ปกป้องด้วยชีวิต

เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นเคล้ากับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ดับลงอย่างกะทันหัน บรรยากาศรอบตัวในเสี้ยววินาทีนั้นราวกับถูกดูดกลืนหายไปในสุญญากาศแห่งความหวาดกลัว รินรดาสัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบของอากาศที่แล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ หัวใจของเธอบีบตัวแน่นจนเจ็บแปลบเมื่อเงาร่างมหึมาของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก้าวพรวดพราดลงมาจากรถยนต์ที่ปิดล้อมบ้านของเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาคมกริบของหัวหน้ากลุ่มจ้องตรงมายังร่างเล็กของน้องลีโอที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างกายเธอ มือใหญ่หยาบกร้านเอื้อมควักปืนพกสั้นติดกระบอกเก็บเสียงออกจากเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว เป้าหมายของพวกมันชัดเจนอย่างไร้ความปรานี... เด็กชายวัยสามขวบผู้เป็นดั่งดวงใจของเธอ "ถอยไป!" รินรดากรีดร้องสุดเสียงพร้อมกับดึงร่างของลูกน้อยเข้าหาอกอ้อมแขนอย่างสุดกำลัง ความกลัวที่เคยกัดกินหัวใจถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของความเป็นแม่ เธอยอมตายได้หากต้องแลกมาด้วยความปลอดภัยของเลือดเนื้อเชื้อไข "อย่าขัดขืนให้ยากเลยคุณผู้หญิง นายท่านสั่งมาว่าต้องเอาตัวเด็กคนนี้ไปให้ได้..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาไร้หัวใจดังขึ้นจากชายร่างใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิด นิ้วชี้ของมันแตะอยู่บนไกปืนพร้อมเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ ทว่า... ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากโลกใบนี้ เงาร่างของใครอีกคนก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างความเป็นความตายอย่างไม่กลัวเกรง คินน์ ธนดล! อดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับยอมเอาสรีระกำยำของตนเองเข้าแลกเป็นโล่มนุษย์บังร่างของอดีตภรรยาและบุตรชายไว้ด้วยชีวิต *ปัง!* เสียงเก็บเสียงดังทึบขึ้นหนึ่งครั้ง ท่ามกลางความตกตะลึงที่ระเบิดขึ้นในเสี้ยววินาที คินน์สะท้านเฮือกเมื่อกระสุนนัดนั้นฝังเข้าที่หัวไหล่ขวา เลือดสีแดงฉานพรั่งพรูไหลย้อมเสื้อสูทสีเข้มจนเปียกชุ่ม ร่างสูงเซถลาเกือบทรุดลงกับพื้น แต่เขากลับกัดฟันกรอด ใช้มือซ้ายคว้าท่อนแขนของชายชุดดำคนใกล้ที่สุดแล้วเหวี่ยงกระแทกกับเสาปูนหน้าบ้านอย่างสุดแรงเกิดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดจากก้นบึ้งจิตวิญญาณ "ถ้าแกอยากแตะต้องลูกเมียฉัน... ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!" คินน์คำรามลั่น ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยจิตสังหารที่น่ากลัวราวกับปีศาจ เขาไม่สนใจความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินหัวใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้รับการชำระล้างจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ วินาทีที่เขาตระหนักได้ว่าหากสูญเสียสองคนนี้ไป โลกทั้งใบของเขาก็ไม่หลงเหลือความหมายใดอีกเลย การต่อสู้ตะลุมbally ดุเดือดเลือดพล่านเกิดขึ้นหน้าบ้าน รินรดากอดน้องลีโอแนบแน่น น้ำตาร่วงหล่นอาบแก้มขณะมองแผ่นหลังกว้างของอดีตสามีที่กำลังยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องพวกเธอ คินน์ใช้หมัดและแรงกายทั้งหมดเข้าประจันหน้ากับชายฉกรรจ์สามคน แม้จะเสียเปรียบเรื่องอาวุธและบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ แต่สัญชาตญาณของการปกป้องคนที่รักกลับมอบพละกำลังมหาศาลให้เขาสามารถจัดการพวกมันทีละคนจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้งท่ามกลางเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคินน์ เลือดสดๆ หยดลงกระทบพื้นซีเมนต์ทีละหยด ร่างกายของเขายืนหยัดอยู่ได้ด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองสองแม่ลูกด้วยสายตาสั่นไหวที่เปี่ยมไปด้วยความสำนึกผิดและความอาลัยอาวรณ์อย่างถึงที่สุด "ริน..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทรุดฮวบลงต่อหน้าต่อตาเธอ "คินน์!" รินรดากรีดร้องสุดเสียง พุ่งเข้าไปประคองร่างที่โชกไปด้วยเลือดของเขาไว้ในอ้อมแขน ความโกรธแค้น ความเกลียดชัง และกำแพงทิฐิทั้งมวลพังทลายลงในพริบตา เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบาลงทุกทีของชายผู้เป็นพ่อของลูก ความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานกลับมาอีกครั้งในสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจที่สุด รินรดากุมมือหนาที่เต็มไปด้วยคราบเลือดนั้นแนบแก้ม น้ำตารินไหลอาบหน้า "คุณโง่มาก... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ทำไม..." คินน์แย้มยิ้มทั้งที่ใบซีดเผือด มือหนายื่นออกไปสัมผัสแก้มนวลของเธออย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตา "เพราะฉันรักเธอ... และลูก... ฉันยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิต เพื่อให้แน่ใจว่าเธอและลูกจะปลอดภัย..." คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้กำแพงในใจของรินรดาพังทลายลงอย่างราบคาบ เธอก้มลงประกบเรียวปากเข้ากับริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาอย่างโหยหาและเจ็บปวด รสจูบที่เคล้าเคลียด้วยคราบน้ำตาและกลิ่นคาวเลือดช่างลึกซึ้งและเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทาน เป็นการหลอมรวมจิตวิญญาณของผู้ใหญ่สองคนที่ผ่านพ้นห้วงเวลาแห่งความร้าวฉาน และยินยอมพร้อมใจที่จะมอบกายและใจให้แก่กันอีกครั้ง ท่ามกลางเงาของความตายที่เฉียดผ่าน ทว่า... ในขณะที่อ้อมกอดของพวกเขากำลังประสานกันด้วยความรักและความเจ็บปวด เสียงปรบมือเบาๆ แต่เยือกเย็นกลับดังขึ้นจากความมืดตรงมุมรั้วบ้าน รินรดาสะดุ้งสุดตัวผละออกจากร่างของคินน์ด้วยความตกใจ ขณะที่คินน์กัดฟันฝืนความเจ็บปวดหันไปมองต้นตอของเสียงนั้นด้วยแววตาดุดล ร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดสูทราคาแพงก้าวออกมาจากเงาไม้ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากคมคาย ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพความสะินสะสะนของคินน์ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดา "ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงนุ่มทุมแต่แฝงไปด้วยพิษร้ายเอ่ยขึ้น "แต่ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปนะรินรดา... ว่าเกมนี้ มันยังไม่จบแค่นี้หรอก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ