ความผิดพลาดของงานส่งอาจารย์

“ไฟล์ที่เธอส่ง... มันว่างเปล่า มินอา” น้ำเสียงเรียบเฉยของพี่พริ้มไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกรีดลึกลงไปในใจของคนฟังจนมินอาชาวาบไปทั้งร่าง ดวงตากลมโตของรุ่นน้องปีหนึ่งเบิกกว้าง มือที่กุมสมุดบันทึกเล่มโปรดไว้แน่นสั่นระริก เธอรีบถลาเข้าไปดูหน้าจอโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดเงียบเชียบ พื้นที่ตรงหน้าพี่พริ้มเวลานี้กลายเป็นสมรภูมิของความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตการเรียนของมินอา งานวิจัยชิ้นสำคัญที่ต้องส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า บนหน้าจอมีเพียงไฟล์เอกสารที่เปิดขึ้นมาทว่าทุกหน้ากลับขาวโพลน ไร้ซึ่งตัวอักษรหรือข้อมูลใดๆ ที่เธอทุ่มเททำมาตลอดทั้งสัปดาห์ “เป็นไปได้ยังไง... มะ...มินอาเซฟไว้แล้วนะคะ พี่พริ้มคะ มินอาไม่ได้...” เสียงของมินอาขาดห้วง ดวงตาเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เธอจำได้แม่นว่าตัวเองกดบันทึกแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ที่รุ่นพี่ตัวดี—คนที่แอบชอบพริ้มมานานและพยายามขัดขวางความสัมพันธ์ของทั้งคู่—ก้าวเข้ามาข่มขู่เรื่อง ‘บันทึกฉบับจริง’ มันทำให้สมาธิของมินอาหลุดลอยไปชั่วขณะ พี่พริ้มถอนหายใจยาว แววตาที่เคยมองมินอาอย่างอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่อ่านไม่ออก เธอปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กดัง *ปัง* เสียงนั้นทำให้มินอาสะดุ้งสุดตัว “ความผิดพลาดของคนอื่นอาจจะแก้ไขได้ แต่ความผิดพลาดของเธอในครั้งนี้... มันหมายถึงเกรดที่เธอพยายามรักษามาตลอดทั้งเทอม มินอา” พี่พริ้มขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้จนมินอาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของรุ่นพี่คนสวย ทว่าในยามนี้มันช่างเย็นชาเหลือเกิน “เงยหน้าขึ้นมา มองตาพี่” มินอาเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ก่อนจะยอมช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมสวยคู่นั้น พี่พริ้มไม่ได้โกรธ... แต่นั่นกลับน่ากลัวกว่าการดุด่า เพราะในแววตานั้นมีความผิดหวังที่ซ่อนอยู่ “พี่พริ้ม... มินอาขอโทษค่ะ มินอาเสียสมาธิ เพราะคนคนนั้น...” “คนคนนั้นไม่ใช่อุปสรรคถ้าใจเธอหนักแน่นพอ” พี่พริ้มตัดบท นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาเช็ดหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาบนแก้มของรุ่นน้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลนั้นขัดกับคำพูดอันเย็นชาอย่างสิ้นเชิง “นั่งลง เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วตั้งใจฟังพี่... เรามีเวลาสามชั่วโมง ก่อนที่งานชิ้นนี้จะหายไปตลอดกาล” ห้องสมุดที่เคยเงียบสงบกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความกดดัน มินอาพยายามตั้งสติ มือที่สั่นเทาเริ่มรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ตามคำบอกของพี่พริ้ม ที่น่าประหลาดใจคือ พี่พริ้มดูเหมือนจะจำเนื้อหาทั้งหมดในงานวิจัยของมินอาได้ขึ้นใจ ไม่ใช่แค่จำได้ แต่เธอยังวิเคราะห์และขยายความให้งานชิ้นนั้นสมบูรณ์กว่าฉบับเดิมที่มินอาเขียนเสียอีก “ตรงนี้ต้องใช้ทฤษฎีของโวล์ฟกังเพื่อมาโต้แย้งนะ ไม่ใช่แค่การบรรยายทื่อๆ” พี่พริ้มก้มลงกระซิบข้างหู กลิ่นหอมจากเรือนผมของเธอทำให้มินอาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ ความหวั่นไหวก็ยังแทรกซึมเข้ามา “พี่พริ้ม... ทำไมถึงจำได้ละเอียดขนาดนี้ล่ะคะ?” มินอาถามพลางหยุดมือ พี่พริ้มชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองไปยังหน้าจอไหววูบ “ก็เพราะมินอาเขียนไว้ในบันทึกที่พี่... ที่พี่เคยแอบอ่านยังไงล่ะ” ประโยคนั้นทำให้มินอาหน้าร้อนผ่าว บันทึกเล่มนั้น! บันทึกที่เธอเขียนระบายความในใจและบันทึกงานวิจัยไว้ด้วยกัน พี่พริ้มหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่า ‘แอบอ่าน’? ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มกลับคืนมา พี่พริ้มก็โน้มตัวลงมาประทับจูบเบาๆ ที่ข้างขมับของมินอา เป็นจูบที่ไม่ได้รุกล้ำ แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่มินอายังไม่กล้าตีความ มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของมินอาดังขึ้นแทรกเข้ามา *ภาพถ่ายหน้าจอ: สมุดบันทึกฉบับจริงที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ พร้อมข้อความว่า 'เธอกำลังเลือกผิดคน'* มินอาใจหายวาบ เธอรีบคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยความตกใจ พี่พริ้มเหลือบเห็นภาพนั้น ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นมาทันที เธอคว้าข้อมือของมินอาไว้แน่นก่อนจะดึงให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร่งรีบ “ตามพี่มา มินอา” พี่พริ้มเอ่ยเสียงต่ำด้วยความโกรธที่มินอาไม่เคยเห็นมาก่อน “ดูเหมือนว่าเรื่อง ‘ความผิดพลาด’ ในวันนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องงานส่งอาจารย์เสียแล้ว” พวกเธอวิ่งออกจากห้องสมุดท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมคณะ ทว่าเมื่อมาถึงโถงทางเดินชั้นล่าง ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่มินอาจำได้ดีในฐานะคนที่ขู่เอาบันทึกไป กำลังยืนรออยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน และในมือของเขาไม่ได้ถือเพียงบันทึกของมินอา แต่มันคือซองจดหมายสีขาวที่มีตราประทับลับเฉพาะของ ‘ใครบางคน’ ที่เป็นจุดอ่อนที่สุดของพี่พริ้ม “พี่พริ้ม... รอนานไหมครับ?” ชายคนนั้นกล่าวพลางชูซองจดหมายขึ้น “ผมว่าเรามีเรื่องต้องตกลงกันใหม่... ไม่ใช่แค่เรื่องบันทึก แต่เป็นเรื่องที่พี่พยายามปกปิดมาตลอดสี่ปี” พี่พริ้มตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็นตราประทับบนซองจดหมายนั้น ความมั่นใจและสง่างามที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความกลัวที่ฉายชัดออกมาจากแววตา มินอาที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือจากมือของพี่พริ้มที่กำลังสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ งานส่งอาจารย์อาจจะกู้คืนได้ แต่ความลับที่พี่พริ้มพยายามฝังกลบไว้กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้ามินอาในวินาทีนี้... และมันอาจเป็นจุดจบของทุกอย่างระหว่างเราสองคน *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้มินอากับพี่พริ้มมาถึงตรงนี้ด้วยนะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดค่ะ