อิสระที่เปื้อนน้ำตา

กลิ่นอายของเกลือทะเลจางๆ และความชื้นจากฝnที่เพิ่งหยุดตกในเมืองชายฝั่งเล็กๆ แห่งนี้ คือสิ่งเดียวที่เข้ามาแทนที่เสียงตบเท้าอันเยียบเย็นของคินน์ ธนดล ในชีวิตของรินรดา นิ้วเรียวบางที่เคยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวยามต้องเซ็นชื่อลงบนเอกสารหย่า บัดนี้กลับมั่นคงขณะกำลังจัดวางกรอบรูปใบเล็กบนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในบ้านพักชั้นเดียวสีขาวสะอาดตา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก—ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุขสมบูรณ์แบบ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่เพิ่งรอดตายจากซากปรักหักพังทางจิตใจ และเลือกที่จะสร้างลมหายใจใหม่ด้วยสองมือของตัวเอง "แม่ครับ หิว..." เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาซบลงกับชายกระโปรง รินรดาชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าโอบกอดบุตรชายแน่น ดวงตาคู่สวยทอดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีโครงสร้างดั้งเดิมถอดแบบมาจากผู้ชายคนนั้นอย่างไร้ที่ติ... คินน์ ผู้ชายที่ไม่มีวันได้รู้ว่าเขามีเลือดเนื้อเชื้อไขเติบโตอยู่ตรงนี้ ผู้ชายที่คิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความจงรักภักดี "เดี๋ยวแม่ทำให้กินนะคะคนเก่ง วันนี้เรามีซุปไหวพริบของโปรดของลีโอเลยนะ" รินรดาเอ่ยเสียงนุ่ม พลางกดจมูกลงบนแก้มยุ้ยฟอดใหญ่เพื่อปัดเป่าเงาอดีตอันมืดมนออกไปจากใจ ตลอดสามปีที่ผ่านมาภายใต้กรงทองของคินน์ ธนดล เธอก็เป็นเพียง "วัตถุชิ้นหนึ่ง" ที่เขาเก็บไว้ประดับบ้าน เป็นภรรยาตามกฎหมายที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะออกความเห็น และเป็นผู้หญิงที่ต้องทนรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนและความเย็นชาของเขาอย่างไร้ทางสู้ คินน์ไม่เคยสนใจว่าหยาดน้ำตาของเธอมันมีรสชาติอย่างไร จนกระทั่งวันที่เธอกล้าพอที่จะอุ้มลูกหนีออกมา พร้อมกับตัดขาดทุกช่องทางการติดต่อ ทิ้งไว้เพียงใบหย่าที่ลงนามเรียบร้อยและแหวนเพชรราคาแพงวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขา อิสระ... มันช่างหอมหวาน แม้จะต้องแลกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยและการเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่จากศูนย์ในเมืองที่ไม่มีใครรู้จักเธอก็ตาม ตกดึก เมื่อเสียงเจื้อยแจ๋วของน้องลีโอเงียบลงและจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา รินรดากลับตื่นอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานกระทุ้งกระทบลงบนผิวเนียนละเอียดของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มแข็ง ความเงียบสงบนี้ควรจะทำให้เธอผ่อนคลาย หากแต่ลึกๆ ในทรวงอกกลับยังคงมีร่องรอยความหวาดระแวงหลงเหลืออยู่—ความกลัวว่าเงาอะไรร้ายๆ จะตามมาพบ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกะทันหันในยามวิกาลทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา สมองประมวลผลไปต่างๆ นานา หรือว่า... เขาตามหาเธอเจอแล้ว? คินน์ ธนดล ผู้ชายที่พลิกแผ่นดินหาคนได้ภายในชั่วข้ามคืนหากเขาต้องการ รินรดากลั้นหายใจ เดินย่องด้วยฝีเท้าเบาที่สุดไปหยุดอยู่หลังบานประตูไม้เก่าๆ มือบางสั่นเทาเอื้อมไปจับลูกบิดอย่างลังเล ความกลัวและความโกรธตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก "ใครคะ..." เธอเอ่ยถามออกไป เสียงแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าสมเพช ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลปริศนามืดมนหลังประตู มีเพียงแรงผลักเบาๆ ที่ดันเข้ามา จนกระทั่งบานประตูแง้มออก เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาจนน่ากลัว... กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฝนและควันบุหรี่จางๆ ลอยปะทะนาสิก คินน์ยืนอยู่ที่นั่น... นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองทะลุกรอบประตูตรงมายังเธอ ประกายในดวงตาคู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่าไร้ความรู้สึกเหมือนวันเก่า แต่มันลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกักไว้จนระเบิดออก "คิดจะหนีไปให้พ้นหน้าฉัน... มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอนรดา?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ผลักประตูเปิดกว้าง แล้วก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตอันน้อยนิดของเธออย่างคุกคาม โดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและอิสระที่แลกมาด้วยน้ำตาไปพร้อมกับรินรดานะคะ **มิคายามวิกาล**