วันที่ฝนตกหนัก

"พี่พริ้มคะ... สิ่งนั้น... มันคืออะไรกันแน่?" ฉันถามออกไปโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงสั่นพร่าไม่ต่างจากฝ่ามือที่เย็นเฉียบของคนตรงหน้า เหรียญเงินเก่าแก่ในมือพี่พริ้มไม่ได้ส่องประกายสวยงาม แต่มันกลับดูขุ่นมัว ราวกับว่าพื้นผิวโลหะนั่นกำลังกลืนกินแสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางจนหมดสิ้น พี่พริ้มไม่ตอบ เธอเพียงแต่จ้องมองความมืดเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความเย็นยะเยือกของบรรยากาศไม่ได้มาจากสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย แต่มันมาจากจังหวะการหายใจที่ขาดห้วงของคนพี่ที่ฉันรักที่สุด "มินอา... กลับไปซะ อย่าหันหลังกลับไปมองทางนั้นเด็ดขาด" เสียงของพี่พริ้มแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามก้องอยู่ไกลๆ "ไม่ค่ะ หนูไม่ทิ้งพี่ไว้ที่นี่คนเดียว" ฉันยืนกราน ความร่าเริงที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นแปลกประหลาด ฉันคว้าชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอไว้แน่น แม้จะรู้ว่าความลับที่พี่พริ้มแบกไว้นั้นอาจหนักหนาเกินกว่าที่รุ่นน้องปีหนึ่งอย่างฉันจะรับไหว แต่ในนาทีนี้ ความกลัวของเธอสำคัญกว่าความปลอดภัยของฉัน ฝนเทลงมาหนักขึ้นราวกับฟ้ารั่ว บดบังทัศนียภาพจนเหลือเพียงม่านสีเทาหม่น พี่พริ้มสะดุ้งสุดตัวเมื่อแสงฟ้าแลบวาบขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าสวยสง่าที่ตอนนี้ซีดเผือดราวกับรูปปั้นหิน เธอรีบคว้าข้อมือฉันแล้วออกแรงดึง "วิ่งมินอา! วิ่งไปที่รถพี่!" เราวิ่งฝ่าพายุไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่างตึกคณะ เสียงรองเท้ากระทบแอ่งน้ำดังสะท้อนก้องไปมาเหมือนมีคนกำลังวิ่งไล่ตามหลังเรามาติดๆ ฉันไม่กล้าหันกลับไปมองตามคำเตือนของเธอ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาจดจำเพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวพี่พริ้มที่ลอยมาปะทะจมูกในยามที่ร่างเราเบียดชิดกัน ในที่สุดเราก็เข้ามานั่งสั่นอยู่ในรถเก๋งคันเก่าของพี่พริ้ม เสียงฝนที่กระทบหลังคารถดังสนั่นหวั่นไหวจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง พี่พริ้มสตาร์ทรถด้วยมือที่ยังคงไม่หยุดสั่น เธอพยายามควบคุมสติ บังคับพวงมาลัยด้วยความชำนาญ แม้ดวงตาจะยังคงสอดส่องมองกระจกหลังอยู่เป็นระยะ "พี่พริ้ม... พี่โอเคไหมคะ?" ฉันเอื้อมมือไปแตะแขนเธอเบาๆ อย่างแผ่วเบา พี่พริ้มถอนหายใจยาว ปล่อยมือจากพวงมาลัยข้างหนึ่งมาคว้ามือฉันไว้แน่น ความร้อนจากอุ้งมือเธอส่งผ่านความรู้สึกที่ซับซ้อนมาถึงฉัน ทั้งความหวาดกลัว ความโหยหา และความรู้สึกผิดที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชามาตลอด "ขอโทษนะมินอา... พี่ไม่ควรดึงเธอเข้ามาอยู่ในวงโคจรที่อันตรายแบบนี้เลยจริงๆ" "หนูเต็มใจค่ะ" ฉันตอบทันที "พี่บอกหนูไม่ได้เหรอคะว่าเหรียญนั่นคืออะไร แล้วทำไม... ทำไมพี่ถึงต้องกลัวขนาดนั้น?" พี่พริ้มหันมาสบตาฉัน แววตาของเธอสั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกหยดน้ำฝนกระทบ "มันไม่ใช่แค่เหรียญ แต่มันคือคำสาปที่ครอบครัวพี่ได้รับมาหลายชั่วอายุคน มินอา... บางทีความใจร้ายที่คนอื่นมองเห็นในตัวพี่ มันก็เป็นแค่กำแพงที่พี่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องคนที่พี่รักไม่ให้ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" รถเคลื่อนผ่านถนนที่เปลี่ยวร้าง แสงไฟถนนสีส้มสลัวสาดส่องเข้ามาในรถเป็นจังหวะ ฉันเฝ้ามองใบหน้าด้านข้างของเธอ ที่แม้ยามหวาดกลัวก็ยังคงงดงามเกินกว่าจะละสายตา พี่พริ้มไม่ได้เป็นเพียงรุ่นพี่ที่สมบูรณ์แบบในสายตาใครต่อใคร แต่เธอคือผู้หญิงคนหนึ่งที่เปราะบางและแบกรับภาระที่โลกไม่ต้องการให้เธอแบก "ส่งหนูที่หอพักก็ได้ค่ะ พี่ต้องพักผ่อนแล้ว" ฉันบอกพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนยังคงตกหนักไม่หยุด เมื่อรถจอดสนิทหน้าหอพักของฉัน พี่พริ้มไม่ได้รีบร้อนให้ฉันลงจากรถ เธอปลดล็อกประตูแต่ยังคงหันมามองฉันด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "มินอา... พรุ่งนี้ ถ้าพี่หายไป... อย่าตามหาพี่นะ" ฉันชะงักกึก "พี่พูดเรื่องอะไรคะ? พี่จะไปไหน?" พี่พริ้มโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ กลิ่นอายของความเศร้าจางๆ แผ่ออกมาจากตัวเธอ เธอใช้นิ้วเรียวสวยปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากแก้มฉันอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับตราตรึงไปถึงหัวใจ "จำไว้แค่นี้ก็พอ... ว่าทุกความลับที่พี่เก็บไว้ มีเพียงเธอคนเดียวที่พี่อยากแบ่งปันให้รู้" ทว่าในวินาทีที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากถามต่อ เสียงเคาะกระจกฝั่งที่ฉันนั่งก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ฉันหันไปมองด้วยความตกใจ ฝนที่ตกหนักทำให้มองเห็นแค่เงาดำตะคุ่มอยู่ข้างนอกนั่น แต่เมื่อเงาจางลงและแสงฟ้าแลบสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ... ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างรถไม่ใช่คน แต่เป็นผู้หญิงในชุดนักศึกษาชุดเดิมที่ฉันเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ บนโต๊ะทำงานของพี่พริ้มเมื่อวันก่อน... หญิงสาวที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อนกำลังแสยะยิ้มมาที่พี่พริ้ม พร้อมกับชูเหรียญเงินแบบเดียวกับที่พี่พริ้มถืออยู่ในมือขึ้นมาในอากาศ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในสายฝนไปพร้อมกับกลิ่นลิลลี่สีขาวนะคะ