ชัยชนะงดงามที่ด่านหน้า

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในสายลมหนาวพัดผ่านธงปักรูปพยัคฆ์คำราม ณ ค่ายหลวงด่านประจิม บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า ทว่าความเงียบงันนี้กลับทรงพลังยิ่งกว่าเสียงกลองศึกนับร้อยใบ สวี่ว่านชิงในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ ปักลายเมฆมงคลด้วยดิ้นเงิน ยืนสงบนิ่งอยู่บนหอคอยบัญชาการ แววตาคู่คมกวาดมองแผนที่ภูมิประเทศที่กางอยู่เบื้องหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ปลายนิ้วเรียวดั่งหยกขาวเคาะเบาๆ ลงบนจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่นางเป็นผู้กำหนดด้วยตนเอง แผนก้นบึ้งของศัตรูถูกเปิดเปลือยต่อหน้านางจนหมดสิ้น... "รายงานจากแนวหน้า! กองกำลังทัพหน้าของแคว้นเป่ยหลีติดกับดักค่ายกลคูน้ำมันดิบที่ท่านกุนซือวางไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงทหารม้าเร็วรายงานด้วยความตื่นตระหนกปนความยำเกรง น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นต่อสติปัญญาอันล้ำลึกของสตรีเบื้องหน้า สวี่ว่านชิงมิได้แสดงสีความยินดีออกนอกหน้า มุมปากของนางเพียงยกยดขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "จุดไฟ" คำสั่งสั้นๆ ห้วนแต่นุ่มนวลถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ ดั่งประกาศิตแห่งยมทูต ทันใดนั้น ท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดก็สว่างวาบขึ้นด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานที่โหมกระหน่ำลุกท่วมผืนป่าทิศประจิม เสียงกรีดร้องและเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ทว่ามิใช่เพราะกองทัพของนางตกเป็นรอง หากแต่เป็นกองทัพนับหมื่นของศัตรูที่กำลังดิ้นรนอยู่ในทะเลเพลิงและค่ายกลหินผาที่นางเรียงร้อยขึ้นอย่างแนบเนียน ดุจหมากกระดานที่ถูกบีบให้จนมุมตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขต ร่างสูงสง่าในชุดเกราะเหล็กดำสนิทของหลงเฟิงเฉินก้าวขึ้นมาเคียงข้าง นางรับรู้ได้ถึงไอร้อนแผ่ซ่านจากตัวเขาและกลิ่นอายอำมหิตที่คุ้นเคย ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและดุร้ายปานพยัคฆ์ร้ายแห่งประจิม ทอดพระเนตรผลงานตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความระคนทึ่ง มือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมมาโอบกระชับเอวบางของนางเข้ามาแนบชิดอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหูขาวสะอาด "เจ้าทำให้เป่ยหลีพ่ายแพ้อย่างราบคาบภายในหนึ่งคืน... ชัยชนะงดงามเช่นนี้ แม้แต่ตำราพิชัยสงครามโบราณยังต้องยอมจำนน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของหลงเฟิงเฉินเจือความอ่อนโยนเอาไว้เพียงน้อยนิด ซึ่งมีเพียงสตรีในอ้อมกอดนี้เท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้รับ "หม่อมฉันเพียงใช้สติปัญญาเล็กน้อยเพื่อแบ่งเบาพระภาระของท่านอ๋องก็เท่านั้นเพคะ" สวี่ว่านชิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ร่างกายมิได้ขัดขืนอ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงนั้น นางรู้ดีว่าภายใต้ความโหดเหี้ยมที่เขามีต่อศัตรู มีความรักความภักดีอันมั่นดั่งหินผาที่มอบให้นางผู้เดียว ในขณะที่สนามรบกำลังหลั่งเลือดเพื่อแลกมาซึ่งชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ข่าวสารความเคลื่อนไหวจากเมืองหลวงก็เดินทางมาถึงมือของไป๋หลาน สาวใช้คนสนิทที่รีบร้อนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือก นางคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย พร้อมกับชูหีบไม้ประดับลายมังกรสลักเสลาอย่างประณีตขึ้นเหนือศีรษะ "เรียนฮูหยิน... มีพระราชโองการลับส่งตรงจากเมืองหลวงเพคะ!" บรรยากาศรอบกายพลันเยือกเย็นลงทันตาเห็น รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของสวี่ว่านชิงเลือนหายไปในพริบตา หลงเฟิงเฉินหรี่ตาลงคมกริบ รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่อย่างดุดร้าย มือหนาเอื้อมไปรับหีบไม้นั้นมาเปิดออกด้วยตนเอง ภายในหีบมิใช่มีเพียงราชโองการเลื่อนขั้นหรือบำเหน็จความชอบ แต่กลับเป็น... ปิ่นหยกเลือดมังกรที่หักสะบั้นเป็นสองท่อน ซึ่งเป็นปิ่นที่สวี่ว่านชิงเคยพระราชทานให้แก่ "มารดาของหลงเฟิงเฉิน" เมื่อครั้งอดีต และภาพวาดลับขององค์ชายสามหลงจิ้งที่ยืนเคียงคู่กับตราประทับลับของกองทัพพิทักษ์เมืองหลวง พร้อมข้อความด้วยลายพระhastที่เขียนด้วยหมึกสีชาดอย่างเร่งรีบ *‘ฮูหยินเอกสวี่... เจ้าชนะศึกที่ด่านหน้า แต่มัจจุราชกำลังรอคอยเจ้าอยู่ที่เรือนหลังจวนอ๋อง... บุคคลที่เจ้าไว้ใจที่สุด บัดนี้ได้ทรยศหักหลังเจ้าแล้ว’* ดวงตาคู่คมของสวี่ว่านชิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ นางหันไปสบตากับหลงเฟิงเฉินที่กำลังกำปิ่นหยกในมือจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ