กิจกรรมกลุ่มที่ไม่คาดคิด

“พี่พริ้มคะ... ลายมือพี่ตรงนี้ อ่านว่า ‘การล่มสลายของสถาบัน’ หรือ ‘การล่มสลายของความสัมพันธ์’ กันแน่คะ?” มินอานิ่วหน้า พลางขยับนิ้วชี้ไปแตะที่กระดาษโน้ตแผ่นบางซึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดรวม ช่วงเวลาบ่ายแก่ที่แสงแดดสีส้มจัดทาบผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทำให้เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของรุ่นพี่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามดูนุ่มนิ่มราวกับเส้นไหม พี่พริ้มละสายตาจากจอแล็ปท็อป เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนกลิ่นหอมจางๆ ประจำตัว—กลิ่นดอกไม้สีขาวที่ให้ความรู้สึกเย็นเยือกแต่โหยหา—อบอวลอยู่ในรัศมีที่มินอาทำได้เพียงกลั้นหายใจ “ทั้งสองอย่างนั่นแหละค่ะ” พี่พริ้มตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่านัยน์ตาคมคู่นั้นกลับสั่นไหววูบหนึ่ง “ขึ้นอยู่กับว่ามินอาอยากให้มันหมายถึงอะไรมากกว่ากัน” มินอาชะงัก เธอพยายามรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ดังเกินไปจนอีกฝ่ายได้ยิน เราสองคนถูกจับคู่ให้ทำโปรเจกต์วิจัยร่วมกันในหัวข้อ 'อิทธิพลของวรรณกรรมต่อการสื่อสารในยุคสมัยใหม่' ซึ่งสำหรับมินอาแล้ว มันคือโอกาสทองที่สวรรค์ประทานมาให้ แต่สำหรับพี่พริ้ม... ผู้หญิงที่แบกรับความคาดหวังจากครอบครัวไว้จนหลังแอ่นคนนี้ กลับมองว่ามันเป็นเพียง ‘ภาระ’ ชิ้นล่าสุดที่ต้องสะสาง “มินว่า... มินชอบแบบหลังมากกว่านะคะ” มินอาแกล้งพูดเบาๆ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นพี่ “เพราะบางที การล่มสลายของบางอย่าง ก็อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ใหม่ก็ได้นี่คะ” พี่พริ้มชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นการแสดงออกถึงความประหลาดใจที่มินอาแทบไม่เคยเห็นจากคนเย็นชาคนนี้ พี่พริ้มพับปิดหน้าจอแล็ปท็อปลง แล้วประสานมือเข้าหากัน ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าเนื้อหาในวิจัย “เด็กน้อย... มินอาคิดว่าตัวเองกำลังเล่นกับอะไรอยู่รู้ไหมคะ?” น้ำเสียงของพี่พริ้มต่ำลง แต่มันกลับไม่ดูน่ากลัว ตรงกันข้าม มันกลับแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ “โปรเจกต์นี้ไม่ได้มีแค่ทฤษฎี แต่มันคือการขุดคุ้ยความจริงที่คนเขาไม่อยากพูดถึง พี่ไม่อยากให้มินอาต้องเอาตัวเข้ามาพัวพันกับรอยร้าวของพี่” “มินไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาทฤษฎีค่ะพี่พริ้ม” มินอาตัดสินใจวางปากกาลง เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี จ้องตอบสายตาที่เต็มไปด้วยความลับนั้น “มินมาเพราะมินอยากรู้จักคนที่เขียนโน้ตแผ่นนี้ต่างหาก” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ เสียงพลิกหน้ากระดาษของนักศึกษาโต๊ะข้างๆ ไกลออกไปดูเหมือนจะเป็นโลกอีกใบไปถนัดตา พี่พริ้มขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนมินอาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเธอ “ถ้าอยากรู้จักพี่จริงๆ...” พี่พริ้มเว้นจังหวะ นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาแตะขอบสมุดบันทึกของมินอาเบาๆ “ก็ช่วยตอบพี่มาสักคำว่า ทำไมเด็กปีหนึ่งที่สดใสอย่างมินอา ถึงยอมเสียเวลามานั่งงมกับคนเบื่อโลกอย่างพี่ แทนที่จะไปใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มค่า” มินอาเม้มริมฝีปากแน่น นี่คือวินาทีที่สำคัญที่สุด เธอรู้ดีว่าคำตอบของเธออาจจะทำให้กำแพงที่พี่พริ้มสร้างขึ้นพังทลายลง หรือไม่ก็อาจจะทำให้พี่พริ้มผลักไสเธอออกไปตลอดกาล ทว่าก่อนที่มินอาจะได้เอ่ยคำใดออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ “พี่พริ้มครับ! ผมว่าเรามีปัญหาเรื่องข้อมูลที่หอสมุดกลางแล้วล่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเดินตรงดิ่งเข้ามาที่โต๊ะ เขาคือประธานชมรมวรรณกรรมที่มินอาเคยได้ยินชื่อ และดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่ครอบครัวของพี่พริ้มไว้ใจให้ ‘ดูแล’ เธอเป็นอย่างดี พี่พริ้มถอนหายใจยาว แววตาที่ดูอบอุ่นเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นชาที่ไร้ความรู้สึกในพริบตา เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ แล้วหันมามองมินอาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะมินอา ส่วนคำถามของพี่... เก็บไว้รอคำตอบในโปรเจกต์หน้าเถอะค่ะ” พี่พริ้มเดินจากไปพร้อมกับชายหนุ่มคนนั้น ทิ้งให้มินอานั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาแล้วเปิดไปยังหน้าสุดท้าย ที่นั่น... เธอพบกับกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ได้เกี่ยวกับงานวิจัย แต่มันเป็นลายมือของพี่พริ้มที่เขียนข้อความสั้นๆ ไว้ว่า: *‘ถ้าฉันล่มสลายลงต่อหน้าเธอ... มินอา จะยังกล้าที่จะมองฉันอยู่ไหม?’* มินอารีบหันไปมองทางประตูห้องสมุด ทว่าแผ่นหลังของพี่พริ้มหายลับไปแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะกว่าเดิม คือการเห็นใครบางคน—หญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของชั้นหนังสือ—กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ และคนๆ นั้น... ก็คือคนที่มินอาเพิ่งได้ยินข่าวลือว่าหายตัวไปจากมหาวิทยาลัยเมื่อสัปดาห์ก่อน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความลับของมินอาและพี่พริ้มนะคะ หวังว่าทุกคนจะยังไม่วางมือจากบันทึกเล่มนี้ค่ะ