บทสรุปหวานชื่น

"เลิกทำหน้าเป็นยักษ์ใส่เอกสารพวกนั้นได้แล้วค่ะคุณคินน์ มันไม่ได้ทำร้ายคุณสักหน่อย... แต่ถ้าคุณยังมองมันด้วยสายตาอาฆาตแบบนั้น เดี๋ยวฉันคงต้องจ้างคนมาทำลายทิ้งแทนคุณจริงๆ แล้วนะคะ" เสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่เอื้อมไปดึงแฟ้มเอกสารสรุปโครงการรีสอร์ตหรูออกจากมือหนาอย่างถือวิสาสะ พอร์ชในยามนี้ไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาหรือชุดสูททางการของเลขาธิการประธานกรรมการบริหารอีกต่อไปแล้ว แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบายตา ซึ่งปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันยิ่งขับให้ผิวเนียนละเอียดและเรียวขาสวยนั้นโดดเด่นจนสะดุดตา คินน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวที่ตอนนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นพื้นที่กึ่งอยู่อาศัย ดวงตาคมกริบที่เคยใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจมานักต่อนัก บัดนี้กลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อทอดมองคนตัวแสบที่ถือดีเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ "ถ้าฉันไม่ตรวจให้ละเอียด แล้วคุณจะเอาเงินที่ไหนไปช้อปปิ้งแบรนด์เนมตามใจชอบล่ะครับ... อ๊ะ!" คินน์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามเดิม ก่อนจะรีบแก้คำพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่พยายามกลั้นรอยยิ้ม "หมายถึง... ถ้าฉันไม่ตรวจ แล้วใครจะอนุมัติงบให้คุณไปถลุงเล่นล่ะ หืม เจ้าตัวแสบ" "อุ๊ย! พูดแบบนี้หมายความว่าฉันเป็นคนใช้เงินเก่งเหรอคะ คุณคินน์ลืมไปแล้วหรือไงว่าเงินในบัญชีส่วนใหญ่ตอนนี้ คุณเป็นคนโอนมาเซ่นไหว้ฉันเองต่างหาก แถมในสัญญาฉบับใหม่... เอ่อ ฉบับที่ไม่มีวันหมดอายุเนี่ย ระบุไว้ชัดเจนนะคะว่า 'ประธานบริษัท' ต้องปรนเปรอ 'ภรรยา' ให้ดีที่สุด ห้ามขัดใจแม้แต่เรื่องเดียว!" พอร์ชเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากนั้นช่างเย้ายวนจนคนมองแทบคลั่ง นี่ไม่ใช่ "ดีลลับ" ทางธุรกิจที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่เหตุการณ์วันที่รินพยายามเข้ามาทำลายความพังพินาศครั้งสุดท้ายแต่กลับพ่ายแพ้ให้กับความมั่น100% ของพอร์ชและความคลั่งรักแบบไม่สนโลกของคินน์ ทุกอย่างก็ถูกประกาศกร้าวต่อหน้าบอร์ดบริหารและสื่อมวลชนอย่างชัดเจน คินน์ประกาศสถานะของพอร์ชอย่างเป็นทางการด้วยการสวมแหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วนางข้างซ้าย พร้อมยื่นคำขาดว่าต่อจากนี้พอร์ชไม่ใช่ทั้งเด็กฝึกงาน ไม่ใช่เลขาฯ แต่เป็น "เจ้าของชีวิตและหัวใจ" ของเขาอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ไม่มีคำว่าเจ้านายและลูกน้องอีกต่อไปแล้ว... ในพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขามีเพียงคำว่า "คนคลั่งรัก" สองอัตราที่พร้อมจะกลืนกินกันและกันด้วยสายตา "ปากเก่งขึ้นเยอะนะพอร์ช สงสัยต้องให้รางวัลความดื้อสักหน่อยแล้วมั้ง" คินน์ไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ลอยหน้าลอยตานานกว่านั้น มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนจะกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนพอร์ชอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างโปร่งบางเซถลาลงไปนั่งทับบนตักแกร่งของอีกฝ่ายอย่างพอดิบพอดี ไอความร้อนจากร่างกายของคนทั้งคู่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนบรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงทันตาเห็น "ปล่อยเลยนะ! คนฉวยโอกาส... นี่เวลางานนะคุณคินน์" พอร์ชประท้วงเสียงเบา พยายามใช้มือดันลาดไหล่กว้างเอาไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของเสือร้ายที่อดกลั้นมานานได้ "เวลางานอะไรกันล่ะ นี่มันเวลาส่วนตัวของเราต่างหาก" คินน์กระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ จมูกโด่งรั้นกดสูดดมความหอมจากซอกคอเนียนอย่างถือสิทธิ์ "แล้วอีกอย่าง... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกฉันว่าอะไร หืม?" พอร์ชหน้าแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แม้จะอยู่ด้วยกันมานานและผ่านเรื่องราววิกฤตมาด้วยกันนับไม่ถ้วน แต่ความแพรพราวและความคลั่งรักแบบไม่เกรงใจใครของคินน์ก็ยังคงทำให้เขาใจสั่นได้ทุกครั้ง "คะ... คุณคินน์ไงคะ" พอร์ชแกล้งทำเป็นไขสแดงซื่อ "พอร์ช..." เสียงทุ้มกดต่ำลงอันตราย ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความคาดคั้น "ถ้ายังไม่ยอมเปลี่ยนสรรพนาม คืนนี้ฉันจะไม่ยอมให้คุณนอนแน่ เตรียมตัวรับบทลงโทษบนเตียงยาวๆ ไปจนถึงเช้าได้เลย" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ขู่ได้น่ากลัวที่สุด และที่สำคัญคือเขาทำจริงทุกครั้งด้วย! พอร์ชเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ก่อนจะตัดสินใจยอมจำนนเมื่อเห็นแววตาเอาจริงของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาอย่างจำยอม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนแทบจะหลอมละลาย "คะ... คินน์... พอใจหรือยังล่ะคะ คุณสามีขา" คำว่า 'สามีขา' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้น ทำเอาสติที่เหลืออยู่ของคินน์ขาดผึ่งทันที ความอดทนอดกลั้นที่สะสมมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในพริบตา คินน์ไม่รอช้าที่จะประคองท้ายทอยของคนบนตักให้แหงนเงยขึ้นรับสัมผัส ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาทันทีโดยไม่มีการลังเล ความนุ่มนวลในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดันตามสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งบีบคลึงเอวบางให้แนบชิดติดอกแกร่งราวกับต้องการหลอมรวมร่างให้เป็นเนื้อเดียวกัน พอร์ชส่งเสียงประท้วงอื้ออึงในลำคอ มือเรียวขยำปกเสื้อเชิ้ตของคินน์แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเปี่ยมล้นไปด้วยความรักทำให้สมองของเขาขาวโพลน สัมผัสวาบหวามที่ถูกส่งผ่านปลายนิ้วและริมฝีปากทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เนิ่นนานกว่าคินน์จะยอมผละริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย ปล่อยให้พอร์ชหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดจนอกบางกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกรังแก ดวงตาฉ่ำน้ำค้อนขวิดใส่คนฉวยโอกาสวงใหญ่ "คนบ้า... ชอบฉวยโอกาสตลอดเลยนะ" พอร์ชต่อว่าเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่หลุดออกมา คินน์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างอ่อนโยน สายตากรุ้มกริมที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความรักและความทะนุถนอมอย่างที่สุด ซึ่งเป็นมุมที่ไม่มีใครเคยได้เห็นนอกจากพอร์ชคนนี้เท่านั้น "ก็คนมันรัก... จะให้หักห้ามใจยังไงไหวล่ะครับ" คินน์กระซิบเสียงนุ่มข้างแก้ม "ขอบคุณนะคะพอร์ช... ขอบคุณที่ยอมก้าวเข้ามาในชีวิตผู้ชายเย็นชาคนนี้ และขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่าความสุขที่แท้จริงมันเป็นยังไง" พอร์ชชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่จริงจังและอบอุ่นนั้น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว มือเรียวเอื้อมขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง หลับตาลงซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง สูดดมกลิ่นกายคุ้นเคยที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่สุดในโลก ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีสัญญาทางธุรกิจ ไม่มีเกมอำนาจ มีเพียงคนสองคนที่พร้อมจะเดินจับมือกันก้าวผ่านวันเวลาในอนาคตไปด้วยกัน ไม่ว่าพรุ่งนี้จะมีอุปสรรคอะไรรออยู่ข้างหน้า แต่ตราบใดที่มีอ้อมแขนคู่นี้โอบกอดเอาไว้ พอร์ชก็รู้ดีว่าเขาจะไม่ต้องกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว "ฉันก็เหมือนกันค่ะคุณคินน์... เอ่อ คินน์ ขอบคุณที่รักเด็กดื้ออย่างนี้นะคะ" คินน์ยิ้มกว้าง รวบร่างบางเข้ามาสู่อ้อมกอดแน่นขึ้น ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างรักใคร่ ก่อนที่สายตาคมจะทอดมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ ที่ซึ่งแสงไฟยามเย็นของมหานครกำลังเริ่มต้นส่องประกายระยิบระยับ ราวกับจะอวยพรให้กับจุดเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตคู่ของพวกเขา... ชีวิตคู่ที่ไม่มีคำว่าเจ้านาย มีแต่คำว่าคนคลั่งรักตลอดไป ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักคินน์กับพอร์ชมาด้วยกันจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะคะ