ความอบอุ่นที่หอพัก

"พี่พริ้มคะ... จะไม่พูดอะไรกับมินอาหน่อยเหรอคะ?" กลิ่นไอของกระดาษโน้ตที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ในมือฉัน มันกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกเหมือนหนามกุหลาบที่แอบซ่อนอยู่ใต้กลีบดอกไม้สวยงาม ฉันยืนอยู่หน้าประตูหอพักของพี่พริ้ม ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไปจนดูเหมือนกาลเวลาจะหยุดหมุน ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปี 4 ที่มักจะดูสง่างามเสมอในสายตาฉัน บัดนี้กลับยืนหันหลังให้ ประคองแก้วโกโก้ร้อนที่เริ่มเย็นชืดไว้ในมือ ไหล่บางที่เคยดูมั่นคงกลับสั่นเทาเพียงเล็กน้อย ก่อนที่เสียงเย็นชาที่ฉันไม่เคยคุ้นชินจะหลุดลอดออกมา "สิ่งที่อยู่ในกล่องนั้น... มินอาคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างพี่จะต้องการมัน?" น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบ แต่บาดลึกยิ่งกว่าการตะโกนใส่หน้า มินอาเม้มริมฝีปากแน่น ความร่าเริงที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมลายหายไปสิ้น สิ่งที่ฉันตั้งใจมอบให้เป็น 'ของขวัญวันเกิด' กลับกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายระยะห่างอันเปราะบางของเราลงจนย่อยยับ ฉันค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหา ความใกล้ชิดในช่วงกิจกรรมคณะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงหลงเหลือไออุ่นอยู่ที่ปลายนิ้ว ตอนที่เราต้องจัดบอร์ดนิทรรศการด้วยกัน ฉันจำได้ว่ามือของพี่พริ้มสั่นเพียงใดตอนที่บังเอิญแตะถูกมือฉัน และสายตาคู่นั้น... สายตาที่มองมาด้วยความโหยหา แต่ก็เต็มไปด้วยความกลัวในเวลาเดียวกัน "มินอาแค่... แค่อยากให้พี่รู้ว่าความลับของพี่ มินอาเก็บมันไว้อย่างดีที่สุดนะคะ" ฉันพยายามพูดให้เสียงราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะกำลังพังทลายลงเป็นเสี่ยงๆ พี่พริ้มหมุนตัวกลับมา ดวงตาคู่สวยที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลม บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวด พี่วางแก้วโกโก้ลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะก้าวเข้าประชิดตัวฉัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยของพี่พริ้มโอบล้อมฉันไว้เหมือนตาข่ายที่ไร้ทางหนี "เธอไม่รู้อะไรเลย มินอา... ความลับที่เธอกำลังถืออยู่น่ะ มันไม่ได้มีไว้ให้คนนอกมองเห็น แต่มันคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดชีวิตของพี่ไว้กับความคาดหวังของครอบครัว" พี่พริ้มใช้นิ้วเรียวสวยเชยคางฉันขึ้น แววตาของพี่ไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสี่ปี มือของพี่ที่สัมผัสแก้มฉันนั้นร้อนผ่าว ราวกับต้องการถ่ายทอดความอัดอั้นที่พรั่งพรูออกมาโดยไม่ต้องใช้คำพูด "มินอาไม่ใช่คนนอกนะคะ..." ฉันสวนกลับทันควัน น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "สำหรับพี่พริ้ม... มินอาเป็นอะไรกันแน่คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก พี่พริ้มหลับตาลงแน่น ราวกับกำลังต่อสู้กับปีศาจภายในใจตัวเอง ก่อนที่พี่จะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนผิวแก้มของฉัน "ถ้าพี่บอกไป... ทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างมาตลอดปีนี้ มันจะพังทลายลงต่อหน้าเธอ เธอจะยังกล้าถามคำถามนี้กับพี่อยู่ไหม?" ในจังหวะที่หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลัน พร้อมกับการเปิดประตูห้องที่ปลดล็อกไว้เพียงหลวมๆ ร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวและหวาดระแวง "พริ้ม! แกแอบเก็บ 'สิ่งนั้น' ไว้ที่นี่จริงๆ ด้วยสินะ!" เสียงของแม่พี่พริ้มดังขึ้นก้องหอพัก ทำให้พี่พริ้มถอยห่างจากฉันไปทันที พี่พริ้มหน้าซีดเผือดขณะที่มองไปยังซองเอกสารที่วางอยู่บนเตียงของพี่... สิ่งที่เป็นต้นเหตุของระเบิดเวลาลูกนี้กำลังจะถูกทำลายไปพร้อมกับหัวใจของพวกเราทั้งคู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าหัวใจของรี้ดเดอร์จะยังแข็งแรงพอที่จะไปต่อกับกลิ่นลิลลี่สีขาวในตอนหน้าค่ะ