ความเย็นชาที่เปลี่ยนไป

"เธอยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ มินอา?" น้ำเสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เล่นเอาคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกเลกเชอร์ในสมุดเล่มโปรดสะดุ้งสุดตัว มินอาหันขวับไปมอง หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกริบยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือ สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอ แต่วันนี้... มันต่างออกไป พี่พริ้มไม่ได้มองเธอด้วยแววตาราบเรียบไร้อารมณ์เหมือนทุกครั้ง แต่ในดวงตาคู่สวยนั้นมีความฉงนใจระคนความเอ็นดูบางอย่างฉายชัดอยู่ "เอ่อ... พี่พริ้ม! คือ... เลกเชอร์วิชาอารยธรรมตะวันตกช่วงท้ายมินอายังจดไม่ค่อยครบค่ะ เลยกะว่าจะทบทวนให้แม่นๆ ก่อนสอบ" มินอาตอบตะกุกตะกัก พลางเหลือบมองไปยังมุมมืดของชั้นหนังสือที่หญิงสาวชุดเดรสสีดำคนนั้นเคยยืนอยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า เหลือเพียงความเงียบงันและไอเย็นที่ดูเหมือนจะฝังตัวอยู่ในอากาศ พี่พริ้มเดินเข้ามาใกล้ ความหอมอ่อนๆ ของกลิ่นแป้งเด็กผสมน้ำหอมราคาแพงจางๆ กระจายตัวรอบกายมินอา รุ่นพี่ปี 4 ก้มลงมองสมุดบันทึกของเด็กปี 1 ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อย "ลายมือแบบนี้... ถ้าอ่านไม่ออกขึ้นมาจะทำยังไง?" พี่พริ้มเอ่ยประโยคที่ดูเหมือนคำถามทั่วไป แต่ทว่ามือเรียวยาวกลับเอื้อมมาหยิบปากกาในมือมินอาไปอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเริ่มจรดปลายปากกาลงในสมุดของมินอาอย่างคล่องแคล่ว "ตรงนี้ต้องเขียนให้ชัด พลวัตของอำนาจไม่ใช่แค่การบังคับ แต่คือการโน้มน้าวใจคนด้วยค่ะ" มินอานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่เป็นครั้งแรกที่พี่พริ้มยอมแตะต้องของส่วนตัวของเธอด้วยความเต็มใจ แถมยัง... ช่วยสอนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ "ทำไมวันนี้... พี่พริ้มถึงใจดีกับมินอาจังเลยคะ?" มินอาถามพลางช้อนตามองคนตรงหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ พี่พริ้มชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง ไม่ได้มีระยะห่างเหมือนที่เคยแสดงกับคนอื่น "อาจจะเพราะ... เห็นความพยายามของเด็กที่ชอบมายืมเลกเชอร์คนนี้บ่อยๆ จนน่ารำคาญมั้งคะ" มินอาหน้าแดงซ่าน รีบก้มหน้าลงซ่อนความเขินอาย "ถ้ามันรำคาญ พี่พริ้มก็เลิกให้ยืมสิคะ" "ถ้าเลิกให้ยืม... แล้วใครจะมานั่งจ้องฉันด้วยสายตาใสซื่อแบบนี้ในห้องสมุดทุกเย็นกันล่ะ?" พี่พริ้มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนมินอาได้กลิ่นความอบอุ่นจากลมหายใจเบาๆ นั้น "เลิกจดได้แล้วค่ะ หิวหรือยัง? ไปหาอะไรทานกันดีกว่า" มินอารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน พี่พริ้มกำลังชวนเธอไปทานข้าว? นี่ไม่ใช่ฝันไปใช่ไหม? ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันออกมาจากห้องสมุด บรรยากาศยามเย็นของมหาวิทยาลัยเริ่มโพล้เพล้ แสงไฟสีส้มสลัวๆ ส่องกระทบทางเดิน พี่พริ้มดูผ่อนคลายขึ้นมาก ไม่มีการระวังตัว ไม่มีการหันซ้ายแลขวาเหมือนคนที่กลัวความลับจะเปิดเผยเหมือนวันก่อนๆ แต่มินอากลับยังกังวลใจเรื่องผู้หญิงชุดดำคนนั้น "พี่พริ้มคะ... เมื่อกี้... ก่อนที่พี่จะเข้ามา มินอาเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ใส่ชุดเดรสสีดำ ยืนอยู่ตรงมุมหนังสือ..." มินอาตัดสินใจพูดออกไป แม้จะกลัวบรรยากาศจะเสีย พี่พริ้มที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักทันที แผ่นหลังที่เคยดูสง่างามเริ่มสั่นเทาน้อยๆ ใบหน้าสวยจัดนั้นหันกลับมามองมินอาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความหวาดกลัวที่มินอาไม่เคยเห็นมาก่อน "เธอเห็นเขาเหรอ... มินอา" พี่พริ้มกระซิบ น้ำเสียงสั่นเครือ "อย่าไปสนใจ... อย่าได้เผลอไปสบตา หรือตอบรับอะไรจากเขาเด็ดขาด" "เขาคือใครคะ? รุ่นพี่ที่หายตัวไปคนนั้นหรือเปล่า?" มินอาถามด้วยหัวใจที่บีบรัด พี่พริ้มไม่ตอบ มือเรียวของเธอคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของมินอาแน่น ราวกับต้องการเหนี่ยวรั้งให้คนตัวเล็กกว่าอยู่ใกล้ตัวที่สุด ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ฟังดูไม่เป็นธรรมชาติก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พวกเธอทั้งคู่หันไปพร้อมกันที่ต้นเสียง ที่ใต้ต้นไทรใหญ่ริมทางเดิน ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิทคนเดิมกำลังยืนอยู่... แต่สิ่งที่ทำให้มินอาแทบหยุดหายใจไม่ใช่การปรากฏตัวของเธอคนนั้น หากแต่เป็นใบหน้าที่หญิงสาวคนนั้นหันมาเผยให้เห็น ใบหน้าของหญิงสาวชุดดำคนนั้น... มันคือใบหน้าเดียวกับมินอาไม่มีผิดเพี้ยน! หญิงสาวในชุดดำยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงบอกให้เงียบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา "ของของฉัน... อย่าเพิ่งรีบเอาไปใช้สิคะ รุ่นน้อง" พี่พริ้มกระชากร่างมินอาให้หลบหลังตนเองทันที พร้อมกับมือที่สั่นระริกขณะหยิบเหรียญเงินเก่าแก่บางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาถือไว้แน่น ราวกับมันคือเครื่องรางชิ้นสุดท้ายที่จะปกป้องพวกเธอจากบางสิ่งที่กำลังจะพรากทุกอย่างไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยเป็นกำลังใจให้มินอากับพี่พริ้มเสมอนะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวสัญญาว่าจะพาไปพบกับความลับที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปค่ะ