รูปถ่ายใบแรก

"มินอา... กลับไปเถอะค่ะ" น้ำเสียงนั้นสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่กรีดลงบนหัวใจของฉันจนแทบขาดรอน พี่พริ้มยืนหันหลังให้ฉันอยู่ตรงระเบียงห้องสมุดคณะ ไหล่บางที่เคยดูสง่างามยามนี้กลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "เรื่องของเรา... มันจบแค่นี้ค่ะ" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงประโยคบอกเล่า แต่มันคือเส้นกั้นพรมแดนที่พี่พริ้มขีดขึ้นมาเพื่อขังตัวเองไว้ในโลกแห่งความโดดเดี่ยวอีกครั้ง ฉันกำสมุดเลคเชอร์ในมือแน่นจนปกยับยู่ยี่ หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งความหวังมาตลอดหลายเดือนเริ่มสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว "ถ้าการที่หนูอยู่ตรงนี้มันทำให้พี่อึดอัด... หนูก็ยินดีจะถอยออกไปค่ะ" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา "แต่หนูขอแค่เรื่องเดียว... ขอแค่ให้หนูได้บันทึกความทรงจำนี้ไว้เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ" พี่พริ้มไม่ได้หันกลับมา ทว่าความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไปกลับไม่ได้ปฏิเสธ ฉันจึงก้าวเข้าไปใกล้ แผ่นหลังของรุ่นพี่ปี 4 ที่ฉันหลงรักกำลังสั่นระริก เธอคงไม่อยากให้ฉันเห็นใบหน้าที่กำลังอ่อนแอของเธอ "พี่พริ้มคะ... หันมามองกล้องหน่อยได้ไหมคะ?" ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดกล้องหน้าแล้วยกขึ้นระดับสายตา มือที่ถือเครื่องสั่นน้อยๆ จนเกือบจะจับไม่มั่น ฉันเดินไปหยุดอยู่ข้างกายเธอ กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของพี่พริ้ม—กลิ่นคล้ายดอกมะลิหลังฝนตก—ลอยมาแตะจมูก ทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ พี่พริ้มค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยคู่นั้นแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บเอาไว้ ใบหน้าเรียบเฉยที่มักจะใช้เป็นเกราะป้องกันถูกทลายลงจนเหลือเพียงความโศกเศร้าที่น่าถนุถนอมที่สุด "แค่นี้ใช่ไหม... มินอา" เธอถามเสียงแผ่ว "ค่ะ... แค่รูปนี้รูปเดียว" ฉันกดชัตเตอร์ขณะที่เธอยังคงมองมาที่ฉันด้วยแววตาสับสนปนอาวรณ์ ในจังหวะที่เสียงสัญญาณกดชัตเตอร์ดังขึ้น ท้องฟ้าที่เคยหม่นแสงดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ฉันไม่ได้ถ่ายภาพวิวทิวทัศน์ ไม่ได้ถ่ายภาพบรรยากาศห้องสมุด... สิ่งที่ปรากฏในเฟรมคือใบหน้าของคนสองคนที่กำลังยืนอยู่บนเส้นขนานของความสัมพันธ์ที่กำลังจะขาดสะบั้น ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้ฉันต้องกลั้นหายใจ ในรูป... พี่พริ้มไม่ได้ยิ้ม ทว่าสายตาที่เธอมองมาที่ฉันในวินาทีนั้น มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด และสิ่งที่น่าตกใจกว่าคือตัวฉันเองในภาพ ที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความรักที่ล้นปรี่จนแทบจะทะลุออกมาจากเลนส์กล้อง มันเป็นรูปถ่ายที่จริงใจที่สุด และอาจจะเป็นรูปถ่ายที่ทำร้ายจิตใจฉันมากที่สุดในเวลาเดียวกัน "ขอบคุณนะคะ" ฉันกระซิบ ลบภาพความทรงจำนั้นทิ้งอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับฝังแน่นอยู่ในสมองของฉันเสียจนลบไม่ออก "มินอา..." พี่พริ้มเรียกชื่อฉันอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป เหมือนมีความลังเลบางอย่างซ่อนอยู่ เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่ของเราแตะกัน "ถ้าหนูอยากจะบันทึก... ทำไมต้องเลือกวันที่จะจากลาด้วยล่ะคะ?" ฉันชะงัก ลมหายใจติดขัด "พี่พริ้ม... พี่หมายความว่ายังไงคะ?" เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่มือเรียวยาวของเธอเอื้อมมาแตะขอบสมุดเลคเชอร์ที่ฉันถือไว้ ก่อนจะดึงมันไปเบาๆ แล้วเขียนบางอย่างลงในหน้าสุดท้ายด้วยปากกาหมึกซึมของเธอ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ ฉันจ้องมองแผ่นหลังของคนที่กำลังก้าวเดินห่างออกไปหลังจากคืนสมุดให้ฉัน ฉันเปิดสมุดหน้าสุดท้ายออกดูทันทีที่เธอเดินลับสายตาไป บนหน้ากระดาษว่างเปล่า มีลายมือบรรจงที่คุ้นเคยเขียนข้อความไว้เพียงสั้นๆ ว่า: *'อย่าเพิ่งเก็บรูปนั้น... เพราะพี่อาจจะเปลี่ยนใจในวันพรุ่งนี้'* ขณะที่ฉันกำลังจะเงยหน้ามองหาเธออีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉันจำได้แม่นยำว่าเป็นของ 'คุณแม่ของพี่พริ้ม' ลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับน้ำเสียงเย็นชาที่ฟังดูคุ้นเคยในฝันร้ายของรุ่นพี่คนนี้ "พริ้ม... แม่บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้คนนอกเข้ามายุ่งกับชีวิตที่แม่จัดเตรียมไว้ให้" ผู้หญิงวัยกลางคนในชุดสูทหรูหราเดินเข้ามาใกล้ฉัน แววตาของนางดุจดั่งใบมีดที่พร้อมจะกรีดทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า และในวินาทีที่ฉันหันไปเผชิญหน้ากับนาง ฉันก็พบความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม... เพราะพี่พริ้มไม่ได้เดินจากไปไหน แต่เธอกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่ข้างแม่ของเธอ ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนไม่มีวิญญาณ และภาพในโทรศัพท์ที่ฉันเพิ่งถ่ายไป ก็ถูกแย่งไปอยู่ในมือของท่านเสียแล้ว "รูปนี้... จะเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้าย ที่ทำให้เธอต้องออกไปจากชีวิตของลูกสาวฉัน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เปราะบางของมินอาและพี่พริ้มนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากใจ... กลิ่นลิลลี่สีขาว