ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“หากท่านอ๋องยังทรงปล่อยให้พิษหยินในกระดูกกัดกินพระองค์เช่นนี้ ไม่เกินหนึ่งปี... มือที่กุมอำนาจกองทัพประจิมคงได้สั่นคลอนจนจับดาบไม่ขึ้นแน่นอนครับ” เสียงของสวี่ว่านชิงกังวานเรียบนิ่ง ท่ามกลางความเงียบงันในห้องอักษรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณาเข้มข้น หลงเฟิงเฉินวางพู่กันในมือลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายเหลือบมองสตรีตรงหน้าผ่านม่านควันจางๆ เขาไม่ได้โต้ตอบในทันที ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมากลับทำให้บรรยากาศรอบกายเยือกเย็นลงจนถึงขีดสุด “เจ้ากำลังขู่ข้า... หรือกำลังพยายามเสนอตัวเป็นหมอหลวงคนใหม่กันแน่ ฮูหยิน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความระแวง ว่านชิงไม่ได้หลบสายตา นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทรงงานไม้จันทน์หอม จรดปลายนิ้วลงบนแผนที่การทหารที่กางอยู่ “ข้าไม่สนบัลลังก์ ไม่สนฐานันดรศักดิ์ ข้าสนเพียงสิ่งที่ข้าควรได้รับ... อิสรภาพจากจวนหลังนี้ และเสบียงกรังที่เพียงพอสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในดินแดนห่างไกล แลกกับชีวิตของท่านที่ข้าจะต่อให้ยืนยาวขึ้นอีกทศวรรษ ท่านว่าข้อเสนอนี้คุ้มค่าหรือไม่ครับ?” หลงเฟิงเฉินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ “อิสรภาพ? เจ้าคิดว่าการแต่งงานเข้าจวนอ๋องเป็นเพียงม่านประเพณีที่อยากจะดึงออกเมื่อใดก็ได้งั้นหรือ? หากข้าไม่อนุญาต ต่อให้เจ้ามีวิชาแพทย์ล้ำเลิศเพียงใด เจ้าก็ไม่มีวันพ้นไปจากกรงทองนี้ได้” “กรงทองที่เต็มไปด้วยหนอนแมลงรุมกัดกินจากภายในหรือครับ?” ว่านชิงยิ้มมุมปาก เผยความเยือกเย็นที่แม้แต่ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมยังต้องชะงัก “ฮูหยินรองมู่หรงที่ท่านโปรดปราน นางไม่ได้มีเพียงใบหน้างดงาม แต่ยังมีมือที่แปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา... ชนิดที่หากผสมกับตำรับยาประจำตัวของท่าน จะกลายเป็นยาพิษที่ค่อยๆ พรากกำลังภายในไปทีละน้อย ท่านรู้ดีอยู่แก่ใจ มิใช่หรือครับ?” คิ้วหนาของหลงเฟิงเฉินขมวดเข้าหากันดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะที่ซ่อนเร้น มือหนาบีบขอบโต๊ะจนไม้ลั่นเปรี๊ยะ บรรยากาศภายในห้องสั่นไหวด้วยแรงกดดันจากปราณมหาศาล แต่นางกลับยืนนิ่งประดุจขุนเขาที่ไม่หวั่นไหวต่อพายุร้าย “เจ้ากล้าดีอย่างไร...” “ข้ากล้าเพราะข้าไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว” ว่านชิงขัดขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด นางวางม้วนกระดาษเล็กๆ ลงบนแผนที่ “นี่คือตำรับยาถอนพิษและวิธีกดจุดเพื่อชำระล้างเส้นชีพจร ข้าให้ท่านทดลองก่อนหนึ่งส่วน หากภายในสามวันอาการหนาวสั่นในกระดูกยามค่ำคืนของท่านทุเลาลง... เราค่อยมาตกลงเรื่อง 'ใบหย่า' กันใหม่” หลงเฟิงเฉินมองม้วนกระดาษนั้นสลับกับใบหน้าของสตรีที่เขาเคยปรามาสว่าไร้ค่ามาตลอดหลายปี ความเงียบงันยืดเยื้อราวกับสายน้ำที่หยุดนิ่ง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาเปิดดู สายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรลายมือตวัดตวัดงดงาม ทันใดนั้นประตูห้องอักษรก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต “ท่านอ๋องเพคะ! หม่อมฉันนำรังนกตุ๋นมาให้... เอ๊ะ?” มู่หรงฉีชะงักอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้างามสะคราญฉาบด้วยความตื่นตระหนกที่แสร้งทำขึ้นเมื่อเห็นว่านชิงยืนอยู่ใกล้ชิดกับท่านอ๋องเช่นนั้น นางก้าวเข้ามาด้วยท่าทีอ่อนช้อย ทว่าสายตาที่จ้องมองว่านชิงกลับซ่อนความอาฆาตมุ่งร้ายเอาไว้ลึกสุดหยั่ง “เจ้าเข้ามาทำไม” เสียงของหลงเฟิงเฉินเย็นชาจนมู่หรงฉีสะท้าน “หม่อมฉันเห็นท่านทรงงานหนัก จึงได้ให้นางกำนัลตระเตรียมบำรุงพระวรกายเพคะ” มู่หรงฉีเหลือบมองว่านชิงด้วยแววตาเหยียดหยาม “ไม่คิดว่าฮูหยินเอกจะเสด็จมาถึงห้องอักษร... การที่สตรีในเรือนหลังเพ่นพ่านยามวิกาลเช่นนี้ ดูจะไม่เป็นมงคลเท่าใดนักนะเพคะ” ว่านชิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เป็นมงคลหรือไม่ ข้าไม่ทราบ ทราบเพียงแต่ว่ารังนกถ้วยนั้น... กลิ่นของมันฉุนแปลกประหลาดนัก เกรงว่าหากท่านอ๋องทรงจิบลงไปคงจะมิใช่มงคลต่อชีวิตของพระองค์แน่” มู่หรงฉีหน้าถอดสี มือที่ถือถาดรังนกสั่นระริก หลงเฟิงเฉินหันมามองว่านชิง สายตาของเขามีประกายบางอย่างที่ไม่อาจอ่านออก ก่อนจะหันไปทางมู่หรงฉีที่กำลังทำท่าจะอธิบาย “วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไปให้หมด... ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจให้คนลากเจ้าไปโบยโทษฐานขัดขวางราชการสำคัญ!” มู่หรงฉีจำต้องก้มหน้ารับคำอย่างจำยอม ทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังกลับ สายตาของนางที่ปะทะกับว่านชิงนั้นเต็มไปด้วยคำประกาศสงครามอย่างเงียบเชียบ ทว่าก่อนที่นางจะก้าวพ้นประตูไป กงกงประจำพระองค์ของฮ่องเต้ก็ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือราชโองการสีทองอร่ามในมือ “ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ! องค์ชายสามนำกำลังทหารล้อมจวนตระกูลสวี่ของบิดาฮูหยินเอก โดยอ้างว่าพบจดหมายลับติดต่อกบฏภายในเรือนของท่าน!” ว่านชิงชะงักนิ่ง ใบหน้าขาวซีดลงทันใด หลงเฟิงเฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจนคนในห้องต้องก้มหน้าหลบด้วยความหวาดกลัว เขาหันมามองว่านชิงนัยน์ตาวาวโรจน์ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ข้อเสนอของเจ้า... ข้าขอรับไว้ แต่ตอนนี้จงไปกับข้า เราจะไปดูให้เห็นกับตาว่าใครกันที่กล้าเล่นหมากตานี้ในเขตอำนาจของข้า!” ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ