มหกรรมยึดห้องชมรม

"บอกเป็นรอบที่ร้อยแล้วนะเว้ยไอ้กรณ์ ว่านี่มันตึกคณะสถาปัตย์ ไม่ใช่ห้องนอนส่วนตัวของมึง!" เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สนั่นลั่นห้องชมรมดนตรีเก่า จนฝุ่นที่เกาะตามซอกมุมลอยฟุ้งกระจายตัดกับลำแสงยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ นภัสสร หรือ 'น้ำเหนือ' หัวหน้าโปรเจกต์ปีสองในชุดช็อปสีเลือดหมูเปื้อนคราบสีอะคริลิก ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเรียวสวยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตตวัดมองไอ้ตัวต้นเหตุที่นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาหนังขาดวิ่นอย่างเอาเรื่อง เจ้าของชื่อ 'กรณ์' หรือ กรวิชญ์ โปรแกรมเมอร์ปีสองตัวตึงแห่งคณะวิศวะฯ ไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงคำรามนั้นเลยสักนิด เขายังคงก้มหน้าก้มตาจิ้มหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ปล่อยให้เสียงเอฟเฟกต์เกมยิงปืนดังลอดออกมาจากลำโพงแบบไม่เกรงใจใคร บนโต๊ะกาแฟตรงหน้าเต็มไปด้วยกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังและถุงขนมขบเคี้ยวที่กระจายเกลื่อนราวกับรังโจร "ห้องชมรมดนตรีส่วนกลางครับคุณหัวหน้าโปรเจกต์ ไม่ใช่เขตปลอดทหารของสถาปัตย์" กรณ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ถอดหูฟังเกมมิ่งออกคล้องคอ ดวงเรียวคมคู่นั้นพราวระยับด้วยแววตากวนประสาท รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นอย่างจงใจยั่วโมโห "แล้วอีกอย่าง... พวกผมทำเรื่องขอใช้พื้นที่อย่างถูกต้องตามระเบียบมหาวิทยาลัย มีลายเซ็นตราประทับครบถ้วน ไม่เชื่อไปดูประกาศหน้าห้องได้เลยครับ" "ลายเซ็นบ้าบออะไร! พวกนายใช้วิธีสกปรกอะไรถึงได้ห้องนี้มาต่างหาก!" น้ำเหนือก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะจนแทบจะเอาสันแฟ้มแบบแปลนสถาปัตย์ฟาดหน้าไอ้คนหน้ามึนให้รู้แล้วรู้รอด เธอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แว่นสายตาแฟชั่นเกือบจะหลุดร่วงลงมาเพราะแรงอารมณ์ "พวกฉันต้องใช้ห้องนี้เป็นฐานลับประชุมโปรเจกต์ส่งอาจารย์สัปดาห์หน้า แล้วดูพวกนายทำสิ! ขนคอมพิวเตอร์ ขนสายไฟมารกรุงรังยิ่งกว่าร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า นี่มันวิทยาลัยหรือสนามประลองอีสปอร์ตกันแน่ยะ!" "อ้าว พูดจาแบบนี้ผมเสียใจแย่เลยนะครับน้ำเหนือ" กรณ์แกล้งทำเป็นเอามือทาบอก ทำหน้าตาตื่นตระหนกแบบปลอมๆ ชวนหมั่นไส้ "พวกเราแค่มาซ้อมดนตรี... อ้อ พ่วงด้วยการซ้อมแข่งทัวร์นาเมนต์เกมนิดหน่อยเองครับ เพื่อนน้องเขาเคลียร์พื้นที่ให้สะอาดเอี่ยมแล้วนะ ดูสิ โซฟานี่ผมนั่งจนแทบจะสิงเป็นเนื้อเดียวกับเบาะอยู่แล้ว จะให้ยกให้เฉยๆ ได้ยังไงล่ะครับ" "ใครอนุญาตให้เรียกฉันว่าน้ำเหนือยะ! สนิทกันนักหรือไง!" น้ำเหนือปี๊ดแตกขึ้นมาทันที เธอชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ "แล้วอีตาเต้! เพื่อนตัวดีของนายไปไหน ทำไมไม่ห้ามปรามมันบ้าง ห๊ะ!" เต้ที่นั่งดีดกีตาร์โปร่งอยู่มุมห้องค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มแห้งๆ ส่งมาให้พร้อมกับยกมือขึ้นยอมแพ้ "อย่าดึงผมเข้าไปเกี่ยวเลยครับคุณน้ำเหนือ ผมแค่ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านประธานชมรมเกมคนนี้ บอกตามตรง... ผมห้ามมันไม่ฟังหรอกครับ มันดื้อยิ่งกว่าควายธนูซะอีก" "ไอ้เต้! มึงนี่มันเพื่อนทรยศชัดๆ" กรณ์หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิท ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาพราวระยับใส่นางเอกสาวคณะสถาปัตย์ที่ตอนนี้หน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห "เอาอย่างนี้ไหมล่ะครับ..." กรณ์ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ร่างบางโดยอัตโนมัติจนน้ำเหนือต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ แรงกดดันจากส่วนสูงที่ต่างกันทำเอาเธอรู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก "ในเมื่อพวกเราต่างคนต่างมีความจำเป็นต้องใช้ห้องนี้ และต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมถอย..." "ใครบอกว่าฉันจะถอย นายต่างหากที่ต้องไสหัวออกไป!" น้ำเหนือสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละสายตา แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะครับ" กรณ์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววระแวดระวัง "ถ้าพวกผมชนะการแข่งเกมระดับมหาวิทยาลัยสัปดาห์นี้ ห้องนี้จะเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกผมยาวๆ จนจบเทอม... แต่ถ้าพวกผมแพ้..." "ถ้าพวกนายแพ้ พวกนายต้องเก็บข้าวของไสหัวออกไปจากตึกนี้ตลอดกาล ห้ามเหยียบเข้ามาอีกเด็ดขาด!" น้ำเหนือรับคำท้าทันทีอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีลูกแม่เกล้า เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ "กล้าพอไหมล่ะ เซียนเกมหน้ามึน!" "หึ..." กรณ์หลุดหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ทำเอาคนมองใจกระตุก "ข้อเสนอน่าสนใจดีครับ... แต่นอกจากเรื่องห้องแล้ว ถ้าผมชนะ น้ำเหนือต้องยอมเป็นคนเลี้ยงข้าวผมหนึ่งมื้อด้วย ตกลงไหมครับ?" "ฝันไปเถอะ!" "งั้นก็ดีลครับ ถือว่ารับคำท้าแล้วนะ" กรณ์ยิ้มกริ่ม ผายมือเชิญด้วยความกวนประสาท "เชิญคุณหัวหน้าโปรเจกต์ไปตรวจดูความเรียบร้อยของห้องตามสบายเลยครับ ทางเรายินดีต้อนรับเสมอ... อ้อ ระวังสะดุดสายแลนของผมล้มนะ เป็นห่วง" น้ำเหนือสะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้จนหางม้าไกวไปมา เธอกระแทកเท้าเดินปึงปังออกจากห้องชมรมโดยมีสายตาคมกริบของกรณ์มองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนลับตา รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของชายหนุ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง ครู่ต่อมา หน้าจอมือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของน้ำเหนือก็สั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับข้อความแชตจากบัญชีที่เธอเพิ่งจะบล็อกไปหมาดๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *[Korn_Gorn]: ถ้าไม่อยากให้ผมตามไปป่วนถึงสตูดิโอออกแบบของคณะ... คืนนี้สองทุ่ม เลี้ยงกาแฟผมที่หน้าตึกวิศวะด้วยนะคับคนสวย* น้ำเหนือเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดเข้าไปจะพิมพ์ข้อความด่ากลับชุดใหญ่ แต่ด้วยความล่ำลั่กและนิ้วที่สั่นเทา เธอเผลอกดปุ่ม 'ยกเลิกข้อความ' ไม่ทัน... แถมข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ดันถูกส่งออกไปเป็นสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตแบบไม่ได้ตั้งใจ! ตู้ม! ใบหน้าของน้ำเหนือร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนแทบจะระเบิด เธอกรีดร้องอยู่ในใจซ้ำๆ เมื่อเห็นสถานะในแชตขึ้นว่า *'อ่านแล้ว'* ทันทีราวกับอีกฝ่ายนั่งจ้องมือถือรออยู่แล้ว! *[Korn_Gorn]: ส่งหัวใจมาแบบนี้... แสดงว่าตกลงตามนี้นะครับ แล้วเจอกันครับที่รัก* ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูห้องชมรมแห่งความวุ่นวายนี้ไปพร้อมกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!