ใครกันแน่ที่ซึนเดเระ

เสียงดีดสายกีตาร์โปร่งในห้องซ้อมชมรมดนตรีสากลดังขึ้นเป็นจังหวะที่สาม แต่ทว่ามันกลับผิดคีย์ไปจากโน้ตตัวแรกอย่างสิ้นเชิง คีย์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวหยุดชะงักการเคลื่อนไหว เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อภาพใบหน้ากวนประสาทของรินรดาแวบเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เหตุการณ์ที่หอประชุมเมื่อวานซืน จนกระทั่งข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มแชทลับของเพื่อนสนิทในคณะที่เด้งขึ้นมาป่วนสมาธิเมื่อห้านาทีก่อน *“ไอ้คีย์ มึงยอมรับมาเถอะว่าช่วงนี้อาการหนัก”* ข้อความจากไอ้กรณ์เพื่อนสนิทตัวดีส่งมาพร้อมสติกเกอร์รูปแมวยักไหล่กวน ๆ ตามด้วยเสียงหัวingในแชทกลุ่มที่ลากยาวเป็นหางว่าว คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาเนี่ยนะอาการหนัก? คนอย่างคีย์ ประธานชมรมดนตรีผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบและระเบียบวินัย ไม่มีทางเสียศูนย์ให้ยายปากกล้าหน้าหวานคนนั้นเด็ดขาด แม้ว่าลึก `ในใจ` แล้วจังหวะหัวใจมันจะเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงตอนเธอเถียงฉอด ๆ โดยไม่ยอมก้มหัวให้เขาก็ตามที “นั่งทำหน้าเครียดเป็นหุ่นยนต์ตกรุ่นอะไรอยู่ตรงนั้นวะ, ท่านประธาน” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูห้องซ้อมอย่างไร้มารยาท กรณ์เดินเข้ามาพร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมในมือ ตามด้วยมีนเพื่อนสาวร่วมแก๊งที่เดินตามติดเข้ามาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เป็นประกาย คีย์เหลือบมองเพื่อนทั้งสองด้วยหางตา “ถ้าไม่มีเรื่องสาระเกี่ยวกับงานเทศกาลดนตรี ก็เชิญออกไปห้องอื่นครับ ที่นี่ไม่ใช่ศาลากลางหมู่บ้านที่จะมานั่งเม้าท์มอย” “โอ้โห, พ่อคนปากแข็ง” มีนหัวesเบา ๆ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าแอม프กีตาร์อย่างถือวิสาสะ “ปากแข็งยิ่งกว่าคอขวดเบียร์ก็มึงนี่แหละไอ้คีย์” กรณ์เสริมทัพทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใครเขาก็รู้กันทั่วคณะแล้วว่า ที่มึงยอมหอบสังขารไปช่วยงานฝ่ายกิจการนิสิต ทั้งที่ปรกติเกลียดงานเอกสารเข้าไส้... เป็นเพราะใครบางคน” “เพ้อเจ้อ” คีย์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ใบหูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด “กูทำหน้าที่ประธานชมรมประสานงานตามระบบ ไม่ได้มีเบื้องหน้าเบื้องหลังอะไรทั้งสิ้น” “อ๋อเหรอ... ระบบที่ว่านี่คือนั่งมองเขายืนเถียงกับพี่ภัทรจนตาไม่กะพริบเลยว่างั้น?” มีนเลิกคิ้วขึ้นสูง แววตารู้ทันฉายชัด “กูเห็นนะคีย์ ตอนที่พี่ภัทรยื่นน้ำให้รินรดาน่ะ หน้ามึงนี่มืดมนยิ่งกว่าฟ้าก่อนฝนตกเสียอีก หึงก็บอกว่าหึงเหอะ ยุคนี้เขาไม่ถือเรื่องซึนเดเระกันแล้ว” คีย์ชะงักไปเล็กน้อย เขาวางกีตาร์ลงบนขาตั้งอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้หลุดพิรุธไปมากกว่านี้ รินรดาน่ะเหรอ... ยายเด็กปากเก่งนั่นไม่มีค่าพอให้เขารู้สึกอะไรแบบนั้นสักนิด อีกอย่าง คนที่สั่งการให้เกิดเรื่องวุ่นวายทั้งหมดก็คือพี่ภัทร รุ่นพี่ตัวแสบที่จ้องจะขายขนมจีบเธออยู่โต้งๆ ต่างหากเล่า แล้วทำไมเขาต้องไปเดือดร้อนแทนด้วย? “กูไม่ได้หึง” คีย์ปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองเพื่อนทั้งสอง “กูแค่รำคาญที่คนในความดูแลทำงานไม่มีประสิทธิภาพ” “ปากแข็งชะมัด” กรณ์ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะยิ้มกริ่ม “ถ้ามึงมั่นใจว่าไม่ได้คิดอะไร แล้วทำไมตอนที่รินรดาโดนรุ่นพี่ปีสี่ฝั่งบัญชีแซวเรื่องโครงงานเมื่อวาน มึงต้องเดินเข้าไปแทรกกลางแล้วบอกว่า *‘เด็กในความดูแลของชมรมดนตรี ห้ามใครมารบกวนเวลาซ้อม’* ด้วยล่ะวะ? อันนี้ประธานชมรมดนตรีสําทับหรือหึงหวงส่วนตัวครับคุณเพื่อน?” ประโยคคำถามนั้นทำเอาคีย์ถึงกับพูดไม่ออก เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ สมองประมวลผลคำแก้ตัวแทบไม่ทัน ภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืนผุดขึ้นมาในหัว รินรดากำลังยืนเถียงฉอดๆ กับรุ่นพี่คณะอื่นที่ไม่ยอมปล่อยเธอไปพักผ่อน ตัวเขาก็แค่... เออ แค่ไม่อยากเห็นเธอยืนเถียงจนเป็นลมกลางแดดก็เท่านั้นเอง! “ก็... ก็เพราะมันอยู่ในเวลางาน” คีย์หาข้ออ้างเสียงอ่อยลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อเจอสายตาสองคู่จ้องจับผิด “ถ้าเกิดเป็นลมล้มพับไป ชมรมดนตรีของผมก็ซวยสิครับที่งานสะดุด” “ข้ออ้างฟังไม่ขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์” มีนหัวเราะคิกคัก “รินรดาน่ะเขี้ยวลากดินจะตาย ปากแจ๋วซะขนาดนั้น ไม่มีทางเป็นลมให้ใครเห็นง่ายๆ หรอก ยกเว้นแต่... จะเจอฤทธิ์เดชความซึนของประธานบางคนเข้าไป ถึงกับไปไม่เป็นเหมือนกันนะ” “พอเลยพวกมึง เลิกคุยเรื่องไร้สาระแล้วไสหัวออกไปได้แล้ว กูจะซ้อมเพลง” คีย์ตัดบทด้วยการหยิบปิ๊กกีตาร์ขึ้นมาถือไว้แน่น ใบหน้าคมหันหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความจำนนต่อหลักฐาน แต่ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังชุลมุนด้วยเสียงแซวของเพื่อนสนิท เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องซ้อมจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝีมือของบุคคลที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่พอดี “นี่! ประธานชมรมดนตรีสากลตัวดี...” เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความกวนประสาทดังขึ้นทันทีที่รินรดาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา เธอยืนกอดอกมองหน้าคีย์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่าทางมั่นอกมั่นใจแบบนั้นทำเอาหัวใจคนปากแข็งกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ “ฉันเอาเอกสารงบประมาณมาส่งตามคำสั่งของพี่ภัทร... เอ๊ะ หรือว่านายไม่อยากเจอฉัน จนต้องให้เพื่อนมานั่งเฝ้าหน้าห้องเพื่อคุมเชิงไว้ก่อนล่ะเนี่ย?” คีย์หันขวับกลับมามองผู้มาใหม่ ดวงตาสบเข้ากับนัยน์ตาสุกใสที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ร่างบางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาเรื่อยๆ โดยมีสายตากรุ้มกริ่มของกรณ์และมีนคอยมองสลับไปมาระหว่างเขากับเธอด้วยความสนุกสนาน บรรยากาศในห้องซ้อมเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจของคีย์ที่เต้นระรัวดังยิ่งกว่าเสียงสายกีตาร์ที่เพิ่งดีดผิดคีย์ไปเมื่อครู่เสียอีก รินรดายื่นแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา ปลายจมูกของเธออยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบเมื่อเธอโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ที่ได้ยินกันแค่สองคน “ว่าไงล่ะ... สรุปว่าใครกันแน่ที่ซึนเดเระ ระหว่างฉัน... กับนายกันแน่ หือ?” คีย์ชะงักค้าง แววตาคมกริบไหววูบอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยอัตโนมัติเพื่อลดระยะห่าง ทว่ารินรดากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังหนีเลยแม้แต่น้อย เธอกลับเงີบหน้าสบตากลับด้วยรอยยิ้มท้าทายที่อันตรายต่อหัวใจเป็นที่สุด และก่อนที่คีย์จะทันได้อ้าปากหาข้อแก้ตัวใดๆ มากลบเกลื่อนความจำนน กรณ์กับมีนก็แกล้งกระแอมไอเสียงดังพร้อมกับเดินถอยหลังออกไปนอกห้องอย่างรู้ทัน “อ้าว พวกกูเพิ่งนึกได้ว่าลืมซื้อกาแฟ... งั้นรบกวนท่านประธานเคลียร์งานกับ ‘เด็กในความดูแล’ ให้เรียบร้อยก่อนนะเว้ย!” ประโยคสุดท้ายทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวesร่วน ก่อนที่ประตูด้านหลังจะปิดลงเบาๆ ปล่อยให้ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันในความเงียบที่อบอวลไปด้วยเคมีชวนใจเต้นแรง คีย์ก้มมองคนตัวเล็กที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้า สัญชาตญาณความซึนบอกให้เขาต้องรีบผลักไสเธอออกไปให้พ้นทาง แต่ทว่า... ร่างกายกลับไม่ยอมขยับตามคำสั่งเสียอย่างนั้น “เธอนี่มัน...” คีย์กัดฟันกรอด พยายามCควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำจนลามไปถึงใบหูนั้นกลับทรยศเขาทุกอย่าง “กล้าดียังไงถึงเดินเข้ามาในห้องซ้อมคนเดียวแบบนี้?” รินรดายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสะใจ “ก็เพราะรู้ว่านายไม่มีทางกล้าไล่ฉันออกไปน่ะสิ... จริงไหมล่ะคะ, ประธานคีย์?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจหวานๆ ปนกวนๆ นี้ด้วยกันตอนนี้นะครับ