สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องนั่งเล่น ไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุที่อัดแน่นอยู่ภายในอกของรินรดาเลยแม้แต่น้อย เธอยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใส มองภาพสะท้อนของชายหนุ่มผู้เคยถือสิทธิ์เหนือชีวิตเธอทุกลมหายใจ—คินน์ ธนดล—กำลังนั่งคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ซึ่งมามาดของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เบื้องหน้าของเขาคือเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบ "ปะป๊า..." เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตากลมโตใสแจ๋วไร้เดียงสาคู่นั้นจ้องมองใบหน้าคมคายของคนที่เคยถูกเรียกว่า 'คนแปลกหน้า' ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหวาดระแวงในวันวานถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่แม้แต่เด็กน้อยก็สัมผัสได้จากความอบอุ่นของฝ่ามือใหญ่ที่ประคองแก้มยุ้ยของเขาไว้ คินน์กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก สันจามโด่งรั้นแดงก่ำ ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและมองคนอื่นเป็นเพียงฝุ่นผง บัดนี้กลับคลหน่วยน้ำใส ไหลรินอาบแก้มอย่างไร้ความละอายแก่ใจ "ครับ... พ่ออยู่นี่แล้วครับคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เขาดึงร่างเล็กป้อมเข้ามากอดแนบอกแน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายอ้อมแขนออกแม้แต่นิดเดียว ภาพตรงหน้าจะสลายกลายเป็นควัน รินรดายืนกอดอกพิงขอบประตู หัวใจไหววับด้วยความเจ็บปวดและเวทนา ภาพที่เห็นมันช่างงดงามและแสนปวดร้าวในคราวเดียวกัน ผู้ชายคนที่เคยผลักไสเธอและลูกอย่างไร้เยื่อใย ผู้ชายคนที่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวในคืนที่มืดมนที่สุด บัดนี้กำลังหลั่งน้ำตาให้กับอ้อมกอดที่เขาเกือบจะไม่มีวันได้สัมผัส "คุณแม่ครับ..." น้องลีโอผละออกจากอกกว้าง หันมาส่งยิ้มหวานหยดให้รินรดา นิ้วป้อมๆ ชี้ไปที่ใบหน้าของคินน์ "คุณแม่บอกว่าปะป๊าใจดี... ตอนนี้ลีโอรู้แล้วครับ ปะป๊ากอดอุ่นมากเลย" คำพูดไร้เดียงสานั้นราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจของรินรดา เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นที่เคยสุมอกมาตลอดหลายปี ค่อยๆ ถูกกัดเซาะด้วยหยาดน้ำตาแห่งความจริงที่ว่า สายใยทางสายเลือดนั้นตัดไม่ขาดจริงๆ คินน์เงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตภรรยาผ่านม่านน้ำตา สายตาของเขาเว้าวอน อ้อนวอน และร้องขอการอภัยอย่างสุดซึ้ง รินรดาเบือนหน้าหนีความเจ็บปวดนั้น แต่ขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงจะก้าวเดินหนี คุกเข่า... เขายอมคุกเข่าให้กับความพ่ายแพ้ในเกมชีวิตที่เขาเป็นคนเริ่มต้นทำลายมันด้วยมือของตัวเอง ยามค่ำคืนมาเยือน ความเงียบสงบปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ ทว่าภายในห้องนอนใหญ่ชั้นบน กลับร้อนระอุไปด้วยเพลิงปรารถนาและแรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน คินน์ก้าวเข้ามาประชิดร่างบางที่กำลังยืนหันหลังให้ แขนแกร่งตวัดโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนรินรดาอุทานออกมาเบาๆ "ปล่อยนะคะคุณคินน์..." เสียงหวานเอ่ยประท้วงด้วยความสั่นพร่า เมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "ไม่ปล่อย... พี่จะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีกแล้วริน" เสียงกระซิบพร่ากระซอifeชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดจູບลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างอุกอาจ รินรดาสั่นสะท้าน ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อสัมผัสคุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายให้ตื่นขึ้น มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่ม ความโหยหาที่อัดแน่นแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน คินน์พลิkกายเธอให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะประกบจูบบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบไหล่ประท้วงในตอนแรก แต่รสจูบที่ทั้งดุดัน ดื่มด่ำ และเต็มไปด้วยความสำนึกผิด กลับหลอมละลายเกราะป้องกันของเธอจนหมดสิ้น เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานไปกับเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ความปรารถนาอันดิบเถื่อนของผู้ชายที่หิวกระหายการได้รับการอภัย ผสานเข้ากับการยอมจำนนด้วยหัวใจของหญิงสาว คินน์อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน รินรดาร้องอู้อี้ในลำคอเรียวขาเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างทั้งสองล้มลงบนเตียงนอนกว้างใหญ่ภายใต้แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลดเปลื้องออกด้วยความเร่งร้อนและร้อนรุ่ม ผิวGกายแนบเนื้อสัมผัสกันจนเกิดประกายไฟแห่งอารมณ์ คินน์พรอมจูบไปทั่วเรือนร่างระหงอย่างทะนุถนอมราวกับเธอบอบบางยิ่งกว่าแก้วเจียระไน ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่แผดเผาจนรินรดาต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน "ริน... พี่รักเธอ... พี่ขอโทษ" เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู พร้อมกับจังหวะการเคลื่อนไหวที่ลึกซึ้งและหนักหน่วง ดึงสติของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสุขสมที่รอคอยมาเนิ่นนาน ค่ำคืนนี้ไม่มีรอยแผลจากอดีต มีเพียงเสียงครางหวานหูและแรงกระแทกกระทั้นที่หลอมรวมวิญญาณของพวกเขากลับเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง ทว่า... ในยามที่ความสุขสมถึงขีดสุด และรินรดากำลังจะยอมรับการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยหัวใจ... เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ "คุณแม่ครับ... ลีโอนอนไม่หลับ ไปนอนด้วยนะคร้าบ" คินน์ชะงักค้าง รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกสามีออกแล้วคว้าผ้าห่มมาคลุมกายด้วยความตกใจ ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยปากอนุญาต เสียงบิดลูกบิดประตูก็ดังขึ้น... และประตูก็ถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของเด็กชายวัยสามขวบที่ยืนขยี้ตาอยู่หน้าห้อง! รินรดาหน้าถอดสี หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อดวงตากลมโตของลูกชายมองตรงมายังเตียงนอน... และภาพของพ่อกับแม่ในสภาพเปลือยเปล่าที่แทบไม่มีอะไรปกปิด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ