ความเงียบของพริ้ม

“พี่รู้ใช่ไหมคะว่าโน้ตแผ่นนี้ มินอาไม่ได้เขียนขึ้นมาเพื่อล้อเล่น” เสียงของมินอาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เธอเองก็ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง มือเล็กกำกระดาษแผ่นยับยู่ยี่ที่เธอพบในลิ้นชักลับของห้องสมุดเอาไว้แน่น ลายมือตวัดหัวกลมมนที่เป็นเอกลักษณ์นั้น... มันชัดเจนเสียจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความเจ็บปวด เพราะมันคือลายมือเดียวกับที่เขียนคำอวยพรหน้าสมุดบันทึกเล่มแรกที่พี่พริ้มเคยมอบให้เธอ ห้องชมรมที่ควรจะเงียบสงบในยามเย็นกลับกลายเป็นสถานที่แห่งความอึดอัด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่ที่มักจะติดอยู่กับตัวพี่พริ้มเสมอ บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดเซาะลงไปในกระดูก พี่พริ้มนั่งอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้ขยับเขยื้อน ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ดวงตาคู่สวยดุจกวางตื่นตะลึงจ้องมองไปยังแผ่นกระดาษในมือของรุ่นน้องปีหนึ่ง นิ่งสนิท... ไม่มีแม้แต่คำปฏิเสธ ไม่มีร่องรอยของการแก้ตัว หรือแม้แต่ความพยายามที่จะเบือนหน้าหนี “มินอา... น้องควรจะเก็บมันไว้ในที่ที่มันควรอยู่ ไม่ใช่เอาออกมาวางบนโต๊ะแบบนี้” พี่พริ้มเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยตรงปลายประโยค “สถานที่ที่ควรอยู่เหรอคะ? หรือพี่หมายถึง... ความลับที่พี่วางแผนทำลายชื่อเสียงของคณะ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทางบ้านพี่?” มินอาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นอายความโกรธปนความเสียใจของเธอทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นเป็นเท่าตัว “พี่สาวที่แสนดีที่คอยสอนมินอาให้เป็นคนมองโลกในแง่ดี พี่สาวที่มินอาแอบมองมาตลอดสามปี... สรุปแล้วคนคนนั้นมีตัวตนอยู่จริงไหมคะ หรือเป็นแค่หน้ากากที่พี่สวมเอาไว้เพื่อซ่อนตัวตนที่น่ากลัวนี้?” พี่พริ้มยังคงเงียบ เธอวางปากกาในมือลงช้าๆ พลางประสานมือเข้าหากันแน่น ความเงียบของพริ้มในวินาทีนี้ไม่ใช่ความเงียบของคนทำผิดที่จนมุม แต่เป็นความเงียบของคนที่แบกรับกำแพงสูงชันเอาไว้จนล้มทับตัวเอง เธอไม่ได้มองมินอา แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่ซึ่งท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มยามค่ำคืน “มินอา... น้องไม่เข้าใจหรอกว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายแค่ไหนสำหรับคนอย่างพี่” พี่พริ้มเปรยเบาๆ ราวกับพึมพำกับสายลม “การที่น้องพยายามจะขุดคุ้ยความลับที่พี่ตั้งใจฝังมันลงไป... น้องกำลังพยายามจะทำลายสิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวที่ทำให้พี่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้” “ถ้าสิ่งที่เหลืออยู่คือความผิดบาป มินอาก็จะช่วยพังมันทิ้งเองค่ะ!” มินอาตบโต๊ะเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วห้อง แต่พี่พริ้มกลับเพียงแค่หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แสนเศร้าจนคนฟังรู้สึกหน่วงที่หัวใจ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า ดวงตาที่เคยอ่อนโยนและใจดีกับมินอาเสมอมา บัดนี้กลับฉายแววความเย็นชาที่ทำร้ายใจคนมองยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ “ถ้าน้องอยากจะทำลายมันขนาดนั้น...” พี่พริ้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมอบอวลไปทั่วบริเวณก่อนที่เธอจะโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น “ก็ลองดูสิคะ มินอา... ว่าน้องจะแบกรับความจริงที่จะตามมาหลังจากนี้นได้ไหวหรือเปล่า” “พี่หมายความว่ายังไง...” มินอาถอยหลังกรูดด้วยสัญชาตญาณ “เพราะคนที่บงการเรื่องทั้งหมดจริงๆ น่ะ... ไม่ใช่แค่พี่คนเดียวหรอกนะ” พี่พริ้มกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ก่อนที่เธอจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดเล่นคลิปเสียงบันทึกการสนทนาที่ทำให้โลกของมินอาแทบถล่มลงตรงหน้า... เสียงของผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่คุ้นเคยดีกว่าใคร... คนที่มินอาเคารพและรักเสมือนพี่สาวแท้ๆ อีกคน ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ประธานคณะ' ที่มินอาเพิ่งจะเดินไปขอคำปรึกษาเรื่องนี้ด้วยเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมานี้เอง! มือของมินอาอ่อนแรงจนกระดาษแผ่นนั้นร่วงหล่นลงพื้น เธอเบิกตากว้างมองไปยังประตูห้องชมรมที่ค่อยๆ ถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็ง ขอบคุณที่เดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนอึดอัดและซับซ้อนไปพร้อมๆ กันนะคะ หวังว่าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้า จะไม่ทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เจ็บปวดจนเกินไปค่ะ... กลิ่นลิลลี่สีขาว