ดีเบตเดือดกับเสียงคีย์บอร์ด

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าโต๊ะเขียนแบบตรงนี้มันคือเขตหวงแหนของโปรเจกต์สถาปัตย์ปีสอง! แล้วไอ้คีย์บอร์ดเกมมิ่งทรงอัปลักษณ์กับถ้วยมาม่าต้มยำกุ้งที่ส่งกลิ่นคลุ้งนี่มันผลงานศิลปะชิ้นเอกของใครไม่ทราบยะ!" เสียงแหลมสูงที่เจือความหงุดหงิดระดับแมกซ์ดังทะลุผนังกันเสียงของห้องซ้อมดนตรีใต้ถุนตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ทำเอาเสียงดีดกีตาร์โปร่งแก้เบื่อของเต้ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้องถึงกับสะดุดกึก เจ้าตัวรีบวางคีย์บอร์ดไฟฟ้าลงแล้วหันมาทำตาโตใส่ผมทันที "โอโห ไอ้กร... ยัยตัวแม่คณะสถาปัตย์บุกมาทวงบัลลังก์อีกแล้วว่ะ มึงไปทำอีท่าไหนถึงโดនตามมาถึงถิ่นวะเนี่ย" เต้กระซิบกระซาบพลันส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ผมซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงโซฟาตัวเก่าด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ค่อยๆ ถอดหูฟังเกมมิ่งออกแล้ววางพาดไว้บนบ่า ดวงตาสอดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ไปยังร่างเพรียวบางในชุดนักศึกษาที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้าหวานคมที่มักจะแต่งแต้มด้วยความมั่นใจเกินร้อยตอนนี้กำลังขึ้นสีแดงจัดด้วยความโมโห เส้นผมสีน้ำตาลประกายทองที่ถูกรวบไว้เป็นหางม้าลวกๆ สะบัดตามแรงอารมณ์ทุกครั้งที่เธออ้าปากบ่น น้ำเหนือ หรือ นภัสสร ยัยตัวแม่จอมเนียบประจำปีสองที่ขึ้นชื่อเรื่องความระเบียบจัดและเกลียดความไร้ระเบียบเข้าไส้ เธอกำลังยืนชี้หน้าด่ากราดใส่กองสมบัติย่อมๆ ของผมที่กินพื้นที่โต๊ะทำงานกลางห้องซ้อม ซึ่งอันที่จริง... ห้องนี้มันเป็นพื้นที่ส่วนกลางที่สภานักศึกษาอนุมัติให้ใช้ร่วมกันระหว่างชมรมดนตรีกับชมรมศิลปกรรมต่างหากล่ะครับ ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเสื้อฮู้ดสีดำตัวโปรดให้เข้าที่ ก่อนจะเดินสาวเท้าไปที่ประตูแล้วเปิดออกต้อนรับแม่เสือสาวที่กำลังแยกเขี้ยวใส่ผมอยู่พอดี "อรุณสวัสดิ์ครับคนสวย ตื่นเช้าจังนะฃะ... เอ้ย ตื่นมาโมโหแต่เช้าแบบนี้ ระวังหน้าแก่เร็วนะครับ" ผมทักทายด้วยรอยกวนประสาทตามสไตล์ "ใครคนสวยของนายไม่ทราบยะ ไอ้รุ่นพี่... เอ้ย ไอ้เด็กปีสองหน้ามึน!" น้ำเหนือสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องหายใจ มือเรียวบางสั่นระริกด้วยความโกรธ "นายช่วยเคลียร์สมองแล้วเปิดตาดูป้ายประกาศหน้าห้องด้วยนะว่าที่นี่เขากำหนดให้ใช้ทำอะไร ไม่ใช่เอามาDormitoryส่วนตัวแล้วตั้งวงเล่นเกมยันตีสามตีสี่จนเสียงคลิกเมาส์ของนายมันดังรบกวนสมาธิคนอื่นเขาจะอ่านหนังสือ!" "อ้าว พูดแบบนี้ผมเสียใจแย่เลยนะครับน้ำเหนือ" ผมแกล้งทำเป็นเอามีทาบอกทำหน้าตาน่าสงสาร "พื้นที่ตรงนั้นผมไม่ได้ยึดนะ ผมแค่วางพักไว้ชั่วคราวระหว่างรอโค้ดเกมคอมพิวเตอร์มันรันเสร็จ แล้วอีกอย่าง... เสียงคีย์บอร์ดผมมันเพราะกว่าเสียงถอนหายใจฟอดใหญ่ของเธอตอนคิดแบบไม่ออกตั้งเยอะนะ" "นาย...!" น้ำเหนืออ้าปากค้าง ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา เธอยกมือขึ้นชี้หน้าผมสลับกับกองมาม่าบนโต๊ะ "นายนี่มัน... หน้ามึนไร้ที่ติจริงๆ เลยนะกรวิชญ์! รู้ไหมว่าโปรเจกต์ส่งอาจารย์สัปดาห์หน้า ฉันต้องใช้โต๊ะตัวนั้นร่างแบบโมเดลตึกสูงสามสิบชั้น แล้วนายเอาซากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาวางบังวิวทัศนียภาพสมองฉันเนี่ยนะ!" "งั้นเรามาเจรจากันแบบนักธุรกิจดีไหมครับ" ผมยิ้มมุมปาก ขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่ลอยมาเตะจมูก "ถ้าเธออยากได้โต๊ะคืน เธอก็ต้องแลกเปลี่ยนกับอะไรบางอย่าง" "แลกเปลี่ยนอะไรของนายยะ ฝันไปเถอะ!" น้ำเหนือถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวเมื่อเห็นผมขยับเข้ามาประชิด แต่แววตายังคงดุดันไม่มีลดละ "ง่ายมากครับ..." ผมยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบชวนใจสั่น "แค่เธอยอมบอกว่า... เมื่อคืนที่ผมส่งข้อความไปหา เธอแอบอมยิ้มกี่ครั้งก่อนนอน ผมจะเก็บบะหมี่พวกนั้นแล้วย้ายออกจากห้องนี้ทันทีเลยครับ" "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครเขาจะไปยิ้มให้อาหารตาบูดเบี้ยวของนายกันยะ!" น้ำเหนือหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที สีแดงลามจากพวงแก้มลามไปจนถึงใบหู เธอเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตีแขนผมแต่ผมคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะกระทบผิว บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงโวยวายพลันเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนตรงหน้ากับเสียงหัวใจของผมเองที่เต้นผิดจังหวะอยู่ในอก น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นสบตาผม ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกด้วยความประหม่า เธอกำลังพยายามดึงมือกลับแต่ผมไม่ได้ปล่อย ยิ่งแกล้งกุมไว้แน่นขึ้นไปอีก "ปล่อยนะ..." เสียงเธอบอกเบาราวกับกระซิบ ไม่มีความดุดันหลงเหลืออยู่อีd มีเพียงความเขินอายที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าบึ้งตึง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของมีน เพื่อนสนิทสายแซ่บของน้ำเหนือที่โผล่หัวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มรู้ทัน "อุ๊ย... ขัดจังหวะการเจรจาระดับชาติรึเปล่าคะเนี่ย พอดีอาจารย์เรียกประชุมด่วนนะยัยเหนือ... อุ๊ยตาย มือไม้ประสานกันแน่นเชียว จะย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ห้องนี้ถาวรแล้วเหรอจ๊ะเพื่อนรัก" น้ำเหนือสะดุ้งสุดตัว เธอสะบัดมือหลุดจากผมทันทีแล้วถอยกรูดไปหลบหลังเพื่อนสนิท ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะระเบิด "กลับกันเถอะมีน! อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวเชื้อโรคความกวนประสาทจะติดสมองฉันเอา!" น้ำเหนือแหวใส่ผมเสียงดังกลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะหันหลังเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที มีนหันมามองหน้าผมแล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับขยิบตาให้หนึ่งทีเชิงแซว ก่อนจะรีบวิ่งตามเพื่อนรักออกไป ผมยืนมองแผ่นหลังบางที่เดินลับหายไปจากมุมตึกพลันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อฮู้ดดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของผม ผมหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นข้อความแชตจากไลน์ส่วนตัวที่ส่งมาจากบัญชีของ "Napasorn_N" ซึ่งเพิ่งพิมพ์เข้ามาสดๆ ร้อนๆ *[Napasorn_N]: สองครั้ง... พอใจรึยังไอ้บ้า! (แล้วก็... ห้ามเอามาม่ามาวางตรงนั้นอีกนะเว้ย)* ผมมองหน้าจอสมาร์ทโฟนแล้วอมยิ้มกว้างกว่าเดิม นิ้วเรียวกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อหยอกเย้าเธอต่อให้สติหลุดเล่นอีกสักรอบ แต่ทว่า... จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็เกิดอาการจอดับวูบสนิทพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบขัดข้องเด้งขึ้นมาแทนที่ *System Error: Unknown connection from encrypted IP address...* ผมขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นรหัสตัวเลขแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ซึ่งไม่ใช่บั๊กธรรมดาของเกมหรือระบบแชตทั่วไป แต่มันคือโค้ดคำสั่งเจาะระบบที่ถูกส่งตรงมาจากคอมพิวเตอร์เครื่องปริศนาในตึกคณะเดียวกันนี้เอง! โปรแกรมเมอร์อย่างผมไม่มีทางปล่อยให้ใครมาล้ำเส้นในพื้นที่ดิจิทัลของตัวเองเด็ดขาด ผมรีบหมุนตัวกลับเข้าห้องซ้อม เปิดฝาเคสแล็ปท็อปส่วนตัวแล้วรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วแสงเพื่อแกะรอยสัญญาณปริศนานั้นทันที แต่ทว่า... หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับปรากฏภาพหน้าจอโปรเจกต์งานออกแบบชิ้นสุดท้ายของน้ำเหนือ ที่ถูกล็อกรหัสผ่านด้วยระบบป้องกันความปลอดภัยระดับสูง พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนอยู่กลางจอ *[Security Alert]: ถ้าไม่อยากให้แบบแปลนตึกคณะพินาศ... นายต้องยอมทำตามเงื่อนไขของฉัน "เด็กใหม่"* ผมชะงักมือนิ่งทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมสนุกๆ ระหว่างผมกับยัยตัวแม่คณะสถาปัตย์ กำลังจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่อันตรายกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบ๊ะบ๊ะและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ