งานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่แฝงคมมีด

กลิ่นอายของเหล้าองุ่นหมักจากแดนประจิมที่อบอวลผสมผสานกับควันธูปไม้กฤษณาในท้องพระโรงใหญ่ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศของงานเลี้ยงฉลองชัยชนะครั้งนี้ดูรื่นรมย์ขึ้นมาได้แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มจอมปลอมของขุนนางนับร้อย กลับทำให้ทุกลมหายใจในที่แห่งนี้หนักอึ้งดั่งแบกภูเขาไว้บนบ่า "ชัยชนะของท่านอ๋องประจิมในการปราบกบฏชายแดนครานี้ นับเป็นบุญคุณล้นพ้นหลวงที่แคว้นเรามิอาจลืม ฮ่องเต้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานจอกสุรามงคลนี้ เพื่อเป็นเกียรติแก่แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร" น้ำเสียงแหลมสูงของขันทีเฒ่าผู้ถือราชโองการดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบา สวี่ว่านชิงที่นั่งอยู่เคียงข้างสามีในชุดอาภรณ์ผ้าไหมปักลายหงส์ทองซ่อนด้ายเงิน นางปรายตามองจอกสุราชั้นดีที่ถูกรินด้วยมือของขันทีสนิทขององค์ชายสาม หลงจิ้ง รอยยิ้มมุมปากขององค์ชายสามที่ประทับอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความยินดี แต่นัยน์ตากลับทอประกายคมกริบดั่งใบมีดที่รอวันเสียบแทง หลงเฟิงเฉินไม่แม้แต่จะชายหางตาแลมองจอกสุราตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมปักลายกิเลนสีดำสนิทนั่งนิ่งราวนรูปปั้นหินสลัก ไอสังหารเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินทุกคนในท้องพระโรง ไร้ซึ่งความยเกรงกลัวต่อพระเนตรพระกรรณของโอรสสวรรค์ "ท่านอ๋อง... ฮ่องเต้ทรงรอทอดพระเนตรท่านดื่มถวายพระพรอยู่นะครับ" เสียงกระซิบเตือนจากขุนนางฝ่าย문(บุ๋น)คนสนิทดังขึ้นแผ่วเบาด้วยความหวาดหวั่น สวี่ว่านชิงยกพัดปักลายดอกเหมยขึ้นบังรอยยิ้มเย้ยหยัน นางขยับตัวเข้าใกล้สามีเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวใต้แขนเสื้อแตะลงบนหลังมือหนาของหลงเฟิงเฉินเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนไร้เสียง สัมผัสอุ่นจากนางทำให้ไอร้อนระอุในอกของท่านอ๋องผู้ดุร้ายสงบลงได้เพียงเสี้ยวลมหายใจ "สุราจอกนี้ช่างหอมหวลยิ่งนัก..." สวี่ว่านชิงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจน กวาดสายตามองไปยังองค์ชายสามและฮ่องเต้ที่ประทับอยู่เบื้องบนด้วยแววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก "ทว่า... กลิ่นอายของดอกอวี้หลันที่เจือปนอยู่ในสุรา ช่างเป็นพิษร้ายที่หาได้ยากในราชสำนัก เหตุใดจึงนำมาต้อนรับวีรบุรุษผู้ปกป้องแผ่นดินเล่าเพคะ?" สิ้นคำกล่าวของนาง ท้องพระโรงทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ขุนนางหลายคนถึงกับหน้าถอดสี องค์ชายสามสะดุ้งวาบ สีพระพักตร์บิดเบี้ยวไปชั่วขณะก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคือง "ฮูหยินสวี่! เจ้ากล้ากล่าวหาว่าราชสำนักวางยาพิษท่านอ๋องอย่างนั้นหรือ? วาจาสามหาวเช่นนี้ แม้จะเป็นภริยาแม่ทัพก็มิอาจละเว้นโทษได้!" องค์ชายสามตบโต๊ะฉาดใหญ่ ลุกขึ้นชี้หน้ากล่าวหาทันที หลงเฟิงเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้ม เยือกเย็น และทรงพลังจนทำให้ผู้ฟังรู้สึกราวกับถูกบีบรัดลำคอ ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ทว่าน่าสะพรึงกลัว เขายื่นมือไปรับจอกสุรานั้นขึ้นมาถือไว้ด้วยปลายนิ้วแกร่ง "เจ้าสาม... เจ้าตื่นเต้นเกินไปแล้วกระมัง" หลงเฟิงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาจ้องมององค์ชายสามเขม็ง "เปิ่นหวังยังมิได้กล่าวว่าเป็นยาพิษ เหตุใดเจ้าจึงร้อนรนออกหน้าปกป้องรวดเร็วยิ่งกว่าสุนัขเฝ้าบ้านเสียอีก?" "ท่านอ๋อง!" ฮ่องเต้ที่ประทับเงียบมานานทรงตรัสด้วยพระสุระเสียงกริ้วโกรธ ทรงกิริยาไม่พอพระทัยอย่างยิ่ง "เจ้าล่วงเกินพระญาติวงศ์และไม่ไว้หน้าเราถึงเพียงนี้ คิดจะก่อกบฏซ้ำสองกลางท้องพระโรงหรืออย่างไร!" บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ทหารองครักษ์นับร้อยนายชักดาบออกจากฝักเสียงดังสนั่นก้อง ห้อมล้อมโต๊ะเสวยของท่านอ๋องและฮูหยินไว้ทุกด้าน ไม่มีใครคาดคิดว่างานเลี้ยงฉลองชัยชนะจะแปรเปลี่ยนเป็นลานประหารในชั่วพริบตา สวี่ว่านชิงหาได้มีความตื่นตระหนกไม่ นางยังคงนั่งหลังตรง สง่างาม และมั่นคง ดั่งต้นสนในฤดูเหมันต์ นางประสานสายตากับฮ่องเต้บนบัลลังก์มังกรอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมที่จะเดินหมากตลบหลังขั้นเด็ดขาด ทว่า ในวินาทีที่คมดาบขององครักษ์กำลังจะพุ่งเข้าประชิดตัว หลงเฟิงเฉินกลับมิได้หยิบจับกระบี่คู่กาย เขากลับยกจอกสุราพิษนั้นขึ้นจรดริมฝีปากอย่างไร้ความลังเล สวี่ว่านชิงเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจเป็นครั้งแรก ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากห้าม องครักษ์ลับผู้หนึ่งก็พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ พร้อมกับชูแผ่นป้ายทองคำโบราณที่เปื้อนคราบเลือดขึ้นสูง "ทูลฝ่าบาท! กองกำลังพิทักษ์เมืองหลวงเจ็ดหมื่นนาย... บัดนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของท่านอ๋องประจิมเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ