งานเทศกาลดนตรีคืบคลานเข้ามา

“นายไม่มีทางกล้าไล่ฉันออกไปน่ะสิ... จริงไหมล่ะ, ประธานคีย์?” รอยยิ้มท้าทายที่จุดประกายบนเรียวปากบางของรินรดา ทำให้ปลายนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งของคีย์ชะงักกึก บรรยากาศภายในห้องชมรมดนตรีสากลยามเย็นคุกรุ่นไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่แม้แต่เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ก็ยังกลบไม่มิด คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกราบกวาดมองร่างบางที่ยังคงยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางไม่สะท้านสะเทือน เขารู้ดีว่ายัยตัวแสบประจำปีหนึ่งไม่ได้พูดเล่น และที่สำคัญที่สุด... *เธอก็พูดถูก* เขาไม่มีทางไล่เธอออกจากการเตรียมงานเทศกาลดนตรีประจำมหาวิทยาลัยในโค้งสุดท้ายนี้ได้เด็ดขาด ไม่ใช่เพราะตำแหน่งประธานชมรมค้ำคออยู่ แต่เป็นเพราะตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ไม่มีใครจัดการตารางซ้อม จัดระเบียบงบประมาณ และรับมือกับปัญหาเฉพาะหน้าของวงดนตรีสิบกว่าวงได้ดีเท่าผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว “เธอนี่มัน...” คีย์พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด ปิดแฟ้มเอกสารงบประมาณในมือดัง *ปัง* จนรินรดาสสะดุ้งเล็กน้อย “มั่นใจเกินไปหน่อยแล้วมั้ง รินรดา” “เขาเรียกมีความสามารถต่างหากค่ะ ประธานขา” รินรดาลากเสียงกวนประสาทเล็กน้อย เดินนองน่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่ลอยมาแตะจมูก คีย์เผลอผถอยหลังเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่ก็รีบดึงสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงและเย็นชาดังเดิมเพื่อรักษาฟอร์มของคนคุมเกม “งานเทศกาลดนตรีเหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวัน... วงดนตรีของคณะวิศวะยังตกลงเรื่องห้องซ้อมไม่ได้ วงร็อกปีสองก็เพิ่งทะเลาะกับมือกลองจนวงแตก และที่สำคัญ งบสนับสนุนจากทางมหา’ลัยถูกตัดลงสิบเปอร์เซ็นต์” คีย์รัวปัญหาใส่รินรดาเป็นชุดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “ถ้าเธอยังมีเวลามานั่งกวนประสาทฉันอยู่แบบนี้ ฉันเกรงว่างานที่เธอรับปากว่าจะทำให้ ‘ราบรื่นที่สุด’ มันคงกลายเป็นงานศพของชมรมเราแทนนะครับ” รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของรินรดาจางหายไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินตัวเลขปัญหาที่กองอยู่ตรงหน้า เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะมองข้ามความวิกฤตนี้ แต่ทว่า... แววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย “เพราะฉันรู้ว่ามันมีปัญหาเยอะนี่แหละค่ะ... ฉันถึงต้องมาอยู่ที่นี่” รินรดาเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจัง ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์อย่างไม่เกรงกลัว “และที่สำคัญที่สุด นายเองก็แก้ปัญหาทั้งหมดคนเดียวไม่ไหวหรอก คีย์... นายเก่งเรื่องดนตรี นายแต่งเพลงโคตรดี และนายก็เป็นมือกีตาร์ที่เท่ที่สุดในมหา’ลัย แต่เรื่องบริหารคนและความยืดหยุ่น... นายมันติดลบ” คำพูดที่ตรงไปตรงมาเหมือนมีเข็มมาสะกิดใจ ทำให้คีย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มไหววูบอย่างปิดไม่มิด คำว่า ‘มือกีตาร์ที่เท่ที่สุด’ ที่หลุดออกมาจากปากเธอมันช่างทรงพลังเกินกว่าที่เขาคาดคิด หัวใจใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มกระตุกวูบอย่างผิดจังหวะจนเขาต้องรีบเบนสายตาไปมองหน้าต่างเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่า “พูดมากน่า... กลับไปทำงานในส่วนของเธอซะ” คีย์เสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดเร่งจังหวะของตัวเอง “แล้วก็เลิกทำตัวเป็นภาระทางใจให้ฉันสักที” “ภาระทางใจเหรอคะ?” รินรดาเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาแต้มบนริมฝีปากอีกครั้ง “โอ้โห... ประธานคีย์ใช้คำนี้นี่หมายความว่าไงคะเนี่ย แอบคิดอะไรเกินเลยกับผู้ช่วยคนนี้รึเปล่าเอ่ย?” “ฝันไปเถอะ!” คีย์สวนกลับทันควัน หน้าหูขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วโดยที่เขาพยายามบังคับมันไม่ได้ “คนอย่างเธอน่ะ ต่อให้โลกนี้เหลือผู้หญิงคนเดียว ฉันก็ไม่มีวัน... อึก...” คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อรินรดาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาตรงๆ ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เสียจนคีย์ได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือด้วยความหวานของลูกอมรสมินต์ “แน่ใจเหรอคะ...” เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ ทำให้คีย์รู้สึกเหมือนสติหลุดลอยไปชั่วขณะ “ปากบอกว่าไม่มีวัน... แต่ทำไมหูแดงถึงใบหูขนาดนั้นล่ะคะ, ประธาน?” คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขาอยากจะสวนกลับด้วยคำพูดร้ายๆ เหมือนทุกที อยากจะไล่เธอให้ออกไปให้พ้นหน้า แต่ทำไม... ยิ่งเธอเข้ามาใกล้ หัวใจเจ้ากรรมมันถึงยิ่งทรยศและเต้นรัวราวกับกลองชุดในเพลงร็อกจังหวะเร็วแบบนี้ บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดและอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น เคมีที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวพวกเขามันชัดเจนเสียจนถ้าจุดไฟตรงนี้คงลุกท่วมห้องไปนานแล้ว คีย์เป็นคนปากแข็งและเก่งกาจในการสร้างกำแพง แต่วันนี้... กำแพงที่เขาสร้างมาตลอดสองปีกลับถูกผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้พังทลายลงทีละน้อยด้วยสายตาคู่เดียว ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายภวังค์ความเงียบและดึงสติของทั้งคู่ให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง รินรดาผละตัวถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเล่นเลยเถิดไปไกล ส่วนคีย์รีบยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อปรับสีหน้าและลมหายใจให้เป็นปกติ “เชิญ!” คีย์ตะโกนออกไป น้ำเสียงห้วนจัดด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปรดของ ‘พี่ภัทร’ ประธานชมรมถ่ายภาพและหนุ่มฮอตประจำคณะศิลปกรรมที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ บนไหล่พาดกระเป๋ากล้องราคาแพง ในมือถือกล่องโดนัทร้านดังที่สาวๆ ทั้งมหา’ลัยต่างพากันคลั่งไคล้ “ขอโทษทีนะน้องคีย์ รบกวนเวลาทำงานรึเปล่า?” พี่ภัทรเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง ก่อนจะเบนสายตามาที่รินรดาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “อ้าว, รินรดา อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ พี่ซื้อโดนัทเจ้าอร่อยมาฝาก เห็นว่าวันนี้พวกเราต้องประชุมดึกกันไม่ใช่เหรอ?” รินรดารับยิ้มหวานให้พี่ภัทรทันที “ขอบคุณค่ะพี่ภัทร ใจดีที่สุดเลย... หนูหิวพอดีเลยค่ะ” ภาพที่รินรดายิ้มกว้างและส่งสายตาเป็นมิตรให้กับผู้ชายคนอื่น ทำให้คีย์รู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟร้อนๆ มาจุกอยู่ที่อก ดวงตาคมเข้มหรี่ลงมองพี่ภัทรด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เขารู้ดีว่ารุ่นพี่ต่างคณะคนนี้คิดอะไรอยู่ และที่สำคัญ... พี่ภัทรคือคู่แข่งตัวฉกาจที่คอยเข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้รินรดาตลอดช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา “ถ้าเอาของว่างมาส่งเฉยๆ ก็เชิญกลับไปได้เลยครับชมรมเราพื้นที่น้อย ไม่มีที่รับแขก” คีย์พ่นคำพูดจิกกัดออกไปทันทีโดยไม่คิดจะรักษามารยาท พี่ภัทรหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ไม่ได้ถือSสาอาการหวงก้างของประธานหนุ่มปากแข็ง “ใจเย็นน่า น้องคีย์ พี่ไม่ได้แค่เอาขนมมาฝากหรอกนะ... พอดีพี่ได้ข่าววงในเรื่องงบประมาณงานเทศกาลดนตรีที่เพิ่งถูกตัดไปเมื่อเช้า” คำว่า ‘งบประมาณ’ ทำให้ทั้งคีย์และรินรดาหันมามองหน้าพี่ภัทรพร้อมกันโดยอัตโนมัติ “เรื่องมันเป็นยังไงคะพี่ภัทร?” รินรดาถามด้วยความร้อนใจ พี่ภัทรวางกล่องโดนัทลงบนโต๊ะทำงานของคีย์ ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงในพริบตา “คนที่สั่งตัดงบชมรมดนตรีของน้องคีย์ ไม่ใช่กรรมการบริหารมหา’ลัยหรอกนะ... แต่เป็น ‘คนใน’ ของคณะเราเองต่างหาก ที่จงใจเล่นตอดเพื่อล้มโปรเจกต์นี้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” คีย์ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่พี่ภัทร “หมายความว่ายังไง?” พี่ภัทรยิ้มมุมปาก ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนไว้ด้านหลังให้รินรดา “เปิดดูสิ แล้วน้องจะรู้ว่า... ศัตรูที่แท้จริงของงานนี้ ไม่ได้อยู่ข้างนอก แต่มันนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับพวกเรามาตลอดนี่แหละ” รินรดารับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอดึงกระดาษแผ่นแรกออกมาอ่าน กวาดสายตาผ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัด ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที คีย์เห็นท่าไม่ดี รีบดึงกระดาษแผ่นนั้นออกจากมือของรินรดามาอ่านเอง และวินาทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับชื่อและลายเซ็นที่อยู่ท้ายเอกสาร... เลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบลงจนชาไปทั้งร่าง ...ทุกอย่างที่เขามั่นใจ พังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาเติมเต็มจังหวะหัวใจดวงนี้ไปพร้อมกันนะครับ