บัลลังก์มังกรสั่นสะเทือน

ความเงียบงันภายในห้องโถงใหญ่แห่งตำหนักประจิม หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าขุนเขาทั้งลูกที่กดทับลงบนบ่าของเหล่าขุนนางผู้ภักดีต่อราชสำนัก "เปร้ง!" เสียงถ้วยกระเบื้องเคลือบสีครามลายมังกรห้าเล็บร่วงหล่นแตกกระจาย เศษเสี้ยวของมันกระเด็นบาดปลายรองเท้าปักลายเมฆมงคลของเสนาบดีกระทรวงพิธีการจนเกิดรอยเลือดซึมช้าๆ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะก้มลงมอง ณ ใจกลางมหาวิหารอำนาจนั้น หลงเฟิงเฉินหาได้ใส่ใจต่อสายตานับร้อยที่จับจ้องมาไม่ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ปักด้ายทองรูปพยัคฆ์ทยานเมฆก้าวเดินอย่างมั่นคง ท่วงท่าเยือกเย็นดุจพญายมราชที่พร้อมพิพากษาทุกชีวิต ทว่ามือหนากลับกุมกระชับเรียวมือของสตรีข้างกายไว้แน่น—สวี่ว่านชิง ในชุดคลุมยาวสีแดงชาดปักลายหงส์เคียงมังกร นางก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่เขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพความตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางโดยปราศจากความหวาดกลัวแม้แต่น้อย รัศมีที่ทั้งสองแผ่ออกมาสะกดข่มท้องพระโรงแห่งนี้ให้อยู่ในความระงับตื่นตะลึง ราวกับว่าบัลลังก์มังกรเบื้องบน หาใช่ศูนย์กลางอำนาจอีกต่อไปไม่ "ท่านอ๋อง... พระชายา... พวกท่านบังอาจเกินไปแล้ว!" เสียงสั่นเครือแต่เปี่ยมด้วยโทสะขององค์ชายสามหลงจิ้งดังขึ้นจากเบื้องพระพักตร์ของพระพักตร์ฮ่องเต้ผู้ประชวร องค์ชายสามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้นเคือง แผนการที่เขาใช้ฮูหยินรองมู่หรงเป็นหมากเพื่อใส่ร้ายป้ายสีว่าพระชายาสวี่สมคบคิดกับกบฏ ถูกเปิดโปงและย้อนกลับมาทิ่มแทงตนเองจนย่อยยับในชั่วข้ามคืน หลงเฟิงเฉินปรายตามองพระอนุชาต่างมารดาผู้นี้เพียงนิด ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกอันเย็นชา "บังอาจกระนั้นหรือ?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำกังวานดั่งระฆังสำริดดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทุกซอกมุมของท้องพระโรง "สิ่งที่เรียกว่าความบังอาจ ในพจนานุกรมของเปิ่นหวาง คือการที่สุนัขรับใช้บางตัวคิดจะลูบคมพยัคฆ์ประจิมต่างหาก" บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนแทบเยือกแข็ง สวี่ว่านชิงปราบตามองไปยังขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ก้มหน้าหลบสายตา นางขยับกายเล็กน้อย ส่งสัญญาณเตือนให้สามีระAมฝีก้าว พร้อมทั้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "องค์ชายสาม... ตราประทับลับของกองกำลังพิทักษ์เมืองหลวงที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นเรือนของท่านอนุ-มู่หรง ยังคงมีกลิ่นอายโลหิตของทหารหาญที่ท่านสังหารปิดปากเมื่อคืนวานหลงเหลืออยู่ ท่านยังกล้ากล่าวคำว่า 'บังอาจ' กับผู้ใดอีกหรือเพคะ?" คำพูดเพียงประโยคเดียวดั่งสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ร่างของหลงจิ้งเซถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขาหันไปมองพระพักตร์ของฮ่องเต้ที่ทรงทอดพระเนตรลงมาด้วยแววตาสั่นระริกและเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะเด็ดขาดและชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นจากด้านนอกท้องพระโรง ประตูไม้สักทองแกะสลักลวดลายวิจิตรค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของราชองครักษ์เสื้อแพรนับร้อยที่ชักดาบออกจากฝักจนเกิดเสียงเสียดสีกันน่ากลัว และผู้ที่ก้าวเข้ามาท่ามกลางทหารเหล่านั้น คือขันทีเฒ่าคนสนิทของไทเฮา ในมือถือราชโองการสีเหลืองทองอร่ามที่ประทับด้วยตราหยกแท้ "ราชโองการจากตำหนักใน... ฮ่องเต้ทรงมีพระราชประสงค์ให้ปลดพระชายาสวี่ และควบคุมตัวท่านอ๋องประจิมไว้ชั่วคราวเพื่อไต่สวน!" สิ้นเสียงของขันทีเฒ่า ความโกลาหลก็บังเกิดขุนนางฝ่ายบู๊ของหลงเฟิงเฉินต่างก้าวเท้าออกมาวางมือบนด้ามดาบเตรียมพร้อมรับมือ แต่ทว่า สวี่ว่านชิงกลับยกมือขึ้นห้ามปรามกองกำลังของตนเองไว้อย่างนิ่ง นางหันไปสบตากับหลงเฟิงเฉิน มุมปากของสตรีผู้ก้มอ่านกลยุทธ์แห่งแผ่นดินแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่ออำนาจมืดในวังหลัง หลงเฟิงเฉินกระชับมือที่กุมกันอยู่ให้แน่นขึ้น เขามิได้สะดุ้งสะเทือนต่อราชโองการฉบับนั้นแม้แต่น้อย กลับดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกอย่างอารักขา ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับราชโองการในมือขันทีเฒ่า ประตูบานลับด้านหลังพระแท่นมังกรก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดที่ลอยมาแตะจมูก ร่างอรชรในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของสตรีผู้หนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับถ้วยกระเบื้องบรรจุของเหลวสีดำสนิท นางแย้มยิ้มให้สวี่ว่านชิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย "พระชายา... ท่านคิดว่าท่านกำชัยชนะแล้วกระนั้นหรือ? แต่น่าเสียดายนัก... ยาพิชาสียืนต้นตายที่ฝ่าบาททรงเสวยไปเมื่อหนึ่งเค่อก่อน ได้ออกฤทธิ์สมบูรณ์แล้วเพคะ" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ