เสียงหัวใจที่เต้นแรง

“มินอา... ฉันเตือนเธอครั้งสุดท้ายแล้วนะ ถอยออกมาจากตรงนั้นซะ” น้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความกังวลของพี่พริ้มไม่ได้ส่งผลให้มินอาขยับถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว หญิงสาวรุ่นน้องกัดริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตจดจ้องไปยังร่างสูงโปร่งของมารดาพี่พริ้มที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องสมุดส่วนตัวภายในคฤหาสน์ตระกูลธนาวิวัฒน์ กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด “หนูไม่ได้มาที่นี่เพื่อขัดขวางโปรเจกต์ของใครนะคะ” มินอาเอ่ยตอบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น “หนูแค่... อยากช่วยพี่พริ้ม ให้ได้ทำในสิ่งที่พี่เขาอยากทำจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวขีดเส้นไว้ให้” “สิ่งที่แกเรียกว่า ‘อยาก’ มันเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันของเด็กไม่รู้จักโต” ผู้หญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมราคาแพงแค่นยิ้ม มือที่ถือแฟ้มเอกสารแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน “พริ้ม... บอกเด็กคนนี้ไปสิว่าแกเป็นใคร และโปรเจกต์นี้สำคัญกับตระกูลเราแค่ไหน ถ้าแกยังปล่อยให้ใครหน้าไหนก็ไม่รู้เข้ามาป้วนเปี้ยนแบบนี้ ฉันก็คงต้องพิจารณา ‘ตำแหน่ง’ ของแกใหม่ทั้งหมด” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินเสียงหัวใจของมินอาที่เต้นรัวเหมือนกลองรัวศึก พี่พริ้มยืนนิ่ง ใบหน้าสวยคมนั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับไหวระริกยามเหลือบมองมาที่มินอาเพียงเสี้ยววินาที มินอาเฝ้ารอ... รอให้คนตรงหน้าปฏิเสธ รอให้พี่พริ้มยืนยันว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่การแสดงละครเพื่อเอาใจผู้ใหญ่ แต่แล้ว ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาใกล้เธอช้าๆ จนระยะห่างแทบไม่เหลืออยู่ พี่พริ้มยื่นมือเรียวสวยมาแตะที่ปลายคางของมินอาแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำเอามินอาหยุดหายใจ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้นจริงๆ คือการที่พี่พริ้มหันไปสบตากับมารดาของตนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “มินอาไม่ใช่คนนอกค่ะคุณแม่” น้ำเสียงของพี่พริ้มราบเรียบ ทว่าทรงพลังอย่างประหลาด “เขาคือคนเดียวที่อ่าน ‘บันทึก’ ของพริ้มออก และเป็นคนเดียวที่รู้ว่า... ภายใต้ความสมบูรณ์แบบที่แม่สร้างให้ พริ้มพังทลายลงไปมากแค่ไหน” ความเงียบทิ้งตัวลงหนักอึ้งกว่าเดิม มินอารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ขอบตา เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่ารุ่นพี่ที่เธอแอบมองมาตลอดจะกล้าพูดประโยคที่ทำลายเกราะป้องกันของตัวเองได้ถึงเพียงนี้ พี่พริ้มค่อยๆ ก้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของมินอา ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มใส มินอาหลับตาลงรับสัมผัสแผ่วเบานั้น ในวินาทีที่โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน พี่พริ้มก็เลือกที่จะทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... มือเรียวของรุ่นพี่สาวเลื่อนลงมาประสานเข้ากับนิ้วมือของมินอาแน่น ราวกับจะประกาศศึกต่อหน้าผู้เป็นมารดา “ถ้าจะทำลายโปรเจกต์นี้ ก็ต้องทำลายพริ้มไปพร้อมกับมินอาด้วยนะคะ” พี่พริ้มกล่าวพลางกระชับมือที่จับไว้ให้แน่นขึ้น “เพราะตั้งแต่วันนี้ไป... เราสองคนจะไม่มีวันแยกจากกันอีก” มารดาของพี่พริ้มเบิกตากว้าง ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นบนใบหน้า ท่านโยนแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังสนั่นก่อนจะหันหลังเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว เมื่อเสียงฝีเท้าของคนนอกลับหายไป พี่พริ้มก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง เธอผละตัวออกจากมินอาเล็กน้อย ทว่ามือที่กุมกันไว้นั้นยังคงไม่ยอมปล่อย ทั้งคู่สบตากันเนิ่นนานท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา “พี่พริ้ม... พี่ทำแบบนั้นไปทำไมคะ” มินอาถามเสียงแผ่ว “พี่รู้ไหมว่าถ้าแม่พี่โกรธ...” “รู้ค่ะ” พี่พริ้มแทรกขึ้นมา สายตาของเธอในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนที่มินอาโหยหามาตลอด “แต่ถ้าต้องแลกกับการที่ต้องเสียเธอไป... พี่ว่าพี่ไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นดีกว่า” มินอารู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดออก เธอขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้าอีกนิด จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน รุ่นพี่สาวค่อยๆ เอื้อมมืออีกข้างมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของมินอาอย่างทะนุถนอม ความใกล้ชิดที่ไม่มีช่องว่างกั้นขวางทำให้มินอารู้สึกตัวว่าทุกการกระทำของพี่พริ้มในตอนนี้ คือคำสารภาพที่ชัดเจนที่สุด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและลึกซึ้ง เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบนั้น ตามมาด้วยเสียงของชายหนุ่มร่างสูงที่คุ้นเคย... ชายคนเดียวที่ถือครองความลับบางอย่างที่อาจทำลายทุกอย่างที่พวกเธอเพิ่งสร้างขึ้นมา “พี่พริ้มครับ... ผมว่าเราต้องคุยกันหน่อยเรื่อง ‘บันทึกฉบับจริง’ ที่ไม่ได้อยู่กับยัยเด็กนี่... แต่กำลังอยู่ในมือผม” กลิ่นลิลลี่สีขาวหวังว่ารี้ดเดอร์จะยังคงจับมือและติดตามความรักของทั้งคู่ไปด้วยกันนะคะ