ความรู้สึกที่ไหลหลาก

"พี่พริ้มคะ... ถ้าพี่จะมองหนูด้วยสายตาแบบนี้บ่อยๆ หนูอาจจะหัวใจวายตายก่อนเรียนจบอักษรฯ นะคะ" มินอาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวของคณะ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดตัวลงบนกระดาษจดเลกเชอร์ที่วางอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ นิ้วเรียวของรุ่นพี่ปี 4 ที่กำลังสาละวนกับการไฮไลท์ข้อความชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าของชื่อจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาสวยคมคู่นั้นไม่ได้มีแววเย็นชาอย่างที่ใครต่อใครเขาลือกัน แต่มันกลับฉายแววความสับสนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ พี่พริ้มไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่เลื่อนสมุดบันทึกเล่มหนาของตัวเองขยับเข้ามาใกล้ฝั่งมินอามากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ติดอยู่บนตัวรุ่นพี่รุ่นราวคราวเดียวกันนี้คล้ายกับจะทำให้พื้นที่แคบๆ ตรงนี้กลายเป็นโลกส่วนตัวที่ตัดขาดจากความเป็นจริง "อย่าพูดจาไร้สาระสิคะ มินอา" พี่พริ้มเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าปลายเสียงนั้นกลับสั่นไหวนิดๆ "แค่เลกเชอร์วิชาวรรณกรรมเปรียบเทียบ มันไม่น่าจะทำให้เธอใจลอยไปถึงไหนต่อไหนขนาดนั้นหรอกนะ" "มันไม่ใช่แค่เรื่องเลกเชอร์ค่ะ" มินอาขยับตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย "พี่รู้ดีกว่าใครว่าหนูไม่ได้มาหาพี่แค่เพราะเรื่องเรียน" ความเงียบที่ตามมานั้นอึดอัดแต่กลับเต็มไปด้วยความหวานละมุนอย่างประหลาด มินอาสังเกตเห็นว่าพี่พริ้มหลบสายตาไปทางอื่น หัวใจของรุ่นพี่ปี 4 เต้นแรงจนเห็นจังหวะไหวที่ลำคอระหง แม้ภายนอกจะดูสง่างามและไร้ที่ติเพียงใด แต่ในวินาทีนี้ กำแพงที่พี่พริ้มสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองดูจะพังทลายลงเพียงเพราะแววตาที่เว้าวอนของรุ่นน้องปี 1 คนนี้ พี่พริ้มตัดสินใจวางปากกาลง เธอถอนหายใจแผ่วเบาแล้วใช้นิ้วเรียวเกี่ยวปอยผมที่ปรกหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจากแรงกดดันของครอบครัวที่มักจะส่งมาถึงเธอเสมอ "มินอา... บางครั้งการที่เธอเข้ามาใกล้เกินไป มันอาจจะไม่ได้นำมาซึ่งความสุขอย่างที่เธอคิดนะคะ" "หนูไม่กลัวค่ะ" มินอาตอบทันควัน น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและจริงจัง "ไม่ว่าปัญหานั้นจะคืออะไร หนูอยากเป็นคนที่อยู่ข้างๆ พี่ตอนที่พี่ต้องรับมือกับมัน ไม่ใช่คนที่พี่ต้องผลักไสออกไปเพียงเพราะกลัวว่าหนูจะเจ็บปวด" มือของมินอาค่อยๆ เอื้อมไปแตะหลังมือของรุ่นพี่ที่วางอยู่บนโต๊ะ พี่พริ้มสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ชักมือหนี ผิวสัมผัสที่อุ่นจัดของมินอาทำให้พี่พริ้มรู้สึกถึงความโหยหาที่ตัวเองพยายามกดทับไว้มานาน ความใกล้ชิดที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหวนี้ไม่ได้เกิดจากคำพูดหวานหู แต่มันเกิดจากการที่คนหนึ่งยอมเปิดเผยความเปราะบาง และอีกคนหนึ่งก็ยินดีที่จะรับมันไว้ทั้งหมดด้วยความเต็มใจ "เธอไม่เข้าใจหรอก... ว่าโลกของพี่มันไม่ได้มีแค่สีขาวหรือดำ" พี่พริ้มกระซิบ น้ำตาเม็ดเล็กๆ รื้นขึ้นที่ขอบตา "ครอบครัวพี่คาดหวังให้พี่เป็นตุ๊กตาที่สมบูรณ์แบบ และถ้าพี่มีคนอย่างเธอเข้ามา... พี่กลัวว่าทุกอย่างที่พี่สร้างมาจะพังพินาศ" "ถ้าการมีหนูทำให้พี่พัง... งั้นเราก็มาพังไปด้วยกันเลยไหมคะ?" คำพูดที่ดูเอาแต่ใจแต่กลับแฝงด้วยความอ่อนโยนทำเอาพี่พริ้มถึงกับชะงัก เธอจ้องมองมินอาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะตัดสินใจโน้มตัวเข้าไปจนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน ความใกล้ชิดที่แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ยากจะห้ามใจทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ติดขัด ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่จุดที่ความหวั่นไหวถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับเสียงไขกุญแจที่ทำลายภวังค์ความเงียบลงอย่างราบคาบ "พริ้ม! แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้ใครเข้ามาในห้องนี้โดยเฉพาะเด็กปีหนึ่งคนนั้น!" เสียงของผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูทรงอำนาจดังขึ้นจากประตูด้านหลัง ทำให้พี่พริ้มรีบผละออกจากมินอาทันที ดวงตาของรุ่นพี่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่มินอาหันไปมองร่างของผู้มาเยือนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่ไม่ยอมแพ้ ร่างหญิงสูงวัยในชุดหรูหราเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังพี่พริ้ม พร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของลูกสาวตัวเองด้วยแรงบีบที่ดูรุนแรง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่เคลือบยาพิษให้กับมินอา "ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะทำอะไรที่เกินตัวไปหน่อยนะ หนูน้อย... บางทีฉันคงต้องแสดงให้เธอเห็นว่า อะไรคือความจริงที่เธอไม่ควรยุ่งด้วย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กลิ่นลิลลี่สีขาวเสมอนะคะ