คำอธิบายของรุ่นพี่

"พี่พริ้มคะ... สิ่งที่พริ้มเป็นอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้เรียกว่าการปกป้องนะคะ แต่มันคือการผลักไสกันต่างหาก" น้ำเสียงของพริ้มสั่นเครือเพียงเล็กน้อย แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัดลงทันที มินอานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาสีครีม แผ่นหลังตั้งตรง มือทั้งสองข้างกุมสมุดเล็ทเชอร์เล่มหนาเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าสวยสง่าที่ตอนนี้กลับดูอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด พี่พริ้มไม่ได้ตอบโต้ในทันที ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาขยับตัวไปยืนพิงโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตึกคณะที่สะท้อนเข้ามาเป็นระยะ มือเรียวสวยลูบแหวนเงินที่นิ้วนางข้างซ้ายเบาๆ เป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงความว้าวุ่นใจ "มินอา... เธอไม่เข้าใจหรอก" พี่พริ้มเอ่ยออกมาในที่สุด เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ "โลกของเธอมันสดใสเกินไป ส่วนพี่... พี่ถูกขีดเส้นเอาไว้ตั้งแต่วันที่เริ่มก้าวเข้ามาในบ้านหลังนั้นแล้ว ทุกก้าวเดิน ทุกความสำเร็จ มันไม่ใช่ของพี่ แต่มันคือความคาดหวังที่พี่ต้องแบกรับไว้จนหลังแทบหัก" "แล้วความรักล่ะคะ? ความรักของพี่มันถูกขีดเส้นไว้ด้วยเหรอ?" มินอาลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้าไปหาคนตรงหน้าทีละก้าวอย่างกล้าหาญ "ที่พี่ทำเย็นชาใส่พริ้ม ที่พี่คอยผลักไสพริ้มให้ออกห่าง... เพราะพี่กลัวว่าวันหนึ่งพริ้มจะกลายเป็นส่วนเกินในชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่ครอบครัวพี่วางไว้ใช่ไหมคะ?" พี่พริ้มหันกลับมาปะทะสายตา รอยยิ้มที่แฝงความขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ไม่ใช่แค่ส่วนเกินหรอกมินอา แต่เธอคือ 'ข้อผิดพลาด' ที่สวยงามที่สุดที่พี่ไม่ควรได้รับ พี่ไม่ได้ไม่ดีพอสำหรับเธอ แต่เธอต่างหากที่แสนดีเกินกว่าจะมาแปดเปื้อนกับความมืดมิดในใจของพี่" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของมินอาราวกับมีดคม ความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาตลอดหลายเดือนประดังเข้ามาจนขอบตาร้อนผ่าว แต่มินอาเลือกที่จะไม่ร้องไห้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเข้าไปจนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของรุ่นพี่อักษรฯ คนสวยยิ่งทำให้หัวใจของมินอาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "พี่พริ้มคะ..." มินอาเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของอีกฝ่ายแผ่วเบา สัมผัสถึงความเกร็งของกล้ามเนื้อใต้ผ้าเนื้อดีนั้น "พริ้มไม่เคยอยากได้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบแบบที่พี่ต้องการหรอกค่ะ พริ้มแค่ต้องการพี่... พี่พริ้มที่อ่อนแอ พี่พริ้มที่ร้องไห้เป็น และพี่พริ้มที่ยอมให้พริ้มเดินเข้าไปอยู่ในส่วนที่มืดที่สุดในใจของพี่ได้... พริ้มไม่กลัวความมืดหรอกนะคะ ถ้าในนั้นมันมีพี่อยู่ด้วย" พี่พริ้มชะงักไป ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ มือของเธอที่เคยพยายามผลักไสกลับสั่นเทาขณะที่พยายามจะคว้ามือของรุ่นน้องเอาไว้ แต่ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วเกือบจะแตะกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาอย่างกะทันหัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "พริ้มครับ... คุณพ่อโทรมา ท่านบอกว่าเรื่องทุนการศึกษาที่คุยกันค้างไว้เมื่อเช้า ท่านจัดการเรียบร้อยแล้วนะ เตรียมตัวไปคุยรายละเอียดที่บ้านคืนนี้ด้วย" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนดังทะลุผ่านประตูเข้ามา ทำให้พี่พริ้มสะดุ้งสุดตัว เธอรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าที่เคยซับสีเลือดกลับกลายเป็นซีดเผือดในพริบตา แววตาที่เคยมีความหวังแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวที่มินอาไม่เคยเห็นมาก่อน พี่พริ้มถอยหลังกรูดไปจนชิดขอบโต๊ะ เธอหันไปมองประตูห้องทำงานด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ก่อนจะหันกลับมามองมินอาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกมา "มินอา... กลับไปเถอะ" พี่พริ้มกระซิบเสียงสั่น "ถ้าท่านเห็นเธออยู่ที่นี่... ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป" ยังไม่ทันที่มินอาจะได้ทักท้วง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเย็นชา เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองมินอา แต่สายตานั้นจับจ้องไปที่พี่พริ้มเหมือนจ้องมองหุ่นเชิดที่กำลังจะหลุดออกจากสายบังเหียน "อ้าว... มีแขกอยู่อย่างนั้นรึ?" เขากล่าวพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือหนาลงบนไหล่ที่สั่นเทาของพี่พริ้ม "พริ้มลูกรัก... พ่อลืมบอกไปว่า คนที่พ่อเลือกให้เธอน่ะ เขาจอดรถรออยู่ที่หน้าตึกแล้วนะ จะออกไปทักทายเขาสักหน่อยไหม?" มินอายืนนิ่ง ราวกับถูกแช่แข็งด้วยคำพูดประโยคสุดท้ายนั่น หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออกจากอกเมื่อเห็นพี่พริ้มค่อยๆ ก้มหน้าลงและพยักหน้าตอบรับอย่างจำนน ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นมาเมื่อครู่ดับวูบลงในพริบตาเดียว และในวินาทีที่พี่พริ้มเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นกลับมาไร้ซึ่งความรู้สึกดั่งเดิม ราวกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ 'พี่พริ้มคนเดิม' ของเธออีกต่อไป... ด้วยรักและขอบคุณที่เดินทางเคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้เสมอมานะคะ... จาก กลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ