มินอาผู้รับฟังที่ดี

“พริ้ม... แม่ไม่ได้มาเพื่อฟังคำปฏิเสธนะ” เสียงทรงอำนาจที่แฝงไปด้วยความคาดหวังจนน่าอึดอัดดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดของคอนโดมิเนียม พี่พริ้มยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง ไหล่ที่เคยตั้งตรงสง่างามดูห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าสวยคมที่มักจะเรียบเฉยเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งในยามปกติ บัดนี้กลับซีดเผือดราวกับคนไร้วิญญาณ ฉันที่ยืนหลบอยู่หลังบานประตูห้องครัว—เพราะตั้งใจจะเอาช็อกโกแลตร้อนมาเสิร์ฟ—ถึงกับมือไม้สั่นจนถาดในมือแทบจะหลุดร่วง ฉันไม่ได้อยากสอดรู้สอดเห็น แต่บรรยากาศที่กดทับลงมาเหมือนคลื่นยักษ์มันทำให้ฉันขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย “พริ้มยังเรียนไม่จบค่ะแม่... แล้วอีกอย่าง งานวิจัยที่พริ้มทำอยู่มันสำคัญกับอนาคตของพริ้มมาก” พี่พริ้มเอ่ยตอบ เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน “อนาคตที่แม่เลือกให้มันดีกว่างานเขียนนิยายเพ้อเจ้อพวกนี้หลายเท่าตัวนัก! เก็บข้าวของซะ พรุ่งนี้เราจะกลับไปจัดการธุระที่บ้านกัน” ผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานในชุดสูทสั่งเด็ดขาด ก่อนจะหันหลังเดินฉับๆ ออกจากห้องไปโดยไม่เปิดโอกาสให้คนเป็นลูกได้โต้แย้ง เสียงปิดประตูที่ดัง ‘ปัง’ เหมือนเสียงปิดตายหัวใจของใครบางคน พี่พริ้มทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพิงผนังห้อง ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ฉันตัดสินใจทิ้งถาดช็อกโกแลตร้อนลงบนโต๊ะแล้วก้าวเข้าไปหาอย่างลืมตัว “พี่พริ้มคะ...” ฉันนั่งลงตรงหน้าเธอ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะไหล่บางเบาๆ พี่พริ้มสะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่เคยคมกล้าคลอไปด้วยหยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ เธอเงยหน้ามองฉัน แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้นทำเอาหัวใจฉันบีบรัดจนแทบทนไม่ได้ “มินอา... พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเข้ามา...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นกระซิบ แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของฉันยิ่งกว่าการตะโกน “มินอาไม่ไปไหนหรอกค่ะ” ฉันขยับเข้าไปใกล้ขึ้น วางมือลงบนมือเย็นเฉียบของเธอ “พี่พริ้มไม่ต้องพูดอะไรก็ได้... แค่ระบายออกมาเถอะนะคะ ที่นี่มีแค่มินอาคนเดียว มินอาจะเป็นผู้รับฟังที่ดีที่สุดให้พี่เอง” พี่พริ้มไม่ตอบ เธอเพียงแค่ซบหน้าลงกับฝ่ามือของฉัน ความเปียกชื้นจากหยดน้ำตาซึมผ่านผิวหนังเข้าสู่จิตใจของฉัน ร่างกายของรุ่นพี่ที่ฉันแอบรักมาตลอดกำลังสั่นสะท้านภายใต้การโอบกอดของฉัน เธอกำลังแตกสลาย... และฉันคือคนเดียวที่เห็นภาพนี้ “แม่เขากำลังจะทำลายทุกอย่างที่พี่รัก มินอา...” เธอพูดผ่านนิ้วมือที่ปิดบังใบหน้า “พี่พยายามมาตลอด พี่อยากเขียนนิยาย... พี่อยากเป็นในสิ่งที่พี่เป็น แต่ในสายตาของครอบครัว สิ่งที่พี่พยายามมาตลอดสี่ปีนี้มันไม่มีความหมายเลย” ฉันโอบกอดเธอไว้แน่นขึ้น พลางลูบหลังเบาๆ “มีสิคะ... สำหรับมินอา งานเขียนของพี่พริ้มมีความหมายที่สุด ในโลกที่แสนวุ่นวายนี้ งานของพี่เป็นเหมือนที่พักใจให้มินอาเสมอ พี่ไม่ใช่แค่คนเขียนหนังสือที่เก่งที่สุดสำหรับมินอา แต่พี่คือพี่พริ้ม... คนที่มินอาอยากปกป้องมากที่สุด” พี่พริ้มเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงหัวใจของเราสองคนที่เต้นเป็นจังหวะที่ไม่ประสานกัน พี่พริ้มค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ข้างแก้มของฉัน หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “มินอา... ถ้าพี่หนีไป... ถ้าพี่ทิ้งทุกอย่างไปจริงๆ เธอจะยังอยู่ข้างพี่ไหม” คำถามนั้นเปรียบเสมือนพันธนาการที่มัดใจฉันไว้แน่น แต่นาทีนันเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง สามครั้งติดๆ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “พริ้ม! แม่ลืมบอกไป... ที่แม่มาวันนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องเรียน แต่เพราะแม่เจอ ‘จดหมาย’ ฉบับนั้นแล้ว... จดหมายที่แกเขียนถึงคนในคณะ... คนที่แกแอบคบด้วยน่ะ” ร่างของพี่พริ้มแข็งทื่อไปในทันที แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความหวาดกลัวอย่างขีดสุด เธอรีบผลักฉันออกห่างราวกับฉันเป็นเชื้อโรคที่อันตรายที่สุดในชีวิตเธอ “ไปหลบในห้องนอนเร็ว!” เธอตวาดเสียงต่ำพลางผลักฉันไปทางประตูห้องนอน “ห้ามออกมาไม่ว่าใครจะพูดอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหมมินอา!” ฉันถูกผลักให้เข้าไปในความมืดของห้องนอน ก่อนที่ประตูจะถูกปิดล็อกลงด้วยมือของเธอเอง จากช่องว่างเล็กๆ ใต้บานประตู ฉันเห็นเพียงเงาร่างของแม่ที่ก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้ง พร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ... แผ่นกระดาษที่ฉันจำได้แม่นว่ามันคือบันทึกความลับที่ฉันเคยฝากไว้ในสมุดเล็คเชอร์ของเธอ “ใครกันล่ะ... ที่ลูกสาวแสนดีของแม่แอบซ่อนไว้ในนี้” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความรู้สึกของมินอาและพี่พริ้มไปพร้อมกับกลิ่นลิลลี่สีขาวนะคะ