ลมหายใจแห่งราชสำนัก

เสียงกระเบื้องเคลือบราคาแพงแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้นหินอ่อนในท้องพระโรงใหญ่ ไม่ได้ทำให้ผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรงขึ้น หยาดน้ำชาสีชาดร้อนกรุ่นยังคงไหลหยดลงมาจากชายฉลองพระองค์สีทองปักลายมังกรห้ากรงเล็บ ฮ่องเต้หลงจิ้งประทับนั่งอยู่เบื้องบน พระพักตร์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นพระโลหิตที่ขมับเต้นตุบๆ สายพระเนตรที่มองตรงลงไปยังเบื้องล่างเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและรatคเคืองระคนกัน ดุจดั่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคอหอยที่ขัดพระราชประสงค์ เบื้องล่างนั้น หลงเฟิงเฉิน หรือท่านอ๋องประจิม ยังคงยืนหยัดด้วยท่าทีสงบนิ่งดั่งขุนเขาไท่ซาน ชุดคลุมปักลายกิเลนสีดำสนิทขับเน้นให้ร่างสูงใหญ่ดูเยือกเย็นและดุร้าย ทว่าสง่างามจนน่าสะพรึงกลัว พระองค์มิได้ก้มพระพักตร์ลงต่ำตามธรรมเนียมปฏิบัติ ทว่ากลับเงยพระพักตร์สบพระเนตรกับผู้เป็นโอรสแห่งสวรรค์ตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัวต่ออาญาสวรรค์แม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดีอย่างไร ถึงส่งกองกำลังประจิมเข้าประชิดเขตพระราชฐานชั้นในสามลี้!" เสียงตวาดก้องของฮ่องเต้สะท้อนก้องไปทั่วผนังไม้จันทน์หอม ขุนนางทั้งท้องพระโรงต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อพายุแห่งอำนาจที่กำลังจะปะทะกัน "กระหม่อมเพียงแค่นำกำลังมาอารักขาความปลอดภัยให้ฝ่าบาท... เนื่องจากข่าวกรองจากหน่วยเงาแจ้งว่า มีหนอนบ่อนไส้แฝงตัวอยู่ใกล้ชิดพระบาท เกรงว่าฝ่าบาทจะตกอยู่ในอันตรายเช่นเดียวกับเสด็จอาในอดีต" หลงเฟิงเฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำที่หลุดจากพระโอษฐกลับเต็มไปด้วยการกดดันและเย้ยหยันอย่างแนบเนียน ความเงียบอันน่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่ว ขุนนางฝ่ายบู๊ที่นำโดยแม่ทัพหลี่ต่างยืนตัวตรงกอดอกสนับสนุนท่านอ๋องอย่างเงียบๆ ขณะที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นนำโดยเสนาบดีคลังผู้จงรักภักดีต่อองค์ชายสาม ต่างพากันหน้าซีดเผือก พยายามส่งสายตากล่าวหาว่านี่คือการ "ก่อกบฏ" โดยโจ่งแจ้ง ในมุมมืดของเสาหินอ่อนสลักลายมังกร สวี่ว่านชิง ซึ่งติดตามมาในฐานะที่ปรึกษาพิเศษและพระชายาในท่านอ๋องประจิม ยืนกอดอกมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาดั่งผืนน้ำนิ่งสงบ นางอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมปັກลายแพทย์หญิงหลวง ทว่าความเยือกเย็นในดวงตาคู่นั้นกลับเฉียบคมยิ่งกว่ากระบี่เล่มใดในห้องนี้ นางกวาดสายตามองการแบ่งฝ่ายอย่างชัดเจนของขุนนางในราชสำนัก ฝ่ายหนึ่งคืออำนาจเก่าที่ง่อนแง่นแต่ยังดึงดันจะรักษาบัลลังก์ด้วยกฎหมายและราชโองการ อีกฝ่ายคืออำนาจใหม่ที่ถือครองกำลังทหารครึ่งแผ่นดินและพร้อมจะแผดเผาทຸກสิ่งหากมีความจำเป็น *เกมนี้เดินทางมาถึงตาเดินสุดท้ายแล้ว...* สวี่ว่านชิงคิดในใจ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน ฮ่องเต้ทรงพระสรวลออกมาด้วยความคับแค้นพระทัย เสียงหัวเราะแหברי้วนั้นบาดลึกโสตประสาทของผู้คน "ดี! ดีมาก! เจ้าชักศึกเข้าบ้าน ชักดาบจ่อคอหอยพี่ชายแท้ๆ ของตนเองเช่นนี้ สวี่ว่านชิง... พระชายาของเจ้าคงเป็นคนสอนแผนการอุบาทว์เหล่านี้สินะ!" สิ้นพระสุระเสียง สายตาทุกคู่ในท้องพระโรงต่างพากันหันขวับมามองสวี่ว่านชิงเป็นตาเดียว แรงกดดันนับร้อยสายพุ่งตรงมายังร่างระหงที่ยังคงยืนนิ่งสงสงบดั่งดอกบัวกลางบึงน้ำเชี่ยว หลงเฟิงเฉินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังร่างของภรรยาผู้เป็นดั่งดวงใจให้พ้นจากสายตาคุกคามเหล่านั้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่ายออกจากพระวรกายจนอุณหภูมิในท้องพระโรงลดฮวบลงหลายองศา "ฝ่าบาททรงตรัสเกินไปแล้ว พระชายาของกระหม่อมมีหน้าที่รักษาคน มิได้มีหน้าที่พิพากษาบัลลังก์ หากฝ่าบาททรงประสงค์จะเอาเรื่อง ผู้ใดก็ตามที่แตะต้องนาง... วันนี้เลือดของคนผู้นั้นจะได้ล้างพื้นหินอ่อนในท้องพระโรงนี้เป็นแน่" คำกล่าวประกาศิตนั้นไม่ได้เป็นเพียงคำขู่ แต่มันคือสัจพจน์ที่ทุกคนรู้ดีว่าท่านอ๋องผู้บ้าคลั่งพระองค์นี้ทำจริงแน่ ขุนนางหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคือง ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนสายธนูแทบขาดผึ่ง ขันทีเฒ่าผู้ดูแลพระราชสำนักวิ่งกระหựมเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด ในมือถือถาดไม้สนหอมที่รองรับม้วนพระราชโองการลับสีเหลืองทองอร่ามประทับตราหยกแท้ ซึ่งเป็นของที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะถูกเปิดใช้งานในยามวิกาลเช่นนี้ ขันทีเฒ่าคุกเข่าลงตัวสั่นเทา ละล่ำละลักทูลรายงาน "ท... ทูลฝ่าบาท! พระราชโองการลับจาก... จากไทเฮา... ส่งตรงมาจากตำหนักเย็นพยัคฆ์ขาวพ่ะย่ะค่ะ!" พระเนตรของฮ่องเต้เบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่หลงเฟิงเฉินหรี่ลงเล็กน้อย สวี่ว่านชิงขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของแผนการซ้อนแผนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกระดาษแผ่นนั้น ขันทีเฒ่าค่อยๆ เปิดม้วนพระราชโองการออกด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะอ่านข้อความด้วยเสียงอันแหบพร่าที่สั่นเครือ "ราชโองการ... สั่งปลด... ปลดท่านอ๋องประจิม... และพระชายาสวี่... ฐานสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ... ให้ประหารชีวิตทันที... โดยไม่ต้องรอการตัดสิน!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ