ความลับใต้เงาจันทร์

กลิ่นหอมของกำยานจันทร์สยบมารลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยวนอยู่ในห้วงความทรงจำของหลงเฟิงเฉินได้ บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพประจิม ผู้คนทั่วหล้าต่างร่ำลือว่าเขาคือปีศาจไร้หัวใจ ยามนี้กลับนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังแสงจันทร์สีนวลนิ่งงัน แสงเงาที่ทาบทับลงบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายระคนเยียบเย็น ยิ่งขับเน้นความโดดเดี่ยวอันน่าสะพรึงกลัวให้เด่นชัดขึ้น "เจ้าสงสัยมาตลอดมิใช่หรือ...เหตุใดข้าจึงยอมแต่งตั้งสตรีที่ไร้ที่มาอย่างเจ้าขึ้นเป็นฮูหยินเอก" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ยามค่ำคืนดังขึ้น ทลายความเงียบงันภายในห้องหนังสือลับ ทว่าผู้ฟังอย่างสวี่ว่านชิงกลับไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย นางเพียงรินชาอุ่นลงในจ้วงชาหยกขาวด้วยกิริยาเชื่องช้า สงบงาม และมั่นคงดั่งขุนเขา "หม่อมฉันเพียงรอเวลาที่ท่านอ๋องจะทรงตรัสด้วยพระองค์เองเพคะ" ว่านชิงตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากแฝงความนัยล้ำลึก หลงเฟิงเฉินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง แววตาที่เคยดุดันและเย่อหยิ่งทอประกายความเจ็บปวดร้าวรานที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณมานานแรมปี "ในคืนเดือนหงายเมื่อแปดปีก่อน มารดาของข้า...ฮองเฮาผู้เลอโฉม ถูกบังคับให้ดื่มสุราพิษในตำหนักเย็นเบื้องพระพักตร์พระองค์...โดยมี 'มัน' เป็นผู้ยื่นถ้วยพิษนั้นให้ด้วยมือตนเอง" มือหนาที่กำจอกชาแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำอันโหดร้ายไหลย้อนกลับมาดั่งกระแสน้ำเชี่ยวที่พร้อมจะพัดทำลายทุกสิ่ง สวี่ว่านชิงชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา นางเงยหน้าขึ้นสบตาชงกับดวงตาคู่นั้นที่แดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและความร้าวราน นางสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวอันหนาบเหน็บของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ได้ในชั่วพริบตา "และ 'มัน' ผู้ทรงอำนาจผู้นั้นในยามนี้ ก็คือองค์ชายสามหลงจิ้ง...สหายรักในนามของผู้เป็นพระเชษฐาของข้าเอง" หลงเฟิงเฉินกล่าวต่อ น้ำเสียงเยือกเย็นจนน่ากลัว "ข้าอดทนมีชีวิตอยู่ ยอมให้ผู้คนตราหน้าว่าเป็นอ๋องกราบุฏ ยอมทำตัวเป็นเป้านิ่งให้พวกมันลอบสังหาร ก็เพื่อรอวันชำระหนี้เลือดนี้...แต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่า สวรรค์จะส่งเจ้า...สตรีผู้มีดวงตารู้ทันโลกผู้นี้ มายืนอยู่ข้างกายข้าในวันที่พายุฝนกำลังจะโหมกระหน่ำ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความบีบคั้นและหนักอึ้ง ทว่าในความเปราะบางของท่านอ๋องผู้เกรียงไกร สวี่ว่านชิงกลับมิได้รู้สึกหวาดกลัว นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปใกล้บุรุษตรงหน้า กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเฉพาะตัวจากร่างระหงช่วยบรรเทาคลื่นลมในอกของเขาลงได้อย่างน่าประหลาด นางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกไปแตะที่หลังมือหนาที่ยังคงกำแน่นเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นและมั่นคง ราวกับประกาศว่าตราบใดที่ยังมีนางอยู่ เขาก็ไม่ได้โดดเดี่ยวบนเส้นทางล้างแค้นนี้อีกต่อไป "ท่านอ๋องทรงจดจำความแค้นนี้ไว้เถิดเพคะ...เพราะหมากกระดานนี้ มิได้มีไว้เพื่อเล่นตามกฎของพวกมัน" ว่านชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบขาดดั่งคมมีดซ่อนในฝัก "ในเมื่อองค์ชายสามทรงกระหายบัลลังก์นัก เราก็จักช่วย 'สลักเส้นทาง' สู่ความหายนะให้พระองค์เองเพคะ" หลงเฟิงเฉินมองสตรีตรงหน้าด้วยความลุ่มลึกระคนทึ่ง ในแววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความฉลาดเฉลียวและความเด็ดเดี่ยวที่ทัดเทียมกับบุรุษผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน เขาดึงร่างบางเข้ามาสู่อ้อมแขนอย่างไม่อาจหักห้ามใจ สัมผัสอุ่นซ่านจากนางคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องหนังสือลับกำลังหลอมรวมความรู้สึกของคนทั้งสองให้ผูกพันกันแน่นแฟ้น ทว่าภายนอกหน้าต่างกระดาษสา...เงาร่างหนึ่งของสตรีในชุดฮูหยินรองมู่หรงกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมกริบเต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม นางกำจดหมายลับในมือแน่นจนยับยู่ยี่ จดหมายลับที่นางเพิ่งลอบนำมาส่งให้สายสืบขององค์ชายสาม... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ขัดจังหวะบรรยากาศอันลึกซึ้งภายในห้องทันที ขันทีสนิทหน้าซีดเผือดวิ่งพรวดพราดเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ "ท...ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! หน้าจวนอ๋อง...มีราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! และ...และ..." ขันทีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "และองค์ชายสามทรงนำกำลังทหารหลวงมาปิดล้อมจวนอ๋องประจิมไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ทรงกล่าวหาว่า...ท่านอ๋องซ่องสุมกำลังเตรียมก่อกบฏ!" ว่านชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที นางหันไปสบตากับหลงเฟิงเฉินที่ยามนี้แววตากลับมาดุร้ายและเย็นชาดุจพญาอินทรีผู้พร้อมขย้ำเหยื่อ หมากตานี้...พวกมันเดินเร็วกว่าที่คิด ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ