เข้าทางลูกชาย

“คุณกำลังทำอะไรคะ?” เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อยในขณะที่เธอก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ความเย็นชาที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่ยอมลดตัวลงมาคุกเข่าบนพรมขนสัตว์นุ่มฟู เบื้องหน้าของเขาคือชุดตัวต่อปราสาทเวทมนตร์ขนาดมหึมาที่ถูกประกอบขึ้นจนเกือบสมบูรณ์ คินน์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองโลกอย่างดูแคลนบัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด เขาไม่ได้ตอบคำถามเธอในทันที แต่กลับยื่นมือไปประคองโมเดลรถแข่งคันจิ๋วส่งให้น้องลีโอที่นั่งแปะอยู่บนตักของเขาอย่างถือวิสาสะ “มันต้องใส่ชิ้นนี้เข้าตรงฐานล้อก่อนครับ ลีโอ... ถ้าเราอยากให้มันวิ่งได้เร็วที่สุด เหมือนที่พ่อเคยบอก” เสียงทุ้มต่ำของคินน์อ่อนโยนจนน่าใจหาย รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความหวาดหวั่น... ไม่ใช่ความหวาดหวั่นที่เกิดจากความกลัว แต่มันคือความกลัวที่ว่า 'สายใย' ที่เขากำลังสร้างขึ้น กำลังจะกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอเอาไว้กับอดีตที่พยายามหนีมาตลอด “คุณคินน์... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วคะว่า...” “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับ ริน” คินน์ขัดขึ้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากลูกชาย “ผมแค่กำลังชดเชยเวลาที่ผมทำหายไป... ด้วยการให้สิ่งที่เด็กคนหนึ่งควรจะได้รับ” น้องลีโอหัวเราะร่า มือป้อมๆ ของเด็กน้อยจับมือหนาของคินน์ไว้แน่น ราวกับว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่นั้นคือสิ่งที่เขาถวิลหามาตลอดชีวิต ทั้งที่เขารู้จักผู้ชายคนนี้ในฐานะ 'คุณอาคนแปลกหน้า' มาได้เพียงไม่กี่วัน แต่สัญชาตญาณบางอย่างในสายเลือดกลับดึงดูดให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงพลาสติกกระทบกันเบาๆ คินน์ไม่ได้สนใจสายตาของรินรดาที่จ้องมองมาอย่างกดดัน เขาเลือกที่จะใช้กลยุทธ์ที่ล้ำลึกและร้ายกาจที่สุด นั่นคือการชนะใจคนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเธอ “พ่อครับ... รถคันนี้สวยจังเลย ทำไมคุณพ่อต้องให้ผมล่ะครับ?” เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความใสซื่อ คำว่า 'คุณพ่อ' ที่หลุดออกมาจากปากของลีโอ ทำให้คนฟังอย่างรินรดาแทบหยุดหายใจ เธอหันขวับไปมองคินน์ที่นิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ คินน์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงแต่ดึงตัวเด็กน้อยเข้ามากอดแนบอก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้ลีโอซุกหน้าลงอย่างคุ้นเคย “เพราะลีโอคือคนสำคัญที่สุดไงครับ... สำคัญมากจนพ่ออยากจะมอบโลกทั้งใบให้” คินน์กระซิบเสียงพร่า พลางชำเลืองมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไป สายตาของเขาสื่อสารชัดเจนว่านี่คือเกมที่เขาตั้งใจจะชนะ ไม่ใช่ด้วยเล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจ แต่ด้วยหัวใจที่เขาไม่เคยคิดจะเปิดให้ใครมาก่อน รินรดาหมุนตัวเดินหนีเข้าครัวด้วยความสับสน ความอบอุ่นที่เห็นตรงหน้าคือสิ่งที่เธอเคยฝันถึงในวันที่ยังเป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์ ทว่าในยามนี้มันกลับเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุด เมื่อเธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคินน์ก็ก้าวตามเข้ามาติดๆ เขาดันร่างของเธอจนชิดกับเคาน์เตอร์ครัว ก่อนจะกักขังเธอไว้ในวงแขน “ลูกติดผมแล้วนะ ริน” เขาพึมพำชิดใบหู “เธอจะพาลูกหนีไปที่ไหนได้อีกล่ะ ในเมื่อลีโอเริ่มรักผมแล้ว” “คุณมันใจร้าย...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน “คุณใช้ลูกเป็นเครื่องมือ... คุณต้องการแค่เอาชนะฉัน” คินน์ก้มลงมองใบหน้าเนียนใสของเธอที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความช้ำใจ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นความเร่าร้อนที่ยากจะควบคุม เขาใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไรผมของเธอออกช้าๆ อย่างถนุถนอม แต่ประโยคต่อมากลับบาดลึกลงไปในใจคนฟัง “ถ้าการเอาชนะคือการได้ดูแลลูกและเธอไปตลอดชีวิต... ผมก็ยอมเป็นคนใจร้ายในสายตาเธอตลอดไป” ในจังหวะที่รินรดากำลังจะโต้ตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือของคินน์ที่วางทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาเห็นเขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไปรับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ทว่า... เมื่อเขากลับเข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าของชายหนุ่มกลับซีดเผือดจนผิดสังเกต ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะถูกส่งมาทางไปรษณีย์ด่วนพิเศษที่เขาลืมไว้ที่หน้าประตูห้อง คินน์ฉีกซองออกอย่างรีบร้อนก่อนที่แววตาของเขาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน มันไม่ใช่เอกสารธุรกิจธรรมดา... แต่มันคือรายงานผลการตรวจ DNA ที่เขาแอบไปสุ่มเก็บตัวอย่างจากของใช้ของลีโอมาเมื่อสัปดาห์ก่อน และตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ปรากฏอยู่บนกระดาษนั้น... มันทำให้คินน์ต้องทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง “ริน...” เขากลั้นใจเรียกเธอที่เดินตามออกมา “ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกผมเลย... ว่าลูกของเรา... ไม่ได้มีแค่คนเดียว?” ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมดุลของความรู้สึกอันเปราะบางนี้ไปกับมิคายามวิกาลนะคะ