พายุที่โถมเข้าใส่

คำว่า "พี่รุจ" ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคินน์ราวกับเสียงระฆังมรณะที่ดังขึ้นเพื่อย้ำเตือนถึงความพ่ายแพ้ ร่างสูงที่เคยยืนหยัดอย่างองอาจในโลกธุรกิจ บัดนี้กลับคล้ายถูกแช่แข็งไว้ด้วยความจริงอันโหดร้าย รวินรดายืนอยู่ตรงนั้น เคียงข้างชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีรอยยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่ทอประกายความห่วงใยอย่างเปิดเผย... รอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยคิดจะมอบให้เธอตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะสามีภรรยา ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่หน้าบ้านราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น "คุณรุจคะ ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความนุ่มนวล รอยยิ้มที่รวินรดามอบให้กับชายผู้นั้นช่างงดงามและเป็นธรรมชาติ จนคินน์รู้สึกราวกับมีลิ่มเหล็กแหลมคมถูกตอกลึกลงมากลางอก "ไม่เป็นไรเลยครับรดา เรื่องแค่นี้เอง... อีกอย่าง พี่เป็นห่วงลีโอกับรดานี่ครับ" รุจเอ่ยตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปจัดปอยผมที่ถูกลมพัดมาปร็อกหน้าให้หญิงสาวอย่างสนิทสนม ภาพนั้นทำให้คินน์ไม่อาจอดกลั้นความรู้สึกเดือดดาลที่พลุ่งพล่านขึ้นมาได้อีกต่อไป ขายาวก้าวพรวดเข้าไปประชิดตัวทั้งสองคนด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของอดีตภรรชาดึงให้พ้นจากการ Asociation ของชายแปลกหน้าทันที "ปล่อยเธอนะครับ... เอ๊ย ปล่อยรรดานะ!" คินน์เกือบจะหลุดคำพูดคุ้นเคยออกไปตามสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามอย่างกระท่อนกระแท่นเมื่อเห็นสายตาตื่นตระหนกแก J ผสมความโกรธขึงที่รวินรดาส่งกลับมา "คุณคินน์! ทำบ้าอะไรของคุณคะ!" รวินรดาสบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ดวงตากลมโตฉายแววเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "นี่มันบ้านฉัน และนี่คือแขกของฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำกิริยาต่ำทรามแบบนี้!" รุจก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งคู่ สีหน้าสุภาพเรียบร้อยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวขึ้นมาทันตาเห็น เขาใช้สายตาคมกริบมองสำรวจชายผู้มาใหม่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่เชือดเฉือน "คุณคงจะเป็น... คุณคินน์ สินะครับ คนที่รดาเคยเล่าให้ฟังว่าเก่งกาจนักหนาในโลกธุรกิจ แต่ดูเหมือนเรื่องมารยาททางสังคม คุณจะสอบตกอย่างสิ้นเชิงนะครับ" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้บังAอาจมาแตะต้องอดีตภรรยาของตน "ผมจะเป็นใครก็ไม่สำคัญเท่ากับที่คุณ... ผู้ชายแปลกหน้า กำลังยืนระรานอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของครอบครัวผม!" "ครอบครัว?" รุจทวนคำพร้อมรอยยิ้มเยาะ "คำนี้มันช่างตลกสิ้นดีสำหรับคนที่เพิ่งจะเซ็นใบหย่าและขับไล่พวกเธอออกจากชีวิตไปไม่ใช่เหรอครับ? ตอนนี้รดากับน้องลีโอเป็นอิสระแล้ว และผม... มีสิทธิ์เต็มที่ที่จะดูแลพวกเขาในฐานะที่..." "หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะคะคุณรุจ!" รวินรดารีบตัดบท ใบหน้าเนียนซับสีแดงเรื่อด้วยความโกรธปนความอับอาย เธอกลัวเหลือเกินว่าคำพูดของรุจจะล้ำเส้นไปมากกว่านี้ จนอาจทำให้คินน์ระแคะระคายเรื่องความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสามปี ทว่า... ทุกอย่างมันสายเกินไปเสียแล้ว ในวินาทีนั้นเอง ประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับร่างป้อมกลมของเด็กชายวัยสามขวบวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส เจ้าตัวเล็กวิ่งตรงเข้ามาซุกที่ชายกระโปรงของมารดา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้าทั้งสองด้วยความสงสัย "คุณแม่ฮะ... เสียงดังอะไรรึเปล่าฮะ ลีโอได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดัง..." น้องลีโอเอ่ยด้วยเสียงเจื้อแจ้ว ก่อนที่ดวงตากลมโตใสแป๋วจะหันไปสบตากับคินน์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้า โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น คินน์มองเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจก ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรั้นริมฝีปากหยักได้รูป... มันคือพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกระชากวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นกระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจังจนชาหนึบไปหมด "นี่... นี่มัน..." คินน์พึมพำออกมาด้วยเสียงสั่นพร่า ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าลงเบื้องหน้าเด็กน้อยโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตาคมเอ่อ Puddle ไปด้วยหยาดน้ำใสที่เขาไม่ได้เสียมันมานานนับสิบปี "ลูก... ลูกของเรา..." รวินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอดีตสามี เธอรู้ดีว่าความลับแตกแล้ว และพายุลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำใส่พวกเธออย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง แต่ก่อนที่คินน์จะได้เอื้อnคำใดออกไปเพื่อขอโอกาสไถ่บาป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรุจก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด รุจหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าหล่อเหลาก็เปลี่ยนสีไปในทันที "รดา... แย่แล้วครับ" รุจเงີยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยแววตาตื่นตระหนก "ตลาดหุ้นเปิดมาภาคบ่าย หุ้นของบริษัทคุณคินน์ร่วงลงฟลอร์ติดกันสามตัวรวด... และตอนนี้ ทีมกฎหมายของคุณกำลังโดนสำนักงาน ปปง. บุกเข้าตรวจค้นข้อหาฟอกเงินและทุจริตโครงการใหญ่!" คินน์สะดุ้งสุดตัว ข้อมูลนั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด เขาลุกขึ้นยืนพรวด หยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาดู พบสายที่ไม่ได้รับนับร้อยสายจากเลขานุการส่วนตัวและบอร์ดบริหาร นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ... นี่คือแผนการประหัตประหารขั้นเด็ดขาดจากศัตรูทางธุรกิจที่หมายมั่นปั้นมือจะลากเขาลงจากบัลลังก์ และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน... คงไม่ได้มีแค่บริษัทของเขาอย่างแน่นอน! รวินรดากรีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อจู่ๆ ก็มีรถยนต์สีดำสนิทอีกสามคันพุ่งเข้ามาจอดปิดล้อมหน้าบ้านของเธอไว้อย่างรวดเร็วราวกับฉากในภาพยนตร์แอคชั่น ประตูรถเปิดออกพร้อมกับชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสีดำไม่ต่ำกว่าห้าคนก้าวลงมาพร้อมอาวุธครบมือ และเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือน้องลีโอที่ยืนอยู่ข้างกายเธอนั่นเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ