ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

“รุ่นพี่... นี่รุ่นพี่จริงๆ ใช่ไหมคะ?” เสียงของมินอาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศรอบตัว ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในโถงทางเดินหลังตึกคณะ คนตรงหน้าไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด เธอเพียงแค่นิ่งค้างอยู่ชั่วอึดใจ สายตาที่เคยดูเย็นชาเฉยเมยต่อโลกใบนี้กลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาของมินอาที่กำลังเบิกกว้าง “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ” หญิงสาวผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้มินอารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ นี่คือ ‘คนนั้น’ คนที่เป็นตำนานบทที่พี่พริ้มไม่เคยกล้าเล่าจนจบ คนที่เป็นเจ้าของรอยยิ้มในรูปถ่ายเก่าๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในสมุดบันทึกเล่มหนาของพี่พริ้ม มินอาขยับริมฝีปากจะเอ่ยถาม แต่แล้วภาพที่พี่พริ้มเดินตรงเข้ามาผลักเธอไปด้านหลังเบาๆ แต่หนักแน่นก็เกิดขึ้นก่อน พี่พริ้มยืนขวางกั้นระหว่างเธอกับผู้หญิงคนนั้น แผ่นหลังของพี่พริ้มที่มินอาคุ้นเคยดีดูแข็งเกร็งราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าทั้งหมดที่มีมาใช้ในวินาทีนี้ “เราไม่มีเรื่องต้องคุยกันแล้วนะคะ... ‘พี่ริน’” พี่พริ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวแต่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด พี่รินแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตานั้นไล่ผ่านไหล่ของพี่พริ้มมาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของมินอา ก่อนจะเดินสวนออกไปโดยไม่ทิ้งคำพูดใดๆ ไว้ให้เลยนอกจากกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย... กลิ่นเดียวกับที่มินอาเคยได้กลิ่นใน ‘ชีทสรุป’ เล่มนั้นของพี่พริ้ม --- วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะเป็นช่วงเวลาของการพักผ่อน กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่นาฬิกาในหัวของมินอาเดินช้าจนน่าหงุดหงิด เธอทิ้งตัวลงบนเตียง จ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดค้างไว้ที่ช่องแชทของพี่พริ้ม นิ้วเรียวเล็กแตะลงบนหน้าจอ ลบแล้วพิมพ์ พิมพ์แล้วลบ ข้อความที่เธอตั้งใจจะถามว่า ‘พี่พริ้มโอเคไหมคะ’ กลายเป็นตัวอักษรที่ถูกส่งออกไปไม่ได้เสียที ‘ถ้าทักไปตอนนี้ มันจะดูเหมือนฉันกำลังล้ำเส้นหรือเปล่านะ?’ มินอาถอนหายใจยาว กลิ้งตัวไปมาบนฟูกนุ่มๆ ความคิดในหัวมันตีกันยุ่งเหยิง เธอไม่ใช่แค่สงสัย แต่เธอรู้สึกถึง ‘รอยร้าว’ ที่กำลังขยายตัวขึ้นในใจของพี่พริ้ม การปรากฏตัวของพี่รินไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และสิ่งที่ทำร้ายมินอามากที่สุด ไม่ใช่ความหึงหวง แต่เป็นความรู้สึกไร้ตัวตนในวินาทีที่พี่พริ้มมองคนคนนั้น... แววตานั้นเป็นแววตาที่เธอไม่เคยได้รับ ไม่ว่าเธอจะพยายามขอยืมชีทหรือตามตื๊อแค่ไหนก็ตาม เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มโปรดขึ้นมาเปิดอ่านหน้าเก่าๆ ที่เธอเคยจดรายละเอียดเล็กน้อยเกี่ยวกับพี่พริ้มไว้ ความใจดีของพี่พริ้มที่มอบให้เธอ มันคือความตั้งใจ หรือเป็นเพียงเพราะเธอเป็นตัวแทนของใครบางคนที่พี่พริ้มยังลืมไม่ได้กันแน่? *ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น มินอาชะงัก เธอไม่ได้นัดใครไว้ในวันหยุดแบบนี้ เธอค่อยๆ ลุกจากเตียง เดินไปที่ประตูด้วยความประหม่า เมื่อเปิดออก สิ่งที่เห็นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดลงอีกครั้ง หน้าห้องของเธอ... คือพี่พริ้ม พี่พริ้มในชุดไปรเวทสบายๆ แต่ดวงตากลับดูเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด เส้นผมที่มักจะรวบตึงเป็นระเบียบกลับดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งของเธอกำถุงกระดาษใบเล็กเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “พี่พริ้ม? มาได้ยังไงคะ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” มินอาถามด้วยน้ำเสียงตกใจ พยายามมองข้ามไหล่ของรุ่นพี่ไปดูว่ามีใครตามมาหรือไม่ พี่พริ้มไม่ตอบทันที เธอเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง สายตาที่มักจะมองมินอาด้วยความเอ็นดูบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและร้องขอ เธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องของมินอาโดยไม่ได้รอคำอนุญาต ก่อนจะวางถุงกระดาษลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วหันกลับมาคว้าข้อมือของมินอาไว้ “มินอาคะ...” เสียงของพี่พริ้มแหบพร่า “พี่หนีไม่พ้น... และดูเหมือนว่าพี่จะหนีใจตัวเองไม่พ้นด้วย” มินอานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองที่ถูกรัวไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกถึงแรงบีบจากมือของพี่พริ้มที่ส่งผ่านความร้อนมาถึงผิวหนัง “เรื่องเมื่อวาน... พี่รินเขามาเพื่อขอให้พี่ทำบางอย่าง” พี่พริ้มหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของมินอา “สิ่งที่พี่รินต้องการ คือเหตุผลเดียวกับที่พี่ไม่เคยกล้าตอบรับความรู้สึกของใครเลย... มินอาคะ พี่ไม่อยากโกหกเธออีกต่อไปแล้ว” พี่พริ้มปล่อยมือจากข้อมือของมินอา แล้วหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันไม่ใช่ชีทสรุปที่มินอาเคยยืม แต่มันคือสมุดบันทึกที่ดูเก่าและทรุดโทรมกว่ามาก “เปิดดูสิคะ... นี่คือความลับที่พี่เก็บไว้ตลอดสี่ปี ถ้าเธออ่านมันแล้ว เธอจะเข้าใจว่าทำไมพี่ถึงใจร้ายกับทุกคน... และถ้าเธอยังจะเลือกอยู่ข้างๆ พี่หลังจากนี้ พี่ก็จะไม่ปล่อยมือเธออีกต่อไป” มือของมินอาสั่นเทาขณะรับสมุดเล่มนั้นมา ความหนาวเหน็บแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เธอรู้ดีว่าคำตอบที่อยู่ข้างในนี้อาจจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเธอและพี่พริ้มไปตลอดกาล... ไม่ว่าจะไปในทิศทางที่งดงามที่สุด หรือพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี มินอาสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเปิดหน้าแรกของสมุดเล่มนั้นออก และทันทีที่เห็นลายมือที่เขียนอยู่ข้างใน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ... เพราะชื่อที่เขียนอยู่หน้าแรกนั้น ไม่ใช่ชื่อของพี่ริน... แต่เป็นชื่อของ ‘คนใกล้ตัว’ ที่มินอาคาดไม่ถึงที่สุด! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความลับและหัวใจไปกับมินอาและพี่พริ้มในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกคนจะอดใจรอตอนหน้าไหวค่ะ! จากใจ... กลิ่นลิลลี่สีขาว