นิยามของความรัก

“คุณมันก็แค่คนแปลกหน้าที่อยากจะมาซื้อเวลาที่เหลือของฉันด้วยเงินตรา... คุณคินน์” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวขณะที่เธอยืนพิงขอบหน้าต่างบานใหญ่ แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามาทำให้เงาร่างของเธอดูเปราะบางแต่กลับแข็งแกร่งในคราวเดียวกัน คินน์ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังของเขามลายสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและร่องรอยของการไถ่บาป “ผมไม่ได้มาเพื่อซื้อเวลา ริน... ผมมาเพื่อขอโอกาสในการเติมเต็มส่วนที่ผมทำพังไป” คินน์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายผู้ชายหรูหราเจือความร้อนรุ่มของเขากดดันอากาศรอบข้างให้เบาบางลง “ผมรู้ว่าความรักสำหรับคุณมันอาจจะตายไปแล้ว แต่สำหรับผม... มันเพิ่งจะก่อตัวขึ้นในวินาทีที่ผมเกือบจะสูญเสียคุณไปตลอดกาล” เขายกมือขึ้นสัมผัสข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบา รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสนั้น หัวใจของเธอทรยศต่อความแค้นที่เคยสั่งสมมานานปี เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าร่างกายของเธอยังคงโหยหาเขา... เสมือนไฟที่ถูกเติมเชื้อจนลุกโชนแม้จะพยายามดับมันด้วยความเย็นชาแค่ไหนก็ตาม คินน์โน้มใบหน้าลงช้าๆ ปลายจมูกโด่งไล้ไปตามแนวสันกรามของเธอ ก่อนจะฝังจูบลงบนซอกคอขาวผ่อง ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกระตุกไหว รินรดาหลุดเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ มือเรียวบางกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นจนยับย่น “ริน... มองหน้าผม” เสียงพร่ากระซิบชิดใบหู รินรดาลืมตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่ตอนนี้ฉายชัดถึงความต้องการดิบเถื่อนและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน “ถ้าคืนนี้ผมจะพิสูจน์ว่าคนแปลกหน้าคนนี้รักคุณมากแค่ไหน... คุณจะอนุญาตไหม?” รินรดาไม่ตอบ แต่เธอโน้มคอเขาลงมาประทับจูบแทนคำตอบ เป็นการจูบที่ร้อนแรงและเว้าวอน รสสัมผัสของริมฝีปากที่คุ้นเคยปลุกเร้าความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ คินน์ตอบรับความร้อนแรงนั้นด้วยการช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกก่อนจะพาเดินไปยังเตียงกว้าง ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เขาค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้นด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาเกือบทำหายไป ผิวขาวเนียนละเอียดภายใต้แสงสลัวทำเอาคินน์แทบคลั่ง เขาซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบ ลากไล้ริมฝีปากไปทั่วทุกตารางนิ้ว ปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้พุ่งพล่านจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสจากเขา ความสัมพันธ์ที่เคยบิดเบี้ยวในอดีตถูกหลอมละลายกลายเป็นความร้อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกขุมขน ทุกสัมผัสคือการไถ่โทษ ทุกจังหวะคือการยืนยันถึงความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป คินน์สอดประสานร่างกายเข้ากับเธออย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น ราวกับจะผนึกเธอไว้ในโลกของเขาเพียงคนเดียว รินรดารู้สึกเหมือนถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งกับเขา ความสุขสมล้ำลึกที่แผ่ซ่านทำให้ความเจ็บปวดในอดีตเลือนหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่ส่งถึงกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ลมหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเร่งเร้า คินน์ประคองใบหน้าเธอไว้ มอบจูบที่เปี่ยมด้วยคำสัญญา จูบที่บอกกล่าวว่าต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครต้องโดดเดี่ยวอีก ร่างกายที่สอดประสานเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณความรักที่เพิ่งถูกค้นพบ รินรดากอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่นเล็บจิกไปตามกล้ามเนื้อเพื่อระบายความหวามไหวที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทั้งสองแตะขอบสวรรค์พร้อมกันในห้วงเวลาที่หยุดนิ่ง คินน์กอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขนขณะที่ความอบอุ่นยังคงอบอวล เขาจูบลงบนขมับของเธออย่างรักใคร่ รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่ง ความขุ่นเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความจริงที่ว่า ไม่ว่าอย่างไร... เขาก็ยังเป็นคนเดียวที่เธอไม่อาจตัดใจได้ ทว่าในขณะที่ความสุขกำลังโอบล้อมทั้งสองไว้ เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยเสียงใสเล็กๆ ของน้องลีโอที่แทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน “แม่ครับ... คุณลุงคนนั้นเขานอนกับแม่เหรอครับ?” คินน์ชะงัก รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเย็นเข้าเกาะกุมหัวใจทันทีเมื่อพวกเขาพบว่าประตูห้องไม่ได้ถูกล็อคสนิท และเด็กน้อยยืนจ้องมองภาพบนเตียงด้วยดวงตากลมโตที่เหมือนกับคินน์ราวกับถอดแบบออกมา ร่างสูงใหญ่ของคินน์ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รินรดารีบดึงผ้าห่มมาปิดร่างกายด้วยความตื่นตระหนก ทว่าสิ่งที่ทำให้คินน์นิ่งค้างไปมากกว่านั้น คือรอยยิ้มแปลกประหลาดที่ปรากฏบนใบหน้าของลูกชายตัวน้อย พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือเด็กชายที่ระบุผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์... ที่เขาเพิ่งเห็นมันชัดๆ ว่ามันไม่ใช่ของเขาเพียงคนเดียว "ดูเหมือนว่า... พ่อจะไม่ได้เป็นคนเดียวที่อยากจะเข้ามาในชีวิตแม่นะครับ" เสียงเล็กเอ่ยเบาๆ พร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าอีกคนที่ก้าวพ้นเงามืดออกมาจากมุมห้อง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดมาจนถึงบทรองสุดท้ายนี้กับมิคายามวิกาลนะคะ