กาแฟยามดึก

"ถ้าจะร้องไห้ ก็กลับไปร้องที่ห้องเธอ... อย่ามาทำตัวอ่อนแอให้ฉันเห็นตรงนี้ มินอา" คำพูดนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนการตะโกน แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงของพี่พริ้มกลับมีอานุภาพทำลายล้างยิ่งกว่า มินอาเม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดที่ปลายลิ้น มือที่เคยสั่นเทาขณะจับปากกาค่อยๆ วางลงบนสมุดเลกเชอร์ที่เปรอะเปื้อนรอยหมึกหยดใหญ่ ในห้องสมุดคณะที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นกาแฟดำจางๆ ที่ลอยมาจากแก้วของพี่พริ้มกลับกลายเป็นบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิตของมินอา "หนูไม่ได้จะร้องไห้เพราะเสียใจค่ะ" มินอาเค้นเสียงตอบ มือเล็กๆ ขยับไปแตะขอบสมุดของรุ่นพี่เบาๆ "หนูกลัว... กลัวว่าถ้าพี่พริ้มไม่อยู่ที่นี่แล้ว ใครจะคอยดุหนูเวลาที่หนูสรุปบทเรียนผิดๆ แบบนี้อีก" พี่พริ้มชะงักไปเล็กน้อย เธอยังคงก้มหน้าอยู่กับกองเอกสารปึกหนาบนโต๊ะ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องให้เห็นโครงหน้าสวยคมที่ดูอิดโรยกว่าปกติ รอยคล้ำใต้ดวงตาของรุ่นพี่คือหลักฐานของการอดนอนสะสมมาหลายสัปดาห์ "เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วมินอา" พี่พริ้มวางปากกาเน้นข้อความลง "เอาเวลาไปดูทฤษฎีอรรถปริวรรตศาสตร์บทที่สี่นั่นให้จบก่อนสอบเถอะ ถ้าสอบไม่ผ่าน... ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมานั่งเห็นหน้าเธออีก" มันเป็นประโยคที่ดูเหมือนการผลักไส แต่ในความหมายของมินอา... มันคือการยอมรับว่าตอนนี้รุ่นพี่เองก็กำลัง 'ต้องการ' ให้เธอยังคงอยู่ใกล้ๆ เช่นกัน มินอาตัดสินใจลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปหาคนตัวสูงกว่าโดยไม่รีรอ เธอไม่ได้ทำอะไรที่ล้ำเส้นเกินไป เพียงแค่คว้าเอาแก้วกาแฟเย็นชืดที่พี่พริ้มวางทิ้งไว้มาถือไว้ในมือ แล้วเดินตรงไปที่ตู้กดน้ำร้อนในมุมห้อง พริ้มมองตามการกระทำของรุ่นน้องด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด ไม่กี่นาทีต่อมา มินอากลับมาพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนที่ทำขึ้นใหม่ เธอวางมันลงข้างๆ มือของพริ้ม กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดฟุ้งกระจายไปทั่ว แทนที่กลิ่นความเครียดที่อบอวลอยู่ก่อนหน้า "ดื่มหน่อยนะคะ... พี่ไม่ได้นอนมาสองคืนแล้ว ถ้าพี่วูบไปก่อนสอบ หนูคงไม่มีสมาธิสอบเหมือนกัน" มินอาพูดเบาๆ พร้อมกับเลื่อนชีทสรุปของตัวเองไปวางเคียงข้างกับชีทของพริ้ม "เรามาติวด้วยกันจนถึงเช้าเลยไหมคะ? หนูมีขนมติดกระเป๋ามาด้วยนะ เป็นคุกกี้ที่พี่ชอบ..." พริ้มเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้อง สายตาของเธออ่อนแสงลงเล็กน้อยอย่างที่มินอาไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบระหว่างคนทั้งคู่ไม่ได้ดูน่าอึดอัดอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถักทอเข้าหากันอย่างช้าๆ "ทำไมถึงต้องดื้อขนาดนี้" พริ้มพึมพำ แต่ทว่ามือกลับเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟจากมินอาขึ้นมาจิบ "ฉันไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ มินอา... ยิ่งเธอเข้ามาใกล้ฉันมากเท่าไหร่ เธอก็จะยิ่งถูกดึงลงไปในปัญหาของฉันมากขึ้นเท่านั้น" "หนูไม่กลัวค่ะ" มินอาตอบทันควัน ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ ที่ขยับเข้ามาใกล้กว่าปกติจนไหล่ของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน "ขอแค่พี่พริ้มไม่ไล่หนูไปไหน... จะเป็นปัญหาเรื่องเรียน หรือเรื่องอะไรในใจพี่ หนูก็พร้อมจะรับฟังทั้งนั้น" บรรยากาศในห้องสมุดยามค่ำคืนราวกับหยุดหมุน มินอาคอยพลิกหน้าหนังสือให้รุ่นพี่ ส่วนพริ้มก็เริ่มยอมที่จะอธิบายเนื้อหาที่ซับซ้อนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง ความตึงเครียดของพริ้มดูจะลดทอนลงไปเมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นและรอยยิ้มจางๆ ของเด็กสาวข้างกาย จนกระทั่ง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอก ทั้งคู่หยุดชะงัก พริ้มรีบผลักสมุดเลกเชอร์ออกห่างจากตัวเล็กน้อย เธอหันไปมองประตูห้องสมุดด้วยสายตาตื่นตระหนกที่มินอาไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ความกลัวที่มาจากภายนอก แต่เป็นความกลัวจาก 'ใครบางคน' ที่เธอกำลังหลบหนีอยู่ "พริ้ม... เธออยู่ในนี้ใช่ไหม?" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนดังขึ้นที่หน้าประตู พริ้มหน้าซีดเผือดทันทีจนเห็นได้ชัด เธอคว้ามือมินอาไว้แน่นด้วยความสั่นเทา ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วที่แทบจะขาดใจ "มินอา... อย่าส่งเสียงเด็ดขาดนะ... ถ้าเขาเห็นว่าเธออยู่กับฉัน เรื่องของเรา... เรื่องทั้งหมดที่ฉันปิดบังไว้ มันจะจบลงตรงนี้จริงๆ" มินอาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นผู้มาเยือนผลักประตูเข้ามา... และเขาก็คือคนเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในรูปถ่ายหน้าสมุดไดอารี่ที่เธอเคยแอบเห็นบนโต๊ะของพริ้มเมื่อวันก่อน... คนที่เป็นจุดเริ่มต้นของความมืดมนทั้งหมดในชีวิตของรุ่นพี่พริ้ม ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าหัวใจของรี้ดทุกคนจะยังแข็งแรงอยู่ กลิ่นลิลลี่สีขาวจะเป็นกำลังใจให้ทุกคนในทุกๆ วันค่ะ