สัญญาที่ไม่มีใครกล้าขอ

"ถ้านายยังไม่ถอยไปอีกล่ะก็... ฉันจะเหยียบเท้านายให้หักคาสะพานนี่เลย คีย์" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือ แม้ว่าแผ่นหลังบางของเธอจะแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจของคนด้านหลัง ร่างสูงของประธานชมรมดนตรีสากลยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ปลายจมูกโด่งรั้นของเขาเกือบจะฝังลงบนกลุ่มผมสลวยที่หอมกรุ่นกลิ่นแชมพูอ่อนๆ ท่ามกลางความเงียบสงบของยามค่ำคืนหลังตึกกิจกรรม ไม่มีเสียงดนตรีจากวงซ้อม ไม่มีเสียงโวยวายของสมาชิกชมรม มีเพียงเสียงจóงก์ของหัวใจสองดวงที่เต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมานอกอก คีย์ไม่ยอมขยับ เขากลืนก้อนความประหม่าลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่เผลอดึงรั้งเอวบางไว้ด้วยสัญชาตญาณเมื่อครู่ยังคงวางทาบบนเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของเธอ ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรินรดารู้สึกเหมือนผิวบริเวณนั้นกำลังถูกแผดเผา "ปากเก่งชะมัด..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของคนปากแข็งดังขึ้นชิดใบหู จนเส้นขนอ่อนลุกชัน "พูดอยู่ได้... รำคาญเสียงเธอจะไม่ไหวอยู่แล้วรู้ตัวไหม" "ถ้าหนวกหูก็น่าจะปล่อยฉันตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไงคะ ประธานผู้แสนดี" รินรดาเอี้ยวคอเล็กน้อยเพื่อส่งสายตาคมกริบกลับไปมอง แต่ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะเฉียดผ่านกัน เธอชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายบางอย่างในดวงตาคมเข้มคู่นั้น—มันไม่ใช่ความรำคาญอย่างที่ปากพูด แต่มันคือความปั่นป่วนที่เขาพยายามปิด The mask เอาไว้ไม่ให้เธอจับได้ คีย์สบตากับเธอนิ่ง เนตรสีเข้มไหวระริกคล้ายผิวน้ำถูกโยนก้อนหินลงไป เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำ พ่ายแพ้ให้กับความฉับไวและท่าทีไม่ยอมก้มหัวให้ใครของยัยตัวแสบคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องชมรมเพื่อทวงความยุติธรรมให้เพื่อน จนถึงวินาทีนี้... วินาทีที่เขาอยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้ แค่ให้เธอเลิกเถียงแล้วฟังเสียงหัวใจของเขาบ้าง "ถ้าฉันปล่อย... แล้วเธอจะหนีไปหาไอ้ภัทรอีกใช่ไหมล่ะ" คำพูดนั้นหลุดออกมาโดยไม่ผ่านการกลั่นกรอง คีย์ขบกรามแน่นทันทีที่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ความหึงหวงที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งยโសหลุดลอดออกมาอย่างน่าอาย รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววขบขันระคนแปลกใจกับความตรงไปตรงมาที่นานๆ ทีจะได้ยินจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ "หึงเหรอคะ?" เธอจงใจลากเสียงยาว หยอกเย้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะหมั่นไส้ "โอ๊ะ... หรือว่าประธานคีย์กลัวว่าฉันจะปันใจให้รุ่นพี่คณะนิเทศฯ จนไม่มีใครมาคอยเป็นเป้าให้คุณด่าเล่นกันแน่" "ใครหึงเธอกบ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยรินรดา" คีย์รีบผละมือออกจากเอวบางทันทีราวกับโดนของร้อน เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงต้นคอคือหลักฐานชิ้นโบว์แดงที่ต่อให้เขาปากแข็งแค่ไหนก็ปฏิเสธไม่พ้น รินรดาแอบอมยิ้มบางๆ เมื่อเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่หาดูได้ยากของคนตรงหน้า เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางเดินสาดส่องลงมาทาบทับร่างของทั้งคู่ ทอดเงายาวทับซ้อนกันบนพื้นคอนกรีต "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ฉันขอตัวกลับหอก่อนนะคะ ดึกมากแล้ว" รินรดาแกล้งทำเป็นหมุนตัวเดินหนี แต่จังหวะนั้นเอง คีย์ก็เอื้อมมือคว้าข้อมือเรียวไว้เบาๆ ไม่ได้ออกแรงดึงรั้งด้วยความเกรี้ยวกราดเหมือนเคย แต่เป็นการจับไว้หลวมๆ คล้ายจะขอร้องให้อยู่ต่ออีกสักวินาที รินรดาชะงักเท้า หันกลับมามองมือที่กุมข้อมือตนเองไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง คีย์ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตเพื่อพูดประโยคที่เขาเกลียดมันที่สุด—ประโยคที่แสดงความอ่อนแอของตัวเอง "พรุ่งนี้... เลิกเรียนแล้ว ไม่ต้องรีบไปไหน" เสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ชัดเจนพอที่จะดังสะท้อนก้องในความเงียบ รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "ทำไมคะ? มีซ้อมเพิ่มเหรอ หรือว่าคุณจะให้ฉันไปทำความสะอาดห้องซ้อมอีก รอบที่แล้วฉันเพิ่งเช็ดกระจกจนใสกิ๊งไปเองนะ" "เปล่า" คีย์ปฏิเสธทันควัน ดวงตาคมหลบวูบไปมองทางอื่นชั่วขณะก่อนจะกลับมาสบตาเธอนิ่ง "ฉัน... จะพาไปกินราเมนร้านนั้น ร้านที่เธอเคยบอกว่าอยากกินแต่คิวยาวเป็นกิโล... ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว" รินรดาอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด ร้านราเมนชื่อดังที่เธอเคยบ่นให้ฟังเมื่อสัปดาห์ก่อนตอนเดินผ่านด้วยกัน—วันที่เขาทำเป็นเมินและบอกว่า 'ไร้สาระ เสียเวลาต่อคิว' แต่กลายเป็นว่า... เขาจำมันได้ทุกคำพูด แถมยังลงมือทำในสิ่งที่ขัดกับบุคลิก "นายเนี่ยนะ... จองโต๊ะราเมน?" รินรดาหรี่ตามองอย่างจับผิด "นายป่วยหรือเปล่าคีย์ หัวกระแทกพื้นตอนไหนหรือเปล่า ทำไมอยู่ดีๆ ถึง..." "ถ้าไม่อยากไปก็ช่าง! ฉันจะได้โทรไปยกเลิก" คีย์ทำท่าจะชักมือถือออกมาด้วยความเก้อเขินและเสียหน้า เมื่อโดนจับได้ว่าแอบใส่ใจเธอ "ใครบอกว่าไม่อยากไปล่ะคะ!" รินรดาโพล่งขึ้นทันควัน พร้อมกับยื่นมือไปปัดมือถือในมือเขาเบาๆ ให้เก็บลงกระเป๋า "คนปากแข็งอย่างประธานคีย์อุตส่าห์ลงทุนจองโต๊ะทั้งที ถ้าฉันปฏิเสธก็เสียดายแย่สิคะ จริงไหม?" รอยยิ้มบางๆ ที่หาดูยากยิ่งกว่าฝนดาวตกปรากฏขึ้นที่มุมปากของคีย์ แม้เขาจะพยายามเมินหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มนั้น แต่มันก็ไม่รอดพ้นสายตาคมกริบของรินรดาไปได้ บรรยากาศรอบตัวที่เคยตึงเครียดและเต็มไปด้วยการปะทะคารม กลับแปรเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนที่อบอวลอยู่รอบกาย ราวกับเสียงกีตาร์โปร่งที่ถูกดีดขึ้นเบาๆ ในค่ำคืนที่แสนพิเศษ ทั้งสองคนยืนเคียงข้างกันท่ามกลางแสงดาว คุยเรื่องสัพเพเหระเรื่องซ้อมดนตรีและเพลงที่จะใช้ในงานเทศกาลมหาวิทยาลัยโดยไม่มีใครยอมใครเหมือนเคย แต่ลึกๆ แล้ว ระยะห่างในใจของทั้งคู่ได้ถูกย่นระยะเข้ามาใกล้กันอีกก้าวอย่างเงียบเชียบ ครืดดดด—! เสียงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของคีย์ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบเครื่องขึ้นมาหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสลายหายไปในพริบตา รินรดาเหลือบไปเห็นชื่อบนหน้าจอผ่านแสงไฟสลัว— *[พี่ภัทร]* คีย์กดรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุกรุ่นขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที "ว่าไงครับพี่ภัทร... อ๋อ อยู่แถวตึกกิจกรรมครับ... ครับ? รินรดะเหรอ... อยู่ด้วยกันครับ มีอะไรหรือเปล่า?" คีย์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'อยู่ด้วยกัน' ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับปรายตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มนวลของรุ่นพี่หนุ่มคณะนิเทศฯ จะดังลอดออกมาจากลำโพงเบาๆ จนรินรดายังได้ยิน *(พอดีผมทำรายงานกลุ่มอยู่แถวนี้... เห็นว่าดึกแล้ว เดี๋ยวผมแวะเดินไปรับรินรดาดีกว่า น้องเขาพักหอเดียวกับทางฝั่งคณะเราพอดี ฝากบอกน้องด้วยนะคีย์)* คีย์ขบกรามแน่นจนสันนัดขึ้นเป็นสัน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน "ไม่ต้องครับ" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบไร้เยื่อใย "รินรดากลับกับผม... และผมกำลังจะไปส่งเธอ *ด้วยตัวเอง*" พูดจบ คีย์ก็กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรต่อ เขาหันขวับมามองหน้าหญิงสาวที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตารู้ทัน รินรดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "แหม... ประธานหึงจนออกนอกหน้าขนาดนี้ ระวังโดนฉันจับจดลิขสิทธิ์ความคลั่งรักนี้นะคะ" คีย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับราวสะพานอีกรอบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตด้วยความดุดันผสมผสานกับความเว้าวอนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กรอบของความซึน "พูดมากน่า..." คีย์โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเล็กน้อยจนน่าใจหาย "ถ้าไม่อยากให้ฉันจูบปิดปากตรงนี้... ก็เลิกพูดถึงไอ้ภัทรแล้วเดินตามฉันมาเงียบๆ ซะ" หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเธอออกอย่างแผ่วเบา ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากหัวมุมทางเดินมืดสนิท "รินรดา! คีย์! อยู่แถวนี้กันหรือเปล่า พอดีอาจารย์ฝากของ..." คีย์ชะงักกึก รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับเด็กทำความผิดเมื่อร่างของบุคคลที่สามก้าวพ้นมุมตึกออกมาเต็มตัวภายใต้แสงไฟสลัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในจังหวะหัวใจที่สั่นไหวและบทเพลงรักที่ซ่อนเร้นไปกับผมนะครับ --- คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง