บังเอิญหรือตั้งใจ

แฟ้มเอกสารสรุปยอดขายประจำไตรมาสถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างไม่ใส่ใจนัก เสียงกระแทกเบาๆ นั้นสะท้อนความหงุดหงิดที่คินน์ ธนดล สะสมมาตลอดการเดินทางข้ามจังหวัดเพื่อมาตรวจสาขาใหม่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เมืองที่ไม่มีอะไรน่าดึงดูดใจสำหรับนักธุรกิจระดับหมื่นล้าน นอกจากผลกำไรที่เขาต้องเข้ามาตรวจสอบด้วยตัวเอง "คุณคินน์ครับ ทางผู้จัดการสาขารายงานว่าเอกสารบัญชีส่วนสุดท้ายจะเสร็จสมบูรณ์ช่วงเย็น... เอ่อ หรือถ้าท่านไม่สะดวก ผมสามารถให้พวกเขาส่งไฟล์เข้าอีเมลได้นะครับ" เลขาหนุ่มเอ่ยเสียงเบาอย่างระมัดระวัง "ไม่ต้อง ฉันจะอยู่ที่นี่เคลียร์ให้จบ" คินน์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาแต่ไร้รอยยิ้มทอดมองออกไปนอกกระจกหน้าต่างตึกสูง สามปีแล้วที่รินรดาหายตัวไปจากชีวิตของเขา สามปีที่คาทฮ์ตรากตรำอยู่กับความสำเร็จทางธุรกิจแต่กลับพบว่าความว่างเปล่ากัดกินหัวใจทีละน้อย เขาไม่เคยคิดถึงเธอ... เขาบอกตัวเองเช่นนั้นมาตลอด จนกระทั่งวันนี้ ภาพของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยยอมก้มหัวให้เขาในทุกเรื่อง กลับวนเวียนอยู่ในหัวอย่างน่ารำคาญใจ ในเวลาเดียวกัน ที่คาเฟ่สไตล์มินิมอลอบอุ่นหัวใจย่านใจกลางเมือง รินรดากำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำเบเกอรี่ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียนสวยขณะที่เธอกำลังยิ้มหัวเราะให้กับเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายตัวน้อย "แม่จ๋า ลีโออยากกินอันนี้... อันนี้ที่เป็นรูปหมีสีน้ำตาลครับ" นิ้วป้อมๆ ของน้องลีโอชี้ไปยังตู้เค้กกระจก รินรดาย่อตัวลงใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดแก้มให้ลูกชายอย่างอ่อนโยน ดวงตากลมโตฉายแววสุขสงบที่เธอไม่เคยได้รับมันเลยตลอดช่วงเวลาที่ยังใช้นามสกุลธนดล "ได้เลยค่ะคนเก่ง แต่ต้องทานข้าวเที่ยงให้หมดก่อนนะ ถึงจะสั่งเค้กเพิ่มได้เข้าใจไหมคะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางกุมมือเล็กๆ นั้นขึ้นมาจູບเบาๆ ความสุขสงบในชีวิตใหม่ของเธอถูกสร้างขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรงและความกล้าหาญที่จะเดินออกมาจากกรงทองอันหนาวเหน็บ รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่เข้มแข็ง และหัวใจของเธอก็ถูกเติมเต็มด้วยรอยยิ้มของเด็กชายวัยสามขวบคนนี้เพียงคนเดียว แต่ทว่า โชคชะตากลับชอบเล่นตลกกับมนุษย์เสมอ ในช่วงบ่าย คินน์ซึ่งรู้สึกเบื่อหน่ายกับการประชุมจำיเจ ตัดสินใจเดินผ่อนคลายความเครียดตามลำพองใจในย่านการค้าที่มีบรรยากาศร่มรื่น ขาเรียวยาวก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและนาฬิกาเรือนหรูราคาแพงระยับ สายตาคมกวาดมองไปรอบตัวด้วยความเบื่อหน่าย จนกระทั่งเขาเดินผ่านหน้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง กระดิ่งลมเหนือประตูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ พร้อมกับร่างเล็กของเด็กชายคนหนึ่งที่วิ่งออกมาจากร้านเพื่อเก็บลูกบอลยางที่กลิ้งตกมาบนทางเท้า *ตุ้บ!* ร่างป้อมๆ ของน้องลีโอชนเข้ากับขาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อย่างจัง แรงกระแทกไม่ได้ทำให้เด็กน้อยล้มลงเพราะคินน์ไวกว่า เขาเอื้อมมือแกร่งไปคว้าไหล่เล็กนั้นไว้เพื่อพยุงตามสัญชาตญาณ "อ๊ะ! ขอโทษครับคุณลุง" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงผ่อนคลายลงเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูระคนแปลกใจ เขากำลังจะเอ่ยปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่ทว่า... เมื่อดวงตาคมกริบเลื่อนลงไปสบเข้ากับดวงตากลมโต คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันที หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นกระตุกวาบอย่างรุนแรง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้น... และโดยเฉพาะโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา เด็กชายตัวน้อยตรงหน้ามีใบหน้าที่เหมือนกับเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณลุง... ปล่อยแขนลีโอก่อนนะครับ ลีโอเจ็บ" เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ พยายามบิดข้อมือออกจากการกุมมือที่แน่นเกินไปของชายแปลกหน้า เสียงนั้น... ดวงตานั้น... ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างพุ่งทะยานขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ คินน์รู้สึกราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคมของนักล่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ พร้อมกับน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนฝังใจก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูร้าน "ลีโอคะ! ลูกวิ่งมาไกลเกินไปแล้วนะ... เอл..." รินรดาชะงักค้างทันที ประโยคสุดท้ายขาดหายไปจากลำคอ ร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อดวงตาคู่สวยประสานเข้ากับนัยน์ตากร้าวรานและตกตะลึงของอดีตสามีที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าลูกชายของเธอ! ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสามราวกับเวลาหยุดเดิน คินน์ค่อยๆ หันกลับมามองผู้หญิงที่เขาตามหามาตลอดสามปี ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและคำถามนับพันที่อัดแน่นอยู่ในอก "รินรดา..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างยากเย็น ดวงตาดุดจดจ้องร่างสั่นเทาของอดีตภรรยา สลับกับเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ข้างกายเธอ "นี่มันหมายความว่ายังไง... เด็กนี่เป็นใคร?!" มิคายามวิกาล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ