อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

กลิ่นอายของชาดำอุ่นกรุ่นจางลงในบรรยากาศที่เงียบงันจนน่าอึดอัด คินน์ ธนดล นั่งอยู่เบื้องหน้ากองเอกสารทางธุรกิจที่เขาเคยคิดว่ามันคือนิยามทั้งหมดของชีวิต แต่ในวินาทีนี้ ทุกตัวเลขและกำไรมหาศาลกลับไร้ค่าโดยสิ้นเชิง เมื่อภาพของรินรดา อดีตภรรยาผู้เคยยอมจำนนต่อความเย็นชาของเขาอย่างไร้ข้อแม้ กำลังซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด พร้อมกับรอยแผลเป็นทางใจที่เขาเป็นคนฝังมันลงไปเองด้วยมือคู่นี้ “คุณมองอะไรอยู่คะคุณคินน์... หรือกำลังคำนวณว่าฉันควรค่าแก่การถูกขับไสไล่ส่งอีกสักกี่ครั้ง ถึงจะสาสมกับความเย่อหยิ่งของคุณ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนของรินรดายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท คินน์หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความมืดมิดเบื้องหลังเปลือกตาทำหน้าที่ประจานความโง่เขลาในอดีต เขาเคยคิดว่าความรักเป็นเพียงผลประโยชน์ เป็นพันธะทางธุรกิจที่ไร้สาระ และรินรดาเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งที่เกาะเขาKINNเพื่อความอยู่รอด แต่เมื่อเธอเลือกที่จะเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มหยันและสายตาที่ว่างเปล่า เขากลับตระหนักได้ในวันที่สายเกินไปว่า หัวใจของเขาถูกพรากออกไปพร้อมกับร่างอันบอบบางนั้นเสียแล้ว ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจของชายหนุ่มราวกับกรดร้อน เขาย้อนนึกถึงคืนวันอันโหดร้ายที่เขาเคยกระทำย่ำยีความรู้สึกของเธอ คำพูดดูถูกเหยียดหยามที่หลุดออกจากริมฝีปากของเขาอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของรินรดาที่เคยสั่นเทาใต้ร่างของเขาด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวด แทนที่จะเป็นความเร่าร้อนจากความสมยอม กลับกลายเป็นตราบาปที่คอยตามหลอนเขาในยามค่ำคืน พลัน ภาพความทรงจำอันร้อนรุ่มแต่เจ็บปวดก็ย้อนกลับมาทับถม... คืนนั้น คินน์ที่เมามายด้วยฤทธิ์สุราและพิษแห่งความหึงหวงอย่างไร้เหตุผล ได้บุกเข้ามาในห้องนอนของเธอ แรงอารมณ์ดิบเถื่อนและทิฐิที่บังตาทำให้เขาไม่สนใจหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่เอ่อคลอหน่วยตาคู่สวยนั้น “ปล่อยฉันนะคะ... คุณคินน์! พอทีเถอะค่ะ เจ็บ...” เสียงสะื้นของรินรดาในคืนนั้นช่างน่าเวทนา แต่ความเย่อหยิ่งบ้าคลั่งกลับทำให้เขาปิดกั้นทุกสัมผัสแห่งความเมตตา “เจ็บงั้นเหรอ? เธอควรจะชินได้แล้วรินรดา! เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ฉันซื้อมาด้วยทะเบียนสมรส!” เสียงคำรามต่ำในลำคอของเขาในเวลานั้นเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน คินน์กระชากแพรพรรณบางเบาออกจากร่างของภรรยาอย่างไร้ความปราณี ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซ้ไปตามลำคอระหงและลาดไหล่เนียนนุ่มอย่างเอาแต่ใจ กลิ่นกายหอมหวานรัญจวนใจที่ผสมผสานกับคราบน้ำตาทำให้สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึ่ง แรงปรารถนาอันป่าเถื่อนเข้าครอบงำจนเขาลืมเลือนทุกสิ่ง คินน์ใช้ความแข็งแกร่งของร่างกายเข้าบดขยี้ความเปราะบางของเธอ รสจูบที่ดุดันและไร้ซึ่งความอ่อนโยนละเลียดซับเสียงสะื้นไห้ ร่างกายที่แนบชิดกันอย่างไร้รอยต่อเต็มไปด้วยแรงกระแทกกระทั้นที่สะท้อนความโกรธเกรี้ยวและแรงแค้นอันไร้เหตุผลของเขา มือหนาตรึงข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ ขณะที่สะโพสอบอุ่นเคลื่อนกายเข้าหาอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางประท้วงที่แปรเปลี่ยนเป็นความยอมจำนนอย่างช้าๆ ร่างบางบิดเร้าด้วยความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ ทว่าลึกๆ แล้ว กลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันช่ำชองของสามีผู้เป็นเจ้าของเรือนร่าง หยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มของรินรดาในค่ำคืนนั้น คือสิ่งเดียวที่คินน์ปรารถนาจะลบเลือนมันในวันนี้ แต่มันกลับฝังแน่นอยู่ในความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง ลมหายใจสะท้านเฮือกเมื่อตระหนักว่าสิ่งที่เขากระทำลงไปในอดีต มันคืออาชญากรรมทางจิตใจที่ไม่มีวันได้รับการอภัย รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้เขารังแกอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมคม พร้อมจะทิ่มแทงทุกคนที่เข้าใกล้ โดยเฉพาะเขา... อดีตสามีผู้โง่เขลา ทว่า ท่ามกลางความมืดมนและสำนึกผิดที่โถมทับ เสียงฝีเท้าเบาหวิวและเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยวัยสามขวบก็ดังแว่วมาจากนอกห้องทำงาน ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างเล็กป้อมของเด็กชายตาโตแก้มป่องคนหนึ่ง ก้าวเข้ามาพร้อมกับของเล่นในมือ คินน์สะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจก และใบจิ้มลิ้มที่ฉายชัดถึงเงาของรินรดาผู้เป็นแม่ เด็กน้อยหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา เอียงคอสงสัยก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาลมหายใจของมหาเศรษฐีหนุ่มถึงกับสะดุด “คุณแปลกหน้า... แม่บอกว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้าครับ แต่ทำไมคุณ... หน้าตาเหมือนผมจังเลยล่ะครับ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งลึกซึ้งไปกับห้วงอารมณ์อันเปราะบางนี้กับมิคายามวิกาลนะคะ