แผนตลบหลังตระกูลมู่หรง

"ตัวเลขหกหมื่นตำลึงทองในบัญชีการค้าใบนี้... เกรงว่าต่อให้เอาเลือดเนื้อของคนตระกูลมู่หรงทั้งตระกูลมาสกัดเป็นหมึกเขียน ก็ยังชดใช้หนี้สินที่พวกท่านติดค้างไว้กับท้องคลังหลวงไม่หมดหรอกกระมังครับ ฮูหยินรอง" ซุ่มเสียงราบเรียบ ทว่าเยียบเย็นดุจสายน้ำจากหุบเขาไร้ตะวันของสวี่ว่านชิง ดังสะท้อนก้องขึ้นภายในห้องโถงรับรองของจวนอ๋องประจิม เม็ดชาอุ่นกรุ่นบนโต๊ะไม้จันทน์หอมยังไม่ทันคลายไอร้อน แต่บรรยากาศรอบกายกลับหนתทึบราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งพันปี มู่หรงอี้หลานหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด นางถอยหลังกรูดจนสะโพกกระแทกเข้ากับขอบเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างไม่เป็นกระบวน สองมือสั่นเทาจนแทบประคองถ้วยชาไม่อยู่ เอกสารบัญชีลับนับสิบฉบับที่ถูกโยนลงตรงหน้า คือหลักฐานมัดตัวที่แน่นหนายิ่งกว่าเชือกป่านปะรำประหาร ชัยชนะที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยมมานานแรมเดือน บัดนี้ถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนที่ลมหนาวพัดโชยเข้าทางหน้าต่างอย่างโหดร้าย "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงถึงแอบลักลอบตรวจสอบเส้นทางการค้าของตระกูลข้า!" มู่หรงอี้หลานแผדเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวระคนกัน นัยน์ตาคู่คมกริบของสวี่ว่านชิงไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองอนุภรรยาผู้เคยได้ใจระรื่นด้วยสายตาดุจมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ข้าหาได้ลักลอบไม่..." ว่านชิงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับอาบเคลือบด้วยพิษร้ายแรง "ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ตรวจสอบการทุจริตชายแดนตะวันตก และในฐานะฮูหยินเอกแห่งจวนอ๋องประจิม การชำระสะអាドบ้านเรือนให้สะอาดปราศจากฝุ่นผง ย่อมเป็นหน้าที่ที่ข้าจะละเลยไม่ได้... อีกอย่าง เส้นทางการค้าผ้าไหมและใบชาเถื่อนที่พวกท่านใช้แอบอ้างชื่อกองทัพไปหลบเลี่ยงภาษี มันช่างหละหลวมเสียจนเด็กเลี้ยงม้ายังจับพิรุธได้เลยนะครับ" คำพูดแต่ละคำราวกับเข็มพิษที่ปักลงกลางใจของมู่หรงอี้หลาน ในชั่วพริบตานั้น ภาพความยิ่งใหญ่ของตระกูลมู่หรงที่สั่งสมอำนาจและเงินตรามาหลายชั่วอายุคน พลันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ใบตราตั้งทางการค้าถูกยกเลิก ราชสำนักออกหมายจับกุมพ่อค้าคนกลางในเครือข่ายทั้งหมด สินทรัพย์ถูกอายัดจนเกลี้ยงเกลาภายในชั่วข้ามคืน ความมั่งคั่งที่เคยใช้เชิดหน้าชูตาในเมืองหลวง บัดนี้เหลือเพียงเศษกระดาษชำระหนี้ที่ไร้ค่า ทว่า ในขณะที่เกมการเงินในเรือนหลังกำลังปิดฉากลงอย่างเลือดเย็น ท้องฟ้าด้านนอกกลับมืดครึ้มด้วยเมฆฝน ท่ามกลางความเงียบสงบของตำหนักชั้นใน ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทของหลงเฟิงเฉินก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายความดุร้ายและกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากสนามรบที่เขากุมบังเหียนลอยคละคลุ้งมากับสายลม ท่านอ๋องประจิมปราบตามองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะทอดสายตาไปยังภรรยาเอกผู้เพิ่งล้มยักษ์ใหญ่ให้ล้มลงแทบเท้าด้วยมันสมองอันปราดเปรื่อง รอยยิ้มพึงพอใจจุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก คล้ายพยัคฆ์ร้ายที่กำลังมองดูคู่ชีวิตขย้ำเหยื่อด้วยความเอ็นดูระคนหวาดหวั่น "เจ้าทำได้ดีมาก... ว่านชิง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ขณะที่เขาก้าวเข้าไปใกล้ รั้งเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ "ตระกูลมู่หรงล้มละลายในคืนเดียว องค์ชายสามที่หนุนหลังพวกมันอยู่ย่อมกระอักเลือดจนนอนไม่หลับเป็นแน่" "หม่อมฉันเพียงแต่นำสิ่งที่พวกมันฉกฉวยไป คืนกลับสู่ที่ที่ควรอยู่ก็เท่านั้นเพคะ... เอ้ย, ครับ" ว่านชิงเอ่ยแก้คำพูดตนเองเบาๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหลงใหลของสามี นางย่อมรู้ดีว่าการล้มล้างตระกูลมู่หรงเป็นเพียงก้าวแรก หมากกระดานนี้ยังมีความลับอีกชั้นที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็ดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนจะคุกเข่าลงด้วยท่าทีตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! ฮูหยินเอก! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลงเฟิงเฉินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่มีคนมารบกวนเวลาส่วนตัว "มีเรื่องอันใดรีบร้อนนัก หากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เจ้าเตรียมตัวรับโทษได้เลย" องครักษ์เงากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยื่นม้วนกระดาษประทับตราลับสีแดงชาดด้วยมืออันสั่นเทา "ไม่ใช่เรื่องการค้าของตระกูลมู่หรงพ่ะย่ะค่ะ... แต่ทว่า พระราชโองการลับจากฮ่องเต้ฉบับล่าสุดที่เพิ่งส่งมาถึงเมื่อครู่ ระบุว่า... พระราชทานสมรสครั้งใหม่ให้ท่านอ๋อง โดยมีรับสั่งให้แต่งตั้ง 'องค์หญิงต่างแคว้น' เข้ามาเป็นฮูหยินรองเคียงคู่จวนอ๋องประจิมภายในเจ็ดวันนี้พ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงที่เพิ่งคลายความตึงเครียด กลับถูกแช่แข็งลงในทันทีด้วยไอสังหารอันรุนแรงที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของหลงเฟิงเฉิน นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมดั่งอสูรร้าย ขณะที่สวี่ว่านชิงกลับนิ่งงัน รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากช้าๆ ท่ามกลางคลื่นลมการแย่งชิงบัลลังก์ที่กำลังซัดสาดเข้ามาอีกระลอก ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ