ตลอดไปเริ่มต้นที่วันนี้

“เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้นสักทีริน... ผมไม่ได้ต้องการความสงสารจากคุณ” เสียงทุ้มต่ำของคินน์สั่นพร่าขณะที่เขายันกายขึ้นคร่อมร่างบางบนเตียงนอนกว้าง แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาดั่งเช่นวันวานหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเว้าวอนที่เปราะบางจนน่าใจหาย รินรดานิ่งงัน เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเอื้อมมือไปสัมผัสรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ของเขา—ร่องรอยที่เกิดจากการปกป้องลูกชายของพวกเขาในวันที่โชคชะตาเล่นตลก “ไม่ใช่ความสงสารค่ะคินน์... แต่มันคือการยอมรับ” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าหนักแน่น “ยอมรับว่าบาดแผลในอดีตมันทำให้เราเป็นเราในวันนี้ และยอมรับว่า... หัวใจของรินไม่เคยมีพื้นที่ให้ใครนอกจากคุณ” คินน์ชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินลงบนพวงแก้มใส ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาประทับจูบแผ่วเบาที่มุมปาก ไล่เรื่อยลงมายังลำคอระหง สัมผัสที่เปลี่ยนจากความโหยหาเป็นความทะนุถนอมราวกับกลัวว่าหากเขาออกแรงมากไปกว่านี้ รินรดาจะสลายกลายเป็นละอองดาวไปต่อหน้าต่อตา ห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวของเธอที่ผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยของเขา คินน์ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของเธอออกด้วยความเชื่องช้า ทุกตารางนิ้วที่ฝ่ามือหยาบกร้านสัมผัสผ่าน ผิวเนียนละเอียดสั่นสะท้านตอบรับด้วยความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน “แม่บอกว่าคุณเป็นแค่คนแปลกหน้า...” เขาพึมพำชิดผิวเนื้อที่กำลังร้อนผ่าว “แต่วันนี้... ผมจะทำให้คุณจำได้แม่นว่า ใครกันที่เป็นเจ้าของร่างกายและหัวใจของคุณมาตลอดชีวิต” เขาสอดประสานกายเข้าหาเธออย่างอ่อนโยน จังหวะรักดำเนินไปอย่างเนิบนาบแต่ทว่าลึกซึ้งและดุดันในความรู้สึก ทุกการขยับไหวคือการสื่อสารที่ภาษาพูดไม่อาจบรรยายได้ รินรดาแอ่นกายรับสัมผัส มือเรียวขยุ้มเส้นผมของชายหนุ่มแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในอดีตถูกชะล้างด้วยหยาดเหงื่อและความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คินน์ไม่ได้รีบร้อน เขาปรนเปรอเธอด้วยจูบที่เปียกชื้นและลึกซึ้ง บดเบียดความต้องการเข้าหากันจนลมหายใจขาดห้วง เสียงครางกระเส่าของรินรดาดังประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกในยามนี้มันเกินกว่าคำว่ารัก มันคือการหลอมรวมจิตวิญญาณที่เคยแตกสลายให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่าง ลีโอตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในห้องข้างๆ คือเครื่องยืนยันว่าปาฏิหาริย์มีอยู่จริง คินน์หยุดเคลื่อนไหวชั่วครู่ มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของภรรยา เขาพบความหวังในนั้น... ความหวังที่เขาเคยเกือบทำลายมันด้วยมือของตัวเอง “เรามาเริ่มต้นใหม่นะคะ” รินรดากระซิบพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย “ไม่ใช่ในฐานะคนแปลกหน้า แต่ในฐานะของครอบครัวที่ไม่มีวันแยกจากกัน” คินน์ฝังใบหน้าลงกับซอกคอของเธอ สูดกลิ่นหอมที่เขารักที่สุด ก่อนจะโอบกอดเธอไว้แน่นประหนึ่งจะกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดนี้ไปตลอดกาล จังหวะรักที่เคยเชื่องช้าแปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงและรวดเร็วเร้าอารมณ์ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทั้งคู่ต่างหลอมละลายเข้าหากัน ทิ้งไว้เพียงความสุขสมที่เติมเต็มช่องว่างที่โหว่เว้ามาตลอดหลายปี รุ่งเช้า... สายหมอกจางๆ กระทบกระจกหน้าต่าง คินน์ตื่นขึ้นมาพบรินรดาในอ้อมแขน เธอยังคงหลับใหลอย่างสงบ บนโต๊ะข้างเตียงมีรูปถ่ายครอบครัวเล็กๆ ที่เขาเพิ่งนำมาวางไว้เมื่อคืน ลีโอในวัยสามขวบกำลังยิ้มกว้างอยู่ในภาพนั้น คินน์ยกมือขึ้นลูบผมภรรยาเบาๆ พลางนึกขอบคุณโชคชะตาที่ยังเหลือทางให้เขาเดินกลับมาสู่แสงสว่าง “ตลอดไปเริ่มต้นที่วันนี้” เขาพึมพำกับตัวเอง เมื่อรินรดาลืมตาตื่น ทั้งคู่ก็เพียงแค่ส่งยิ้มให้กันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดๆ ไม่มีความลับ ไม่มีความแค้น และไม่มีคนแปลกหน้าอีกต่อไป มีเพียงคินน์ ธนดล ที่ยอมก้มหัวให้แก่ความรัก และรินรดาที่เข้มแข็งพอจะโอบรับทุกอย่างไว้ด้วยความเต็มใจ ในสวนหลังบ้าน ลีโอกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อ เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยดังแว่วมาถึงห้องนอน คินน์ลุกขึ้นยืน กอดรินรดาจากด้านหลังแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะพากันเดินออกไปรับแสงแดดแรกของวัน... วันที่พวกเขาต่างรู้ดีว่า ต่อจากนี้ไปไม่มีอะไรจะพรากพวกเขาออกจากกันได้อีกแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของมิคายามวิกาลจนถึงบทสุดท้ายนี้ด้วยกันนะคะ