ความเปราะบางของประธานจอมเฮี้ยบ

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องห้องชมรมดนตรีสากลที่เงียบสงบ มันไม่ใช่เสียงของการทำงานอย่างเป็นระบบ แต่มันคือเสียงสะท้อนของความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุดจน "คีย์" ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองให้อยู่ในกรอบของความเยือกเย็นได้อีกต่อไป ทุกอย่างที่เขามั่นใจ พังทลายลงในพริบตาเดียว! ใบประกาศนียบัตรรางวัลชนะเลิศการประกวดวงดนตรีระดับมหาวิทยาลัยเมื่อปีที่แล้ว ที่เคยถูกกรอบกระจกใสเงางามแขวนไว้เด่นเป็นสง่าตรงกลางห้อง บัดนี้มันร่วงลงมาแตกกระจาย เศษแก้วกระจบทั่วพื้นพรม พร้อมกับจดหมายแจ้งเตือนจากทางมหาวิทยาลัยที่วางหราอยู่บนโต๊ะ—จดหมายที่ระบุชัดเจนว่า งบประมาณสนับสนุนชมรมใน1 เทอมสุดท้าย ถูกระงับชั่วคราว เนื่องจากคะแนนประเมินผลงานและกิจกรรมส่วนรวมตกต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน "นายจะยืนทื่อเป็นเสาหินอยู่อีกนานไหมรินรดา ถ้าว่างมากนักก็ช่วยเก็บเศษแก้วพวกนั้นไปทิ้งซะ อย่ามายืนทำหน้าเอ๋อเป็นปลาทองอยู่ตรงนั้น" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง บัดนี้กลับเจือความสั่นเครือเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ คีย์หันหลังให้ร่างบางที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองลวกๆ จนมันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ลมหายใจเข้าออกหอบกระชั้นบ่งบอกถึงสภาวะอารมณ์ที่กำลังดิ่งลงเหว รินรดาไม่ได้ขยับตัวไปเก็บกวาดตามคำสั่งปากร้ายนั้น เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยความกดดัน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดที่แผ่นหลังกว้างของประธานชมรมจอมเฮี้ยบผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ... ทั้งที่มือของนายกำลังสั่นอยู่แท้ๆ" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งสนิท ไดอะล็อกของเธอมีความคมกริบพอที่จะเฉือนเกราะป้องกันหนาเตอะของเขาให้ปริแตก "เรื่องงบประมาณชมรมมันไม่ได้เพิ่งเกิดวันนี้ นายแบกรับมันไว้คนเดียวมาตลอดตั้งแต่ออกค่ายอาสาครั้งก่อนใช่ไหมคีย์" "เรื่องของฉัน!" คีย์หันขวับกลับมาตวาดใส่ ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบทอประกายเกรี้ยวกราดเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอ "เธอมีหน้าที่แค่ซ้อมร้องเพลงตามโน้ตที่ฉันจัดให้ ก็ทำหน้าที่ของเธอไปสิ จะมาใส่ใจเรื่องบริหารจัดการในชมรมทำไม รำคาญ!" "ฉันไม่ได้อยากใส่ใจนายหรอกนะ!" รินรดา้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอไม่ถอยหนีสายตาดุร้ายคู่นั้นแม้แต่น้อย ปลายคางเชิดขึ้นอย่างถือดี "แต่เพราะความ 'สมบูรณ์แบบ' ที่นายพยายามสร้างมันขึ้นมาหลอกตัวเองต่างหากล่ะ ที่กำลังพังใส่หน้า นายกลัวอะไรคีย์? กลัวว่าถ้าชมรมนี้พลาดเป้าหมาย พ่อของนายจะมองว่านายล้มเหลวอีกแล้วอย่างนั้นเหรอ?" คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่ปักลงตรงกลางหัวใจของคีย์อย่างแม่นยำ ร่างสูงชะงักกึก รังสีความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและความตื่นตระหนกที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่คม เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีดสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดประธานผู้เย่อหยิ่ง ถูกเด็กปีหนึ่งคนนี้ขุดคุ้ยขึ้นมาตีแผ่ต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันตั้งตัว "เธอ... รู้ได้ยังไง" น้ำเสียงของคีย์หลุดความแข็งกร้าวไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่น่าใจหาย รินรดาผ่อนลมหายใจยาว ความแข็งกร้าวในแววตาของเธอแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เธอลดระยะห่างระหว่างกันลงอีกก้าว ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองสบตาคนที่กำลังหลบสายตาหนี "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบได้ตลอดเวลาหรอกนะคีย์ การที่นายต้องแบกความคาดหวังของคนในครอบครัวไว้บนบ่า มันหนักเกินกว่าที่ผู้ชายปากร้ายอย่างนายจะแบกไหวคนเดียว..." รินรดายื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนหลังมือที่กำแน่นของเขาเบาๆ เพื่อคลายแรงบีบนั้น "ถ้ารู้สึกว่ามันไม่ไหว ทำไมไม่ลองปล่อยให้คนอื่นช่วยแบ่งเบ็ญซะบ้างล่ะ? นายยังมีฉัน... เอ๊ย หมายถึงยังมีพวกเราทุกคนในชมรมนะ" คีย์ชะงักค้าง ปลายนิ้วอุ่นๆ ของรินรดากำลังส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาในกระแสเลือดของเขา หัวใจที่เคยเต้นด้วยจังหวะกระวนกระวาย บัดนี้กลับสะดุดลงชั่วขณะ ความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งเขินอาย ทั้งสับสน และ... โหยหาการยอมรับจากคนตรงหน้าเสียยิ่งกว่าคำชมใดๆ จากผู้เป็นพ่อ "ใครบอกว่าฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ..." คีย์พยายามเปล่งเสียงปฏิเสธออกไป ทั้งที่ใบหูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำลามไปถึงต้นคอ เขารีบชักมือกลับแล้วหันหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มเจื่อนและอาการเขินอายขั้นสุด "เธอนี่มัน... ชอบล้ำเส้นชาวบ้านอยู่เรื่อย ปากดีนักนะรินรดา" "ปากดีแล้วทำให้ประธานวงเลิกทำหน้าเป็นยักษ์ C-major ได้ ฉันก็ภูมิใจนะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงอย่างรวดเร็วด้วยลูกล้อลูกชนของเธอ คีย์เหลือบมองใบหน้าใสที่กำลังส่งยิ้มกวนประสาทมาให้เขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในฐานะประธานชมรมตีกันยุ่งเหยิงในหัว แต่ลึกๆ แล้ว กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปี กลับถูกรอยยิ้มนี้พังทลายลงทีละน้อยอย่างไม่มีชิ้นดี เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาใบหน้า ทว่า... *แอ๊ด—!* เสียงเปิดประตูห้องชมรมดังขึ้นแทรกกลางจังหวะเวลาอันเปราะบาง ร่างสูงโปรดของ "พี่ภัทร" รุ่นพี่ต่างคณะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างเข้ามาด้วย ท่าทีสนิทสนมเกินเหตุทำให้คีย์ต้องหรี่ตามองด้วยความไม่พอใจทันที "รินรดา พี่จัดการเรื่องงบประมาณสำรองส่วนกลางให้เรียบร้อยแล้วนะ... เอ๊ะ คีย์ ประธานชมรมก็อยู่ด้วยเหรอ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ ป่วยหรือเปล่า?" พี่ภัทรเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร แต่สายตาที่มองรินรดานั้นกลับเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่คีย์อ่านออกทันที รินรดาหันไปมองพี่ภัทรด้วยความประหลาดใจ ส่วนคีย์กลับขบกรามแน่น ความหึงหวงและอีโก้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนกลบความเปราะบางเมื่อครู่จนหมดสิ้น มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของรินรดาไว้ทันทีโดยไม่ทันคิด ดึงให้เธอก้าวเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังของเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "เรื่องของชมรมผม... ผมจัดการเองได้ครับรุ่นพี่ภัทร" คีย์หันไปสบตากับคู่แข่งหัวชนฝาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาอย่างชัดเจน น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า "แล้วก็... กรุณารักษาระยะห่างกับคนของผมให้มากกว่านี้ด้วยนะครับ" รินรดาที่ถูกดึงเข้าไปประชิดแผ่นหลังกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงกลองชุดในจังหวะฟินาเล่ เมื่อประโยคแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเมื่อครู่หลุดออกมาจากปากของคนซึนปากร้ายอย่างคีย์! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบยบินไปกับจังหวะหัวใจของพวกเขานะครับ