ศัตรูหัวใจที่เผยตัว

"ถ้าน้องรินไม่รังเกียจ หลังซ้อมเสร็จผมขออนุญาตเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ พอดีมีร้านอาหารญี่ปุ่นแถวคณะสถาปัตย์ที่เพิ่งเปิดใหม่ บรรยากาศดีมาก เหมาะกับการนั่งคุยงาน... หรือคุยเรื่องส่วนตัวด้วย" ประโยคบอกเล่าเจือความนัยชัดเจนนั้น ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงสายกีตาร์โปร่งที่เพิ่งถูกดีดคอร์ดสุดท้ายจบลง ภายในห้องซ้อมดนตรีสากลที่ควรจะมีแค่เสียงเครื่องดนตรีและจังหวะการหายใจของสมาชิกชมรม กลับถูก disrupts ด้วยผู้มาเยือนที่ไม่ได้อยู่ในตารางซ้อม รินรดาชะงักมือที่กำลังเก็บเอกสารลงแฟ้ม เธอนิ่งไปสองวินาที ไม่ใช่เพราะตก and กับคำชวน แต่เพราะสายตาคมกริบของคนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตรกำลังแผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ คีย์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ดวงตาคมปลาบมองตรงไปยังรุ่นพี่ต่างคณะที่ยืนประชิดตัวรินรดา รอยยิ้มมุมปากที่ปกติมักจะใช้กวนประสาทเธอหายวับไปกับตา เหลือเพียงสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นนูน "ขอบคุณนะคะพี่ภัทร แต่พอดีวันนี้รินมีนัดเคลียร์คิวงานกับประธานชมรมต่อ คงไม่สะดวกค่ะ" รินรดาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มตามมารยาทถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างพอเหมาะพอเจาะ แต่แววตากลับเหลือบมองไปยังร่างสูงที่ยืนหน้าตึงอยู่มุมห้องแวบหนึ่ง ภัทรหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายังคงรักษาท่าทีของสุภาพบุรุษรุ่นพี่ผู้เพียบพร้อมได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าหล่อเหลาแบบหนุ่มเนิร์ดอบอุ่นส่งยิ้มพิมพ์ใจให้หญิงสาว ก่อนจะปรายตามองไปยังเจ้าของถิ่นที่ยืนหน้าดำครึเครียดอยู่ไม่ไกล "กับคีย์เหรอครับ? ผมเห็นน้องรินทำงานหัวหมุนกับเจ้านี่มาทั้งอาทิตย์แล้ว พักผ่อนบ้างเถอะครับ ปล่อยให้ท่านประธานผู้รักความสมบูรณ์แบบเขาจัดการคนเดียวเสียบ้างเถอะ รินจะได้ไม่เครียด" น้ำเสียงของภัทรเจือความสนิทสนมเกินกว่าเหตุอย่างจงใจ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะลงบนไหล่บางของรินรดาเพื่อแสดงความห่วงใย แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของรุ่นพี่หนุ่มจะได้สัมผัสโดนเนื้อตัว ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ "ถ้างานในชมรมมันรกหูรกตาพี่นัก ทำไมไม่ไปเคลียร์งานของคณะตัวเองให้มันรอดก่อนล่ะครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดดังขึ้น พร้อมกับมือหนาของคีย์ที่เอื้อมไปฉุดข้อแขนเรียวของรินรดาให้ขยับถอยหลังหลบรัศมีของภัทรมาอยู่ด้านหลังเขาโดยอัตโนมัติ แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะประกาศความเป็นเจ้าandความเป็นเขตแดนอย่างชัดเจน ภัทรชะงักมือค้างกลางอากาศ เขายิ้มมุมปาก ยอมชักมือกลับช้าๆ สายตาคมมองประเมินท่าทีของรุ่นน้องปีสองที่กำลังแสดงอาการหวงก้างอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ใจร้อนเสียจริงนะคีย์ พี่ก็แค่แสดงความหวังดีในฐานะรุ่นพี่" ภัทรว่า น้ำเสียงเจือความท้าทายเล็กๆ "หรือว่ากลัวคนอื่นเขาจะรู้ว่า... นายเองก็ดูแลน้องเขาได้ไม่ดีพอ?" "เรื่องของผมกับชมรม ไม่มีความจำเป็นต้องมารายงานให้คนนอกรับรู้ครับ" คีย์สวนกลับทันควัน ไดอะล็อกคมกริบถูกพ่นออกมาด้วยความเร็วและน้ำเสียงที่เฉียบขาด ดวงตาสองคู่ประสานกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องซ้อมจนบรรยากาศตึงเครียด รินรดาที่ถูกดึงมาอยู่ด้านหลังแอบถอนหายใจเบาๆ เธอยื่นมือไปสะกิดชายเสื้อฮู้ดสีดำของคนตัวสูงที่ยืนบังเธออยู่ แต่เจ้ากรรม... คนข้างหน้ากลับยิ่งยืนขวางแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับกำแพงเหล็กที่ไมยอมเปิดช่องให้ใครเข้าใกล้ "นี่... ฉันยังไม่ได้ตกลงไปไหนสักหน่อย พี่ภัทรเขาแค่ชวนตามมารยาท นายจะเดือดร้อนอะไรนักหนาเนี่ย" รินรดาแกล้งกระซิบบ่นลอดไหล่กว้าง น้ำเสียงติดจะกวนประสาทนิดๆ เพื่อลดทอนความตึงเครียดในห้อง คีย์หันขวับมามองเธอทันที ดวงตาคมดุจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะกระซิบตอบด้วยเสียงที่ลอดไรฟันชนิดที่ได้ยินกันแค่สองคน "เงียบไปเลยรินรดา กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวค่อยเคลียร์เรื่องงาน" "ทำไมฉันต้องฟังนายด้วย ฉันไม่ใช่ลูกน้องนายนะคีย์" เธอย้อนกลับทันควันตามนิสัยปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว เคมีปะทะระหว่างความปากแข็งของทั้งคู่ทำเอาภัทรที่ยืนมองอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "ดูเหมือนน้องรินจะไม่ได้อยากไปกับคีย์สักเท่าไหร่หรอกนะ" ภัทรเอ่ยขึ้นแทรกกลางจังหวะที่ทั้งสองกำลังต่อLากัน "เอาเป็นว่าผมให้เกียรติน้องรินตัดสินใจเองดีกว่าครับ ว่าจะเลือกอยู่เคลียร์งานหน้าบึ้งๆ กับประธานจอมเผด็จการ... หรือจะไปทานมื้อเย็นกับผมเพื่อผ่อนคลายสมอง" คำพูดของภัทรเปรียบเสมือนลูกดอกที่ปักตรงจุดยุทธศาสตร์ คีย์ชะงักไปนิด สันกรามขยับบดเข้าหากันอีกครั้ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดารู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากฝ่ามือหนาที่เผลอบีบขอบโต๊ะข้างตัวแน่นขึ้นจนข้อนือขาว เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเธอไว้ แม้คีย์จะปากจัด เอาแต่ใจ และชอบออกคำสั่ง แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา... มีเพียงเขาคนนี้ที่ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับปัญหาลำพังเลยสักครั้ง รินรดาสูดหายใจเข้าลึก รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย เธอเอื้อมมือไปแตะท่อนแขนของคีย์เบาๆ เป็นเชิงบอกให้เขาสงบสติอารมณ์ ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงข้างร่างสูงอย่างเต็มตัว "ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะคะพี่ภัทร แต่พอดี... รินชอบอาหารรสจัดมากกว่าอาหารญี่ปุ่นค่ะ" รินรดาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "แล้วก็... ประธานชมรมของเรา แม้จะหน้าบึ้งไปหน่อย แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยทิ้งให้รินต้องเคลียร์งานคนเดียวกลางคันค่ะ" ภัทรหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังขึ้นมาทันที เขารู้ว่าตัวเองพลาดท่าให้กับความสนิทสนมที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ระหว่างสองคนนี้เข้าเสียแล้ว "เข้าใจแล้วครับ... งั้นพี่ไม่กวนแล้วดีกว่า ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะ" ภัทรกล่าวลาด้วยท่าทีสุภาพเช่นเดิม ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องซ้อมไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยอารมณ์คุกกรุ่น ปัง! เสียงประตูปิดลงสนิท ทว่าความตึงเครียดในห้องกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย คีย์หันขวับกลับมามองหน้าคนตัวเล็กที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ใกล้ๆ ดวงตาคมดุวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่อัดอั้นมานาน "ชอบนักหรือไง... ผู้ชายประเภทนั้นน่ะ" คีย์เปิดฉากถามเสียงห้วนจัด น้ำเสียงเจือความประชดประชันอย่างปิดไม่มิด "ผู้ชายประเภทไหนล่ะคะ? สุภาพ หล่อเหลา แถมยังใจดีเป็นสุภาพบุรุษต่างหาก" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ ยักไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ่งเห็นท่าทีหวงก้างแบบซึนๆ ของอีกฝ่าย เธอก็ยิ่งอยากแกล้งให้สติหลุด "รินรดา!" คีย์เค้นเสียงเรียกชื่อเธอเต็มยศ ร่างสูงก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วด้วยความเร็วระดับที่รินรดาไม่ทันตั้งตัว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเครื่องดนตรีด้านหลังอย่างจัง พื้นที่ระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คีย์ใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นวางของไว้ กักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอุ่นๆ ของไอน้ำฝนและกีตาร์ลอยวนอยู่รอบตัว จนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโต ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม น้ำเสียงที่เอמהออกมาครั้งนี้ไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามเก็บซ่อนไว้ "ถ้าคิดจะไปกินข้าวกับมัน... นายต้องข้ามศพฉันไปก่อน" คีย์พูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบจนรินรดาแทบหยุดหายใจ รอยยิ้มซึนๆ ที่มثلเคยหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาจริงจังที่อ่านยาก และริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า แต่ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของคีย์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมดุเดือดนั้นทันที คีย์ขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ แต่จังหวะที่เขาก้มลงมองหน้าจอเพื่อจะกดตัดสายนั้นเอง ดวงตาคมก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นหราบนหน้าจอ... ข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับรูปถ่ายใบเสร็จร้านอาหารแห่งหนึ่ง และข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของประธานชมรมดนตรีสากลเย็นเฉียบลงในพริบตา *ขอบคุณสำหรับตอนนี้นะครับ รี้ดเดอร์ทุกคน! แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ*