การผจญภัยนอกรั้วมหาลัย

"ถ้าคุณยังไม่เงียบปากแล้วลงไปช่วยเข็น ผมจะทิ้งคุณไว้กับกองขยะข้างทางนี่แหละรินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ส่งเสียงครืดคราดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะดับสนิทลงกลางถนนเลียบคลองที่ไร้เงาผู้คน รินรดาสะบัดหน้าใส่คนหลังพวงมาลัยที่ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกเพียงเพราะรถยุโรปคันหรูของเขาเพิ่งสิ้นใจตายสนิท "พูดอะไรให้มันมีสติหน่อยประธานชมรมดนตรี ขยะที่ไหนจะไปอยู่ในที่ที่ไม่มีบ้านคนแบบนี้ แล้วถามจริง รถราคาแพงระยับนั่นน่ะ ดูแลเหมือนลูกรัก แต่ทำไมถึงปล่อยให้ตายกลางทางแบบนี้ล่ะครับ?" "ก็เพราะคนบางคนเอาแต่จ้อไม่หยุดจนผมเสียสมาธิตรวจเช็กมาตรวัดความร้อนน่ะสิ" คีย์กระแทกประตูรถลงไปยืนจังก้าอยู่ข้างนอก เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วพาดไว้ที่ไหล่ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เริ่มมีคราบเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง รินรดาก้าวลงมาตาม เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทางหงุดหงิดนั่นแม้แต่น้อย เธอยืนกอดอก มองไปยังฝากระโปรงรถที่มีควันจางๆ ลอยขึ้นมา "โทษผมเหรอ? ถ้างั้นก็นั่งรอปาฏิหาริย์ต่อไปแล้วกันนะ ผมไม่เข็น ผมใส่รองเท้าคัทชูมานะคุณคีย์" คีย์หันขวับมามอง สายตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ภายใต้กรอบแว่นที่เริ่มเอียง "รินรดา... บางทีความปากเก่งของคุณมันก็น่ารำคาญพอๆ กับการที่ผมต้องมาติดแหง็กกับคุณในที่แบบนี้แหละ" "ก็ดีครับ งั้นเราก็ไม่ต้องคุยกัน ต่างคนต่างเงียบ แล้วรอให้พี่ภัทรผ่านมาดีไหม? ดูเหมือนเขาจะทักแชทมาถามนะว่าถึงไหนแล้ว" รินรดาชูหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ค้างอยู่บนแอปแชทสีเขียว คีย์เห็นชื่อคนปลายสายแล้วก็แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการดูถูกมากกว่าการขำขัน "ไอ้ภัทร? หึ... หวังพึ่งผู้ชายที่ขับรถตามหลังมาไม่ได้แม้แต่ร้อยเมตรเนี่ยนะ? เขาคงอยากจะมาเห็นสภาพสมเพชของผมมากกว่าจะมาช่วยจริงๆ หรอก" คีย์เดินตรงไปที่ท้ายรถ เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่ใช้วงแขนแกร่งดันรถไปข้างหน้าอย่างสุดแรง ความเงียบเริ่มปกคลุมพื้นที่ มีเพียงเสียงรองเท้าหนังของเขาที่บดไปกับพื้นถนนกรวด และเสียงแมลงยามเย็นที่เริ่มส่งเสียงระงม รินรดามองแผ่นหลังนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ เธอรู้ดีว่าที่เขาสติแตกไม่ใช่เพราะรถพัง แต่เพราะเขากำลังกดดันกับงานดนตรีที่จะถึงนี้ "หยุดเถอะคีย์... ผมช่วย" "ไม่ต้อง มานี่" คีย์สั่งเสียงห้วน แต่รินรดาไม่ฟัง เธอเดินเข้าไปแทรกตัวระหว่างเขากับท้ายรถ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของเขามันทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะแปลกๆ "บอกว่าให้ช่วยไง หูตึงหรือไงคุณประธาน" ทั้งคู่ช่วยกันเข็นรถไปได้ไม่กี่เมตรก็ต้องหยุดพัก รินรดาหอบหายใจจนตัวโยน คีย์ที่ดูเหมือนจะลืมความหงุดหงิดไปชั่วขณะ ยื่นขวดน้ำที่เหลือติดรถให้เธอพร้อมกับเช็ดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือ "ดื่มซะ ก่อนจะช็อกตายกลางทาง" "ขอบคุณ... แต่อย่าคิดว่าผมจะเลิกปากเสียกับคุณนะ" รินรดารับน้ำไปดื่มพลางมองเขาผ่านขวดน้ำ แสงอาทิตย์อัสดงที่ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของคีย์ทำให้เขามีเสน่ห์แบบแปลกตา มันไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบตามแบบฉบับเจ้าชาย แต่มันคือความดิบและความเอาจริงเอาจังที่ทำให้คนมองละสายตาไม่ได้ "ถ้าคุณเลิกปากเสีย โลกนี้คงแตก" คีย์พึมพำ แต่รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้รินรดาใจกระตุกไปวูบหนึ่ง "นี่คีย์... ทำไมต้องจริงจังกับทุกอย่างขนาดนี้? เรื่องดนตรี เรื่องรถ เรื่องสอบ... การปล่อยให้มันสะดุดบ้าง มันก็ไม่ได้ทำให้เพลงจบนี่" คีย์นิ่งไปพักใหญ่ เขามองออกไปที่ทุ่งหญ้ากว้าง "เพราะถ้าจังหวะมันพลาดไปแม้แต่นิดเดียว คนฟังก็รู้สึกได้... เหมือนกับชีวิตผมนั่นแหละ ผมไม่เคยได้รับอนุญาตให้พลาด" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่รินรดารู้สึกได้ถึงรอยร้าวที่ซ่อนอยู่หลังท่าทางถือดีของเขา เธอวางมือลงบนแขนเขาเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ ทว่าในวินาทีที่สัมผัสนั้นเกิดขึ้น เสียงรถยนต์อีกคันก็แล่นมาจอดเทียบท่า พร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่สาดเข้ามาทำให้ทั้งคู่ต้องหรี่ตาลง "อ้าว! รถเป็นอะไรไปครับเนี่ยริน? ให้พี่ช่วยไหม?" เสียงของภัทรดังขึ้น รินรดาชักมือกลับแทบจะทันที คีย์ยืนตัวตรงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้ากลับมานิ่งสนิทเหมือนหน้ากากที่สวมไว้เป็นประจำ เขาหันไปมองภัทรด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในขั้วโลกเหนือ "ก็แค่รถเสีย... ตามประสาของคนที่ไม่รอบคอบน่ะครับพี่ภัทร" คีย์พูดเน้นคำว่า 'ไม่รอบคอบ' พร้อมกับปรายตามองรินรดา ทว่าก่อนที่ภัทรจะได้เดินลงจากรถ รินรดากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่กระจกมองข้างรถของภัทร... บางอย่างที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้าง คีย์เองก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเธอเช่นกัน เขารีบก้าวถอยหลังมาใกล้รินรดาโดยสัญชาตญาณ "ริน... มีอะไร?" รินรดากระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่า "คีย์... อย่าเพิ่งหันไปมอง... แต่ดูเหมือนคนที่นั่งอยู่เบาะหลังรถพี่ภัทรน่ะ... ไม่ใช่คนที่เราควรจะมาเจอที่นี่ตอนนี้" คีย์ขมวดคิ้วแน่น มือของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือรินรดาไว้มั่น ราวกับจะปกป้องเธอจากเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจังหวะของหัวใจในตอนนี้ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งหวังว่าจะได้รับกำลังใจจากทุกท่านนะครับ