ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

"พี่พริ้มคะ... มินว่าเราควรจะคุยกันเรื่องนี้ให้ชัดเจนสักที" มินอาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดทับห้องชมรมจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอไม่ได้มองไปยังบุคคลที่เพิ่งปรากฏตัวใหม่ หากแต่มองตรงไปยังดวงตาคู่สวยของรุ่นพี่สาวที่กำลังหลบเลี่ยงการสบตาเธออยู่ ความสั่นไหวในแววตาของพี่พริ้มไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยชิน แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกขังไว้ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง บุคคลที่ยืนพิงกรอบประตูหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูขุ่นมัว "อ้อ... ฉันขัดจังหวะความสัมพันธ์อันแสนหวานของพวกเธอหรือเปล่า? ดูเหมือนจะมีเรื่องต้องสะสางกันเยอะเลยสินะ" พี่พริ้มขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่มินอาคุ้นเคยกลับดูจางหายไปแทนที่ด้วยความห่างเหิน เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วในตอนแรก กลายเป็นช่องว่างที่กว้างใหญ่เสียจนมินอารู้สึกใจหาย "ออกไปก่อนได้ไหม... คุณน้า" เสียงของพี่พริ้มแผ่วเบา หากแต่หนักแน่นด้วยความสั่นเครือ ผู้หญิงในชุดสูทสีเข้มที่ยืนอยู่ตรงประตูไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอปรายตามองเอกสารที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนจะเหยียบย่ำลงไปบนนั้นอย่างจงใจจนกระดาษเปื้อนรอยรองเท้า "ฉันจะรอที่รถ อีกสิบนาที ถ้าเธอยังไม่ลงมา ฉันจะถือว่าสิ่งที่ฉันตกลงกับเธอไว้ที่บ้านเป็นอันล้มเลิก" เมื่อเสียงฝีเท้าของหญิงวัยกลางคนลับหายไปตามทางเดิน ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าครอบคลุมพื้นที่อีกครั้ง มินอาขยับตัวเข้าไปใกล้ แต่อีกฝ่ายกลับถอยหนีซ้ำอีกครั้งราวกับว่าตัวมินอาเป็นของร้อนที่อาจลวกผิวบางๆ ของเธอให้มอดไหม้ "อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้เลยนะมินอา" พี่พริ้มเอ่ยโดยไม่หันมามอง "ที่ผ่านมา... ฉันอาจจะเห็นแก่ตัวเกินไปที่ดึงเธอเข้ามาในโลกของฉัน" "เห็นแก่ตัว?" มินอาทวนคำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวด "การที่มินพยายามขอชีทพี่ พยายามหาเรื่องคุย พยายามทำให้พี่มีรอยยิ้ม... ทั้งหมดนี้มันคือความเห็นแก่ตัวของพี่เหรอคะ?" พี่พริ้มหันกลับมา แววตานั้นว่างเปล่าเกินกว่าที่มินอาจะอ่านออก "ไม่ใช่เธอหรอกมินอา แต่เป็นฉัน... ฉันที่หลอกตัวเองว่าสามารถปกป้องเธอได้ ทั้งที่ความจริงแล้ว แค่จะปกป้องความรู้สึกของตัวเอง ฉันยังทำไม่ได้เลย" มือของมินอาเอื้อมไปคว้าชายเสื้อเชิ้ตของรุ่นพี่ไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นเทา "มินไม่กลัวนะคะ ไม่ว่าครอบครัวของพี่จะกดดันแค่ไหน หรือคนคนนั้นจะเป็นใคร มินก็ไม่กลัว" "เธอไม่เข้าใจหรอก" พี่พริ้มแกะมือของมินอาออกช้าๆ อย่างถนอม แต่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ที่เหลืออยู่ให้เห็น "คนอย่างฉัน ไม่ควรมีใครมาฝากความหวังไว้ และที่สำคัญ... ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องมาเจ็บปวดเพราะความคาดหวังที่พังทลายของครอบครัวฉัน เหมือนที่ฉันกำลังเป็นอยู่" บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะหมุนคว้าง มินอารู้สึกเหมือนอากาศในปอดกำลังถูกสูบออกไป เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่เต็มหน่วยตา พลางจ้องมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่เธอหลงรักมาตลอดหนึ่งปีเต็ม พี่พริ้มกำลังจะถอยออกไปจากชีวิตของเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่การถอยห่างทางกายภาพ แต่เป็นการปิดตายหัวใจที่เคยแง้มเปิดให้เธอเพียงคนเดียว "ถ้าพี่เดินออกไปวันนี้... พี่จะไม่มีวันได้เห็นมินอาคนเดิมอีกนะคะ" เสียงของมินอาสั่นเครือแต่ทว่าชัดเจนในความรู้สึก พี่พริ้มหยุดชะงักที่หน้าประตู มือที่จับลูกบิดประตูไว้นิ่งค้าง เธอหลับตาลงแน่น ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ความเงียบดำเนินไปเนิ่นนานจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ที่แข่งกันด้วยความโศกเศร้า "นั่นแหละ... คือสิ่งที่เธอควรทำ" พี่พริ้มเอ่ยเพียงเท่านั้น ก่อนจะตัดสินใจหมุนลูกบิดแล้วเดินออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของดอกลิลลี่ที่คุ้นเคย มินอาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องชมรมที่เย็นเฉียบ เธอหยิบกระดาษเลกเชอร์ที่มีรอยรองเท้าเปื้อนขึ้นมาแนบอก หยดน้ำตาใสๆ หยดลงบนรอยเปื้อนนั้นจนหมึกจางไป แต่ในจังหวะที่เธอคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ก็สั่นรัวขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับอนุญาต และข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอนั้น ทำเอาเลือดในกายของมินอาเย็นเฉียบจนแข็งทื่อ... 'ถ้าอยากให้รุ่นพี่ของเธอมีอนาคตที่สดใสกว่าเดิม ก็จงลบชื่อตัวเองออกจากความทรงจำของเธอซะ ก่อนที่ฉันจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในมหาวิทยาลัยนี้อีกต่อไป' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและความอบอุ่นของน้องมินอาและพี่พริ้มนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจาก กลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ