมควรได้เลยค่ะ ส่วนตัวดิฉัน... อ้อ ผมหมายถึงฉัน... หมดเวลาสำหรับการเป็นนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจแล้วล่ะค่ะ" ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินออกมาจากตึกระฟ้าใจกลางเมืองโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย สูทราคาแพงถูกถอดโยนไว้ที่เบาะหลังรถยนต์ส่วนตัว เนคไทผ้าไหมเนื้อดีถูกกระชากออกจนหลุดลุ่ย คินน์ในยามนี้ไม่ใช่ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป หากแต่เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งไล่ตามเงาของอดีตด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับคนใกล้ตาย รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดสนิทหน้าบ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กในย่านชานเมือง บรรยากาศรอบกายเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเรียบง่ายที่เขาเคยดูแคลน เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสามขวบดังแว่วลอดออกมาจากรั้วเตี้ยๆ พร้อมกับเสียงหวานละมุนของมารดาที่คอยตักเตือนด้วยความเอ็นดู "น้องลีโอครับ อย่าวิ่งเร็วนักสครับลูก เดี๋ยวล้มหัวเข่าแตกแม่ทายานะครับ" เสียงนั้น... เสียงที่เขาโหยหามาตลอดนับพันคืนหนาวเหน็บ คินน์ผลักประตูรั้วไม้เก่าๆ เข้าไปอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน รินรดากำลังนั่งยองๆ เช็ดเหงื่อให้เด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อยืดลายการ์ตูนมอมแมม ใบหน้าของเธองดงามเปล่งปลั่งกว่าวันที่ต้องทนทุกข์อยู่ใต้เงาของเขา รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากอิ่มนั้นช่างเป็นอิสระและมีความสุขอย่างแท้จริง "คุณแม่ครับ... คุณพ่อตัวโตคนนั้นไปไหนแล้วเหรอครับ ทำไมไม่มาเล่นกับลีโอบ้าง" เด็กชายลีโอเอียงคอถามด้วยดวงตากลมโตใสซื่อ บริสุทธิ์ไร้เดียงชา ใบหน้านั้นถอดแบบมาจากคินน์ราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นสันจมูกโด่งรั้นหรือประกายในดวงตาคู่นั้น หัวใจของอดีตนักธุรกิจหนุ่มกระตุกวาบ น้ำตาอุ่นๆ เอ่อคลอเบ้าอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ "คุณพ่อ... คุณพ่อติดธุระสำคัญค่ะลูก" รินรดาตอบเสียงแผ่วเบา ขณะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงทางเข้าบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังและเย็นชาขึ้นมาทันียบ เธอรีบดึงร่างเล็กของลูกชายเข้าหาตัว ปกป้องราวกับแม่นกที่กางปีกคุ้มครองลูกน้อยจากนักล่า "คุณมาทำไมที่นี่อีก... คินน์" รินรดารั้งเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของอดีตสามี สูทไม่มีแล้ว เนคไทไม่มีแล้ว เหลือเพียงชายเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นลวกๆ และแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดจนแทบแหลกสลาย "พี่... ฉัน... ผม... อ่า ดิฉันหมายถึงฉันมาหาเธอกับลูกค่ะ" คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อยอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปหากเขาเคลื่อนไหวเร็วเกินไป "รินคะ... พี่ทิ้งทุกอย่างแล้ว บริษัท ตำแหน่ง อำนาจ และเงินทองทั้งหมด... พี่สละมันทิ้งเพื่อแลกกับการได้กลับมาอยู่ตรงนี้ มาเริ่มต้นใหม่กับครอบครัวของเรานะคะ" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเจ็บปวดและสมเพชเจือปนอยู่ในนั้น "คุณคิดว่าชีวิตคนเรามันเหมือนเกมธุรกิจเหรอคะคุณคินน์? อยากได้อะไรก็แค่ทุ่มเงินซื้อ อยากทิ้งอะไรก็แค่กวาดมันลงถังขยะ พอเบื่อฉันกับลูกก็ไล่ตะرد พอกลัวความเหงาถึงวิ่งแจ้นกลับมาขอร้องให้ยกโทษให้... คุณคิดว่าความรู้สึกของคนเรามันราคาถูกขนาดนั้นเลยเหรอคะ!" "พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นนะริน! พี่รู้ว่าพี่มันเลว พี่โง่เง่าและเห็นแก่ตัวที่สุด แต่ได้โปรด... ให้โอกาสพี่พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะคะ ให้พี่ได้ทำหน้าที่สามีและพ่อที่ดีของลูก อย่างน้อยก็เพื่อลีโอ..." คินน์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นดินตรงหน้าเธอ หยาดน้ำตาร่วงหล่นจากดวงตาคู่คมที่เคยเย่อหยิ่งลงสู่พื้นดินอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้องลีโอมองหน้าชายแปลกหน้าที่กำลังร้องไห้ด้วยความงุนงง เด็กน้อยสะกิดแขนแม่เบาๆ แล้วเอียงคอถามเสียงใส "คุณแม่ครับ... ทำไมคุณอาคนนี้ถึงร้องไห้ล่ะครับ เขารักลีโอดังที่แม่เคยบอกว่าพ่อแท้ๆ ของลีโอรักหรือเปล่าครับ?" คำถามซื่อๆ ของเด็กชายวัยสามขวบเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางใจของคนทั้งคู่ คินน์เงยหน้าขึ้นมองบุตรชายด้วยความรักและสำนึกผิดที่ล้นปรี่ เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปหมายจะสัมผัสแก้มนุ่มนิ่มของลูกชาย แต่รินรดากลับขยับตัวถอยหลังหนี พร้อมกับปัดมือของเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาของรินรดาแดงก่ำแต่ไร้ซึ่งหยาดน้ำตา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ทั้งหมดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ลีโอคะ ลูกจำที่แม่เคยสอนได้ไหมคะว่าคนเราถ้าเดินจากไปแล้ว..." รินรดาก้มลงกระซิบกับลูกชาย แต่จงใจให้คินน์ได้ยินทุกคำชัดเจน "เราไม่จำเป็นต้องรอให้เขากลับมาหรอกค่ะ เพราะเรามีความสุขกันได้เองโดยไม่ต้องมีเขา... จำไว้นะคะลูก" คินน์หน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านและความมืดมิดของยามพลบค่ำที่เริ่มโรยตัวลงมาโอบล้อมพวกเขาไว้ ทว่า ในขณะที่คินน์กำลังจะเอ่ยคำร้องขอร้องอ้อนวอนครั้งสุดท้าย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของรินรดาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาหยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอ ชำเลืองมองคินน์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกดรับสายและกรอกเสียงพูดคุยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสนิทสนมอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นน้ำเสียงแบบเดียวกันกับที่เธอเคยใช้พูดกับเขาในยามที่เคยรักกันในอดีต "ค่ะพี่รุจ... ถึงไหนแล้วคะ? อ้อ... น้องกับลีโอกำลังรอนะคะ รีบมาทานข้าวด้วยกันนะคะ..." คำว่า "พี่รุจ" กระแทกเข้าเต็มกลางอกของคินน์ราวกับถูกค้อนมหึมาทุบซ้ำ ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหินในวินาทีที่รถยนต์ยุโรปคันหรูอีกคันแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าบ้าน และชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีก้าวลงมาจากรถพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น... ก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินตรงเข้ามาโอบไหล่รินรดาอย่างสนิทสนมต่อหน้าต่อตาเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - มิคายามวิกาล