ข้อความลับในโน้ต

"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?" เสียงของพี่พริ้มสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มินอาที่ยืนอยู่ข้างหลังสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังบางนั้น ผู้ชายที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องพักรุ่นพี่มีใบหน้าคมคาย ทว่าแววตากลับว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวโดยไม่สนใจคำถามของเจ้าของห้อง สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องพักราวกับกำลังสำรวจอาณาเขต ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่สมุดไดอารี่ปกหนังสีน้ำเงินเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน... เล่มเดียวกับที่มินอาเคยแอบเห็น "พ่อบอกให้มาตาม" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอาทร "ถ้าไม่อยากให้เรื่องที่คณะลามไปถึงหูคณบดี ก็รีบเก็บของกลับไปกับฉันซะ พี่พริ้ม" มินอาเห็นไหล่ของพี่พริ้มกระตุกวูบ เธออยากจะก้าวเข้าไปดึงรั้งแขนพี่พริ้มเอาไว้ อยากจะปกป้องคนตรงหน้าจากความกดดันที่มองไม่เห็น แต่ขาของเธอกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความกลัว พี่พริ้มไม่ได้หันมามองมินอาเลยสักนิด ดวงตาคู่สวยที่มักจะอ่อนโยนเมื่อทอดมองเธอ กลับดูหม่นแสงและแตกร้าวราวกับแก้วที่กำลังถูกบดขยี้ "ออกไปก่อนนะคะ มินอา" พี่พริ้มเอ่ยเสียงเบาหวิวโดยไม่หันมามอง "ไปรอที่ห้องสมุด... หรือที่ไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ที่นี่" มินอาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะดื้อดึง ทว่าก่อนจะก้าวถอยหลังออกมา สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่วางอยู่ใกล้ๆ เลกเชอร์วิชาประวัติศาสตร์วรรณกรรมที่เธอตั้งใจทำมาเพื่อคืนให้รุ่นพี่ มินอาตัดสินใจทำในสิ่งที่ใจสั่ง เธอวางสมุดเลกเชอร์ที่จดเนื้อหาอย่างละเอียดลงบนโต๊ะ พร้อมกับสอดกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เขียนข้อความบางอย่างไว้ใต้ปกสมุด นิ้วมือของเธอสัมผัสกับปลายนิ้วเย็นเฉียบของพี่พริ้มชั่วครู่ ก่อนจะรีบถอยห่างออกมาจากบรรยากาศที่แสนอึดอัดนั้น ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคที่ดังสนั่นก้องในใจมินอา ห้านาทีผ่านไป... สิบนาที... มินอานั่งรออยู่ที่ม้านั่งหน้าตึกคณะด้วยความกระวนกระวาย เธอหยิบสมุดจดเลกเชอร์อีกเล่มที่เหลือขึ้นมาพยายามอ่านทวน แต่ตัวอักษรกลับพร่าเลือน ความคิดในหัวของเธอมีเพียงภาพใบหน้าของชายคนนั้นและความเจ็บปวดในแววตาของพี่พริ้ม *‘พี่พริ้มต้องไม่เป็นอะไรนะคะ... พี่ต้องไม่เป็นอะไร’* เธอพร่ำบอกตัวเองในใจ ไม่นานนัก ประตูห้องพักก็เปิดออก ชายคนนั้นเดินออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาปรายตามองมินอาเพียงเสี้ยววินาทีด้วยแววตาเหยียดหยามก่อนจะเดินจากไป มินอาไม่รอช้า เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอแทบสลาย พี่พริ้มนั่งทรุดตัวอยู่บนพื้นพิงขอบเตียง มือเรียวบางกอดเข่าตัวเองไว้แน่น บนตักมีสมุดเลกเชอร์ที่มินอาคืนให้วางอยู่ กระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่มินอาแอบใส่ไว้ถูกคลี่ออกวางเคียงข้างกัน มินอาเดินเข้าไปช้าๆ พยายามไม่ให้เกิดเสียง เธอหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ คนที่กำลังสั่นเทาอย่างแผ่วเบา โดยไม่เอ่ยถามอะไรเลยสักคำ เธอเพียงแค่โอบกอดไหล่ของรุ่นพี่ไว้แน่น สัมผัสความอบอุ่นที่พยายามส่งผ่านไปให้ พี่พริ้มซบหน้าลงกับไหล่ของมินอา ลมหายใจที่หอบถี่ค่อยๆ ผ่อนลงช้าๆ "มินอา..." เสียงเรียกชื่อของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "หนูเขียนอะไรลงไปในโน้ตกันนะ... มันถึงได้ทำให้พี่รู้สึกเหมือนโลกที่กำลังพังทลายของพี่... เริ่มมีแสงสว่างส่องเข้ามาบ้าง" มินอาเม้มปากแน่น เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ลูบหลังพี่พริ้มอย่างปลอบประโลม ข้อความที่เธอเขียนไว้ในโน้ตเล่มนั้นคือสิ่งที่เธอคัดสรรมาอย่างดีที่สุด เพื่อเป็นกำลังใจให้คนตรงหน้า แม้เธอจะไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นจะช่วยแก้ปมปัญหาชีวิตของพี่พริ้มได้จริงหรือไม่ แต่มันคือสิ่งเดียวที่มินอาทำได้ในตอนนี้ ทว่า ทันใดนั้นเอง... พี่พริ้มก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยโศกเศร้าเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงเมื่อเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเธอ มันเป็นซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ข้างในมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่ลายมือคุ้นตาจนน่าใจหาย พี่พริ้มคว้ามันขึ้นมาอ่าน มือของเธอสั่นจนกระดาษเกือบหลุดร่วง "มินอา... นี่มันไม่ใช่ลายมือของพ่อ" มินอามองตามสายตาพี่พริ้มไปที่ท้ายจดหมาย ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่ถูกเขียนไว้ด้วยหมึกสีแดงสด "พี่พริ้มคะ... นั่นมันลายมือของคนที่ตายไปแล้วตั้งสามปีไม่ใช่เหรอคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง พร้อมกับเสียงก๊อกน้ำในห้องน้ำที่ดังขึ้นทั้งที่ไม่มีใครเข้าไปใช้งาน และประตูหน้าห้องที่เพิ่งล็อคไป... กำลังถูกไขออกด้วยกุญแจสำรองจากฝั่งด้านนอก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความลับของพี่พริ้มและมินอานะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวจะเป็นกำลังใจให้รี้ดเดอร์ทุกคนเสมอค่ะ