วิกฤตที่ทำให้ใจตรงกัน

"ถ้าคุณคิดจะใช้ชีวิตอยู่กับฉันและลูกด้วยเศษเงินซื้อความรู้สึก... คุณก็ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะเถอะค่ะ คินน์" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวชนิดที่คนเคยเย่อหยิ่งอย่างคินน์ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมาตลอดชีวิต บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นแคบๆ ของอพาร์ตเมนต์เก่าคร่ำคร่าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเจ็บปวดที่ถูกหมักบ่มมาเนิ่นนาน ทว่าในวินาทีนี้ ความอึดอัดนั้นกลับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความวิกฤตที่ไม่มีใครคาดคิด เสียงทุบประตูกระจกด้านล่างดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงตะโกนกรรโชกของกลุ่มชายฉกรรจ์ทวงหนี้เงินกู้นอกระบบที่บุกรุกเข้ามาถึงตัวอาคาร รินรดากอดร่างเล็กของน้องลีโอไว้แนบอก หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเงาร่างมหึมาของชายร่างใหญ่คนหนึ่งพังประตูห้องเข้ามาพร้อมกับท่อนเหล็กในมือ "เจอตัวสักที อีตัวดี! ผัวแกหนีไปซุกหัวอยู่ที่ไหน ทำไมปล่อยให้พวกกูตามหาซะเหนื่อย!" คมมีดพับเล่มโตถูกตวัดขึ้นขู่ขวัญ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ร่างกายของเธอยืนแข็งทื่อ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความกลัว โลกทั้งใบมืดดับลงเหลือเพียงเสียงร้องไห้จ้าด้วยความตกใจของน้องลีโอ แต่ก่อนที่ปลายมีดคมกริบจะพุ่งเข้าหาเด็กชายวัยสามขวบ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่ยับยู่ยี่ของคินน์ก็พุ่งเข้าขวางกั้นกลางระหว่างคมมีดกับลูกและภรรยาอย่างไม่คิดชีวิต เสียงเนื้อกระทบกับโลหะและเสียงอั่กจากการถูกกระแทกดังขึ้นท่ามกลางความช็อกของทุกคน "10 ล้านใช่ไหมที่พวกแกต้องการ... เอาชีวิตฉันไปสิ! แต่อย่าแตะต้องลูกกับเมียฉันแม้แต่ปลายนิ้วเดียว!" คินน์คำรามลั่น เลือดสีสดไหลซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ที่ถูกคมมีดเฉือนเข้าอย่างจังจนเปรอะเปื้อนพื้นห้องสีหม่น ร่างของเขาเซถอยหลังไปพิงชั้นวางของ แต่สายตาคมกราบยังคงจ้องมองกลุ่มคนร้ายอย่างดุดันและปกป้อง ยอมเอาชีวิตเข้าแลกโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ภาพที่คินน์ยอมใช้ร่างกายน1ายตัวเองเป็นโล่กำบังให้ลูกและเธอ พุ่งทะลวงเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจของรินรดาราวกับสายฟ้าฟาด ความเย็นชา ความเกลียดชัง และกำแพงทิฐิที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา ความจริงใจที่เดิมพันด้วยลมหายใจนี้มันเด่นชัดเสียจนไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป วิกฤตครั้งนั้นจบลงด้วยการที่ตำรวจที่คินน์แอบแจ้งพิกัดไว้ล่วงหน้าบุกเข้าชาร์จตัวคนร้ายได้ทันท่วงที ทว่าบาดแผลบนร่างของคินน์กลับทำให้หัวใจของรินรดาร้าวรานยิ่งกว่าสิ่งใด ยามค่ำคืนมาเยือน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องพักหลังเหตุการณ์ระทึกขวัญ รินรดานั่งลงข้างเตียงนอนที่คินน์กำลังนอนคว่ำหน้าให้แพทย์สนามทำแผลเย็บที่หัวไหล่ แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความอาลัยอาวรณ์ และความรักที่ถูกปลุกให้ฟื้นคืนจากซากปรักหักพัง เมื่อแพทย์กลับไปแล้ว ห้องทั้งห้องจึงเหลือเพียงเข and เธอ รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เดินถืออ่างน้ำอุ่นและผ้าขนหนูเข้ามาใกล้ชายหนุ่มที่นอนกัดฟันด้วยความเจ็บปวด "คุณ... เจ็บมากไหมคะ" เสียงของเธอแผ่วเบา สั่นระริก และเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ไม่อาจซ่อนเร้น คินน์เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา นัยน์ตาคมเข้มที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววอ่อนล้าและเจ็บปวดไม่เพียงแค่ทางกาย "ถ้ามันแลกกับการที่ลีโอกับคุณปลอดภัย... ต่อให้ต้องตายตรงนั้น ผมก็ยอมครับ ริน... ผมขอโทษ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา" คำพูดนั้นสะท้อนลึกลงไปในโสตประสาท รินรดากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หยาดใสไหลรินอาบแก้มนวล เธอก้มตัวลงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดคราบเลือดตามกรอบหน้าและแผงอกกว้างอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนและสั่นเทานั้นทำให้คินน์เผลอหายใจสะดุด ความรู้สึกผิดบาปในอดีตถูกชะล้างด้วยความเปียกชื้นของหยาดน้ำตาและสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ จุดประกายไฟแห่งความปรารถนาขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางซากปรักหักพังของหัวใจ มือหนารั้งเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างนุ่มนวล รินรดาร้องอุทานเบาๆ ก่อนที่ร่างอรชรจะเซล้มลงไปทาบทับอยู่บนร่างแกร่งของเขาอย่างแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ผิวหนังของเธอกรีดร้องด้วยความรัญจวน "ริน... ได้โปรด อย่าผลักไสผมอีกเลยนะครับ" น้ำเสียงทุบต่ำกระซิบชิดริมหีบฝีปาก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับลงมาบด1ขยี้เรียวปากนุ่มของเธออย่างโหยหาและลึกซึ้ง ความหอมหวานที่ห่างหายไปนานนับปีปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวทั้งคู่ให้ตื่นขึ้น รินรดาส Sไม่ขัดขืน มือเรียวเล็กขยุ้มไหล่หนาของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน รสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานละมุนละไมดึงดิ่งพวกเขาทั้งคู่เข้าสู่วังวนแห่งอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ คินน์พลิกร่างของเธอให้นอนราบใต้ร่างแกร่งอย่างระมัดระวังไม่ให้กระทบกระเทือนแผลที่ไหล่ มือใหญ่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบา สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟสวาทให้โหมกระหน่ำ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นดวงเดียวกัน รินรดาร1อมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามและรสรักที่เขามอบให้ด้วยความโหยหาไม่แพ้กัน ทุกจังหวะการสอดประสานและแรงอารมณ์ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวคือเครื่องยืนยันว่าหัวใจของพวกเขาทั้งสองดวงได้กลับมาตรงกันอย่างแท้จริงแล้วในค่ำคืนนี้ ทว่า... ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระด้างและเสียงฝีเท้าหนักๆ จากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อคินน์จากบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในยามวิกาล "คุณคินน์คะ! ดิฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่... เปิดประตูให้วิภาเดี๋ยวนี้!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ