สามปีผ่านไป

“แม่ครับ... ทำไมคุณลุงใจร้ายคนนั้น ถึงมองหน้าลีโอบ่อยจังเลยล่ะครับ” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในร้านกาแฟกึ่งแกลเลอรีศิลปะย่านใจกลางเมือง รินรดาชะงักมือที่กำลังบรรจงแต่งแต้มสีสันลงบนผืนผ้าใบ ปลายพู่กันสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ รอยยิ้มอ่อนโยนถูกระบายขึ้นบนใบหน้าทันทีที่ก้มลงมองดวงตาใสแป๋วของลูกชาย สามปี... สามปีเต็มแล้วนะคะที่เธอกล้าก้าวออกมาจากขุมนรกแห่งการแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรัก สามปีที่เธอต้องเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง และสร้างโลกใบเล็กๆ ที่ปลอดภัยที่สุดให้กับ ‘น้องลีโอ’ แก้วตาดวงใจคนนี้ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะคนเก่ง สงสัยคุณลุงคนนั้นอาจจะไม่เคยเห็นเด็กผู้ชายที่น่ารักและฉลาดที่สุดในโลกแบบลีโอมั้งคะ” รินรดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของลูกชายเบาๆ ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ มิใช่เพราะความหวาดกลัว... แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณบางอย่างกำลังกรีดร้องเตือนภัย ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านนี้ สายตาร้อนผ่าวคู่หนึ่งก็คอยแต่จะจ้องมองมาที่โต๊ะของเธอราวกับจะกลืนกิน รินรดาจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ... คินน์ ธนดล อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ชายที่เคยประกาศกร้าวว่าเกลียดชังเด็กและไม่เคยต้องการสายเลือดจากผู้หญิงต้อยต่ำอย่างเธอ บัดนี้เขากลับนั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเธอนัก นัยน์ตาคมกปลาบสีสนิมคู่นั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความสับสน และบางสิ่งที่รินรดาไม่อาจคาดเดาได้ยามที่เขามองตรงมายังร่างเล็กป้อมของลีโอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปกำลังขยับตัวลุกขึ้น ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเธอทีละน้อย ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี คินน์ในวันนี้ดูโตขึ้นและเยียบเย็นขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อน ทว่าแววตาที่เขากำลังทอดมองเด็กน้อยวัยสามขวบกลับไหวระริกราวกับคนใกล้จะขาดใจ “เด็กคนนี้... อายุเท่าไหร่แล้วครับ” เสียงทุ้มต่ำที่เคยเอ่ยวาจาเชือดเฉือนหัวใจเธอนับครั้งไม่ถ้วน เอמהถามขึ้นเบาหวิว ราวกับคนกำลังละเมอ คินน์ไม่ได้สนใจแม้แต่จะปรายตามามองอดีตภรรยาที่เคยถูกเขาผลักไสไล่ส่ง ร่างสูงคุกเข่าลงข้างกายเล็กของน้องลีโออย่างไม่ถือตัว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ยื่นออกไปหมายจะแตะกลุ่มผมนุ่มของเด็กชาย “คุณไม่มีสิทธิ์มาถามค่ะ คินน์” รินรดารuลุกขึ้นยืนบังร่างของลูกชายไว้ทันที แววตาที่เคยหวาดกลัวและยอมจำนนในอดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยประกายแห่งการปกป้องอย่างดุร้าย เธอยืดอกเผชิญหน้ากับอดีตสามีอย่างไร้ความเกรงกลัว มือข้างหนึ่งโอบกอดไหล่เล็กของลีโอไว้แน่นจนปลายนิ้วซีด คินน์ชะงักค้างกลางอากาศ สายตาคมกริบเงยขึ้นสบตากับคนตรงข้าม ความเจ็บปวดรวดร้าวฉายวาบขึ้นในดวงคู่นั้นชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงเมื่อคำนวณช่วงเวลาในอดีตกับอายุของเด็กชายตรงหน้าในใจ สามปี... สามปีที่เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับท้องที่นูนป่องที่เขาเคยโง่เขลาคิดว่าเป็นแค่ความอ้วนท้วน! “ริน...” คินน์ครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา คล้ายคนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายอันยาวนาน ดวงตาคู่คมกวาดมองใบหน้าของเด็กน้อยสลับกับใบหน้าของอดีตภรรยา ความจริงอันน่าตกตะลึงสายฟ้าแลบกำลังพุ่งชนเข้ากลางหน้าอกของเขาอย่างจัง โครงหน้าเรียว จมูกรั้น และโดยเฉพาะนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้น... มันคือเงสะท้อนของตัวเขาเองอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! “ลูก...” คินน์พึมพำเสียงสั่น ร่างสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับคนถูกค้อนทุบเข้าที่ศีรษะอย่างแรง “นี่ลูกของเราอย่างนั้นเหรอ... รินรดา คุณปิดบังผมมาตลอดสามปีเลยเหรอ?!” “ใช่ค่ะ! เขาก็คือลูกของฉัน... และเป็นเด็กที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ชายใจร้ายอย่างคุณทั้งสิ้น!” รินรดาตอกกลับเสียงสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นที่ถูกกดทับไว้สามปีเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่มีวันยอมให้มันไหลต่อหน้าเขาเด็ดขาด “อย่ามาแตะต้องลูกฉัน ถอยไป!” ทว่า ก่อนที่คินน์จะได้เอื้อnเอ่ยคำใดออกมาแก้ตัว ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดแต่สายตาก็ยังไม่ยอมละไปจากรินรดาและลูก คินน์หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวเพื่อกดปิดเสียง แต่แล้ว... นิ้วหนากลับต้องหยุดชะงักกึก เมื่อหน้าจอแสดงผลข้อความภาพจากเลขานุการส่วนตัว พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกส่งตรงมาจากห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์ มันคือภาพผลตรวจ DNA ระหว่างเขากับเด็กชายตัวน้อย... และตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้าย กำลังพิสูจน์ความจริงที่ทำให้โลกทั้งใบของคินน์พังทลายลงมาในพริบตาเดียว! *ความสัมพันธ์ทางสายเลือด: ยืนยัน 99.99%* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ - มิคายามวิกาล -