การพบกันโดยบังเอิญ

“ภาพวาดชิ้นนี้... เหมือนความรู้สึกของคนวาดตอนที่กำลังจะสูญเสียอะไรบางอย่างไปเลยนะคะ ว่าไหมคะ?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้มินอาที่กำลังจ้องมองภาพเขียนสีน้ำมันบนผนังหอศิลป์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่แฝงมากับลมหายใจอุ่นๆ ทำให้หัวใจของเด็กสาวปีหนึ่งเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มินอาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทันที และวินาทีที่สบเข้ากับดวงตาเรียวสวยคู่เดิมที่ดูหม่นแสงลงเล็กน้อย เธอก็แทบลืมวิธีหายใจ พี่พริ้มยืนอยู่ตรงนั้น... ในชุดเดรสสีครีมเรียบหรูที่ขับผิวให้ดูโดดเด่นท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของหอศิลป์ยามบ่าย “พะ...พี่พริ้ม! คะ...คือ มินอาไม่ได้ตั้งใจจะ...” มินอาตะกุกตะกัก ความร่าเริงที่เคยมีหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความประหม่าที่ฉายชัดบนใบหน้า รุ่นพี่สาวสวยยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูใจร้ายเหมือนตอนที่เธอส่งให้คนอื่น แต่กลับมีความหมายบางอย่างที่มินอาอ่านไม่ออก “บังเอิญจังเลยนะคะ ที่เรามาเจอกันในที่แบบนี้... หรือว่าการที่มินอาหายไปจากห้องสมุดสามวันเต็มๆ คือการเตรียมตัวมาดูงานศิลปะเพื่อหาแรงบันดาลใจ?” มินอาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำสายกระเป๋าสะพายจนนิ้วมือขาวซีด “มินอาแค่... อยากหาที่เงียบๆ พักใจบ้างค่ะ พี่พริ้มต่างหากคะที่ควรจะอยู่กับชีทเรียนวิชาสัมมนาวรรณกรรมไม่ใช่เหรอคะ?” พริ้มไม่ตอบทันที เธอขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนมินอาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย สายตาของพี่พริ้มไล่สายตาไปที่ภาพวาดตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองใบหน้าของรุ่นน้องด้วยแววตาที่ลุ่มลึกขึ้น “บางครั้งการมองสิ่งที่ไม่มีคำอธิบาย ก็ช่วยให้เราเข้าใจความเงียบของตัวเองได้ดีกว่าการอ่านตัวหนังสือนะคะ... มินอาคิดแบบนั้นไหมคะ?” “มินอาไม่ค่อยเข้าใจงานศิลปะหรอกค่ะ” เด็กสาวสารภาพเสียงแผ่ว “มินอาเข้าใจแค่ว่า... ภาพนี้มันเหงา และถ้ามินอาเป็นคนวาด มินอาคงไม่อยากให้ภาพนี้ต้องถูกแขวนไว้ให้คนแปลกหน้ามามองเฉยๆ แบบนี้” “แล้วมินอาอยากให้ภาพวาดของมินอา... อยู่ที่ไหนล่ะคะ?” พริ้มถามประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา มินอาเงยหน้าสบตากับพี่พริ้มอย่างลืมตัว ในดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสง่างามที่ใครๆ ต่างยกย่อง มินอาเผลอเอื้อมมือออกไป ก่อนจะหยุดชะงักลงกลางอากาศ “มินอาอยากให้มันอยู่ในที่ที่พี่พริ้ม... จะหันมามองได้ตลอดเวลาค่ะ” คำพูดที่หลุดออกจากปากโดยไม่ทันยั้งคิดทำให้มินอาหน้าแดงซ่านจนถึงใบหู เธอรีบก้มหน้าลงแทบจะทันที แต่ทว่า มือเรียวสวยของพี่พริ้มกลับยื่นมาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ถอยห่างออกไป “เด็กซื่อตรง... มักจะเจ็บตัวบ่อยนะคะ” พริ้มกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่านอารมณ์ไม่ได้ ก่อนจะผละมือออกแล้วหันไปมองภาพวาดอีกครั้ง “ไปดื่มกาแฟกันไหมคะ? พี่มีบางอย่างที่อยากจะให้มินอาช่วยดู... มันไม่ใช่ชีทเรียน แต่มันคือบันทึกส่วนตัวที่พี่ตัดสินใจว่าจะเลิกเก็บมันไว้คนเดียวแล้ว” มินอาใจสั่นรัว คำชวนนั้นอาจดูเหมือนเรื่องปกติ แต่น้ำเสียงที่ดูคล้ายการตัดสินใจครั้งสำคัญของพี่พริ้มทำให้เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกจากห้องจัดแสดง ท่ามกลางสายตาของคนที่เริ่มทยอยเข้ามาในหอศิลป์มากขึ้น ทว่า ในขณะที่มินอากำลังจะก้าวพ้นประตูหอศิลป์ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนพิงเสาหินอยู่ไกลๆ... ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานในชุดสูทสีเข้มที่เธอมั่นใจว่าเคยเห็นในภาพถ่ายบนโต๊ะทำงานของพี่พริ้มที่คณะ ชายคนนั้นหันมาสบตากับมินอาพอดี ก่อนที่เขาจะยกยิ้มเย็นเยียบแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ส่งสายตาเป็นเชิงบังคับให้พี่พริ้มหันกลับไปมอง พริ้มชะงักกึก รอยยิ้มจางๆ เมื่อครู่เลือนหายไปทันที มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ก่อนจะคว้าแขนมินอาไว้แน่นจนเจ็บ “มินอาคะ... วิ่งไปที่ลานจอดรถตอนนี้เลยนะคะ อย่าหันกลับมามองจนกว่าพี่จะบอก!” พริ้มไม่ได้รอฟังคำตอบ เธอผลักมินอาไปอีกทางก่อนจะเดินตรงเข้าหาชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้มินอายืนนิ่งงันอยู่กับความสงสัยที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์... นี่ไม่ใช่แค่การพบกันโดยบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่ใครบางคนเตรียมไว้ให้รุ่นพี่ที่เธอรักมาตลอด หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้กับมินอาและพี่พริ้มในสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้ด้วยนะคะ รักค่ะ. กลิ่นลิลลี่สีขาว