เป้าหมายที่ต้องพิชิต

"ถ้าคุณยังยิ้มแบบนั้นใส่ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของบริษัทเครื่องดนตรีเจ้านั้นอีกแค่ครั้งเดียว ผมจะถือว่าคุณเต็มใจใช้หนี้ค่าเครื่องเสียงของชมรมด้วยการเป็นเบ๊ส่วนตัวไปตลอดเทอมนี้ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นๆ ที่เอื้อมมาดึงชายเสื้อสูทของเธอให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทำให้รินรดาต้องรีบหุบยิ้มทางการค้าทันที หญิงสาวปรายตาค้อนใส่คนตัวสูงกว่าที่ยืนกอดอกตีสีหน้าขรึมอยู่ข้างๆ ทันทีที่ประตูห้องประชุมกระจกใสของบริษัทสปอนเซอร์รายใหญ่ปิดลง "อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดี ไม่เหมือนประธานชมรมดนตรีสากลบางคนที่ทำหน้าเหมือนอมขี้มาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าตึกนี้หรอกนะ" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่ยอมแพ้ "อีกอย่าง การที่เราได้งบสนับสนุนห้าหมื่นบาทกลับมาเนี่ย มันเพราะรอยยิ้มของฉัน ไม่ใช่เพราะหน้าบึ้งๆ ของคุณหรอกนะคะ... อ้อ ขอโทษที เผลอใช้คำว่า ค่ะ ตามความคุ้นเคย แต่สำหรับคุณ ฉันขอใช้คำว่า 'นะยะ' แทนก็น่าจะเหมาะกว่า" คีย์ขมวดคิ้วมุ่น ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกราบกรานมองร่างบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปที่ยืนเชิดหน้าชูตาใส่เขาอย่างท้าทาย ปากเก่งจริงๆ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำให้เขาเหนื่อยใจน้อยลงเลยสักวัน ตั้งแต่ตกลงรับข้อเสนอให้มาเดินสายขอสปอนเซอร์ด้วยกันเพื่อแลกกับการที่เธอจะไม่ไปฟ้องอาจารย์เรื่องที่เขาเผลอทำกีตาร์วินเทจของชมรมพัง (ซึ่งจริงๆ มันแค่สายขาด) เขาก็ต้องมารับมือกับฝีปากกล้าๆ นี่มาตลอดสามชั่วโมงเต็ม "ปากเก่งให้มันตลอดเถอะครับ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างบางจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับผนังกระจกเย็นเฉียบของตึกระฟ้า "จำสัญญาไม่ได้หรือไงครับว่าเราต้องหาให้ครบสองแสน ถ้าที่นี่ให้มาแค่ห้าหมื่น... อีกแสนห้าที่เหลือ คุณจะเอาส่วนไหนมาแลกกับผมล่ะครับ รินรดา" ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทำให้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นมี้ลด์ฟรุตจากตัวเธอปะทะเข้ากับจมูกของคีย์ ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้หลบหนีไปไหน แถมยังจ้องตรงเข้ามาในตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มยั่วเย้าปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า "ส่วนความสามารถไงคะ ประธานคีย์... หรือคุณคิดว่าคนอย่างฉันจะทำไม่ได้?" จังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะท่ามกลางความเงียบในล็อบบี้ลิฟต์ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมพิศวาสทันที หญิงสาวก้มลงมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่จะเปลี่ยนเป็นความลังเลชั่วขณะ *พี่ภัทร: "ริน เลิกงานกับไอ้คีย์ยังครับ? พอดีพี่อยู่แถวตึกนั้นพอดี สนใจไปทานกาแฟคุยเรื่องสปอนเซอร์รายต่อไปด้วยกันไหมครับ พี่มีคอนแทคผู้ใหญ่ใจดีมาเสนอ"* คีย์ที่ยืนอยู่ใกล้พอจะเหลือบไปเห็นชื่อบนหน้าจอพอดี ใบหล่อเหลาที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับยิ่งฉายแววหงุดหงิดชัดเจนขึ้นไปอีก สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอกคล้ายกับไฟลามทุ่ง—ความหวงแหนที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันไม่ใช่เรื่องของเขา "รุ่นพี่ภัทรของคุณอีกแล้วสินะครับ?" เสียงของคีย์ต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตารินรดา "นี่ตกลงเรามาทำงานหาทุนให้ชมรม หรือคุณกำลังเดินสายหาคอนเนกชันส่วนตัวเพื่อไปประกวดดาวคณะปีหน้ากันแน่" รินรดาหุบยิ้มทันที ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอกเมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันที่ไม่เข้าท่าของคนตรงหน้า เธอดันอกแกร่งของเขาออกห่างด้วยแรงทั้งหมดที่มี ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อยนะคะ คีย์! ฉันจะไปไหน กับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้น!" รินรดาตวาดเสียงเบาอย่างเหลืออด แต่แววตากลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความน้อยใจที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ "ถ้าคุณอึดอัดมากที่จะต้องมากับฉันนัก ก็เชิญกลับไปคนเดียวเลยค่ะ! ไม่ต้องมาเดินตามก้นฉันอีก!" พูดจบ รินรดาก็สะบัดหน้าหนี หมุนตัวก้าวฉับๆ ไปทางประตูทางออกโดยไม่รอคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ปล่อยให้คีย์ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างหัวเสียกับความปากไวของตัวเอง "โธ่เว้ย..." คีย์สบถเบาๆ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตามร่างบางที่กำลังเดินก้าวเร็วๆ ฝ่าฝูงชนในล็อบบี้ออกไป ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู แสงสุดท้ายของวันสะท้อนกับตึกกระจกสูงระฟ้า ลมเย็นพัดโชยปะทะร่างจนรินรดาลูบแขนตัวเองเบาๆ เธอกำลังจะก้าวเท้าลงจากฟุตปาธเพื่อเรียกแท็กซี่ แต่ทว่า... หมับ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อศอกของเธอรั้งไว้เต็มแรง รินรดาหันขวับกลับมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไงคะ!" "ผมไม่ปล่อย" คีย์พูดเสียงเรียบ แต่แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นจนล้นปรี่ เขาหายใจเข้าลึกๆ เหมือนรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ในชีวิต "ผมขอโทษ... เรื่องเมื่อกี้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น" รินรดาชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่บ่อยนักหรอกที่จะได้ยินคำว่า 'ขอโทษ' จากปากของประธานชมรมดนตรีสากลผู้หยิ่งผยองคนนี้ "คุณ... พูดว่าอะไรนะ?" เธอกระพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อหู "ผมบอกว่าผมขอโทษครับ รินรดา" คีย์ถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้าอย่างราบคาบ "แล้วก็... อย่าไปเจอกับไอ้ภัทรเลยครับ สัญญากับผมสิว่าเราจะลุยกันต่อแค่สองคน... ให้จบวันนี้ก่อน" น้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดและแววตาที่ฉายความเวงวอนอยู่ลึกๆ ทำเอาหัวใจของรินรดาที่กำลังพองโตด้วยความโกรธ กลับยวบยาบลงอย่างรวดเร็ว เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระเบิดออกมา "ก็ได้ค่ะ... เห็นแก่ความพยายามของคุณหรอกนะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังเล่นงานหัวใจ "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าป้ายต่อไปไม่ได้สปอนเซอร์ คุณต้องเป็นคนเลี้ยงชาบูฉันมื้อใหญ่!" คีย์พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หายากยิ่งจนรินรดาต้องเผลอใจเต้นแรง "ตกลงครับ... เลี้ยงไม่อั้นเลย" คีย์ตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือบางของเธอไว้อย่างถือวิสาสะ "ป่ะ ไปลุยกันต่อ... เป้าหมายที่ต้องพิชิต ยังเหลืออีกตั้งแสนห้า" รินรดาไม่ได้สะบัดมือออก ปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาจับจูงเดินไปตามฟุตปาธด้วยกัน ท่ามกลางเสียงเพลงจากหูฟังบลูทูธที่ดังคลอเบาๆ ในบรรยากาศยามเย็นของมหานคร ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินเลี้ยวผ่านมุมตึกเพื่อไปยังจุดหมายปลายทางถัดไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็หยุดลงตรงหน้าพวกเขาเสียก่อน "อ้าวกำลังจะไปไหนกันเหรอครับ น้องริน... คีย์?" รินรดาและคีย์ชะงักกงจักรพร้อมกัน ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมองบุคคลมาใหม่ที่ยืนขวางทางอยู่ใต้แสงไฟนีออนสลัวๆ ของป้ายรถเมล์ พี่ภัทรยืนยิ้มกริ่มในชุดสูทเนี๊ยบ มือข้างหนึ่งถือซองเอกสารสีน้ำตาล ดวงตาคมกริบมองประสานมาที่มือของคีย์ที่ยังคงกุมมือรินรดาไว้อย่างแนบแน่น รอยยิ้มบนใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "บังเอิญจังนะครับที่เจอ... พอดีผมมี 'ข่าวดี' เรื่องสปอนเซอร์รายใหญ่ที่สุด ที่อาจจะทำให้พวกน้องไม่ต้องเหนื่อยเดินหาอีกต่อไปแล้วล่ะครับ" พี่ภัทรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงทันที คีย์หรี่ตาลง มองหน้าคู่แข่งคนสำคัญด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัวที่ตื่นตัวเต็มที่ ขณะที่รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ กับรอยยิ้มของรุ่นพี่หนุ่มในยามวิกาลเช่นนี้ ขอบคุณที่เดินทางไปกับเสียงเพลงและจังหวะหัวใจของพวกเขานะครับ --- คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง