คำปฏิเสธที่ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก

"ผมว่าเราเคลียร์เรื่องนี้กันชัดเจนแล้วนะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกดต่ำลง เพื่อไม่ให้สมาชิกชมรมดนตรีสากลที่ยังคงเก็บอุปกรณ์กันอยู่รอบห้องซ้อมได้ยิน แผ่นหลังกว้างของคีย์ในเสื้อช็อปสีเข้มหันมาเผชิญหน้ากับเธออย่างไม่ประนีประนอม และนั่นคือวินาทีที่เส้นด้ายแห่งความอดทนของประธานชมรมดนตรีสากลขาดผึ่งลงอย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากโดนรุ่นน้องปีหนึ่งตัวแสบต้อนจนมุมด้วยคำถามที่คาดไม่ถึงกลางห้องประชุมใหญ่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว รินรดาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอกอดอก เอียงคอมองคนปากแข็งที่พยายามตีสีหน้านิ่งเรียบแต่หูแดงแจ๋อย่างรู้ทัน ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนคีย์ต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ชัดเจนตรงไหนคะรุ่นพี่ คีย์บอกว่าโปรเจกต์งานมหาวิทยาลัยนี้เราต้องร่วมมือกันให้ราบรื่น แต่พอชวนไปกินข้าวหารือเรื่องงานนอกรอบ... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนฉันชวนไปกระโดดตึกด้วยล่ะคะ" "ผมไม่ได้ทำหน้าแบบนั้น" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัด "แล้วอีกอย่าง งานในส่วนของชมรมกับเรื่องกินข้าวของคุณ มันคนละเรื่องกัน ผมไม่ว่าง และไม่มีนโยบายเอาเวลางานมาปะปนกับเรื่องไร้สาระครับ" "ไร้สาระเหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ข้าวเที่ยงมื้อละห้าสิบบาทที่โรงอาหารคณะบริหารเนี่ยนะที่เรียกว่าไร้สาระ หรือว่า... ประธานชมรมคนเก่งกลัวอะไรบางอย่างอยู่กันแน่ กลัวว่าจะเผลอใจไหวหวั่นเวลานั่งมองหน้าฉันใกล้ๆ หรือเปล่าล่ะคะ" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าหมายราwithลูกศรอาบยาพิษ คีย์สะดุ้งเล็กน้อยแต่วินัยในการเก็บอาการระดับโปรทำให้เขาตีสีหน้าตายด้านได้ทันท่วงที ทว่าสันจรามที่ขบเข้าหากันแน่นและเส้นเลือดที่ปูดขึ้นเล็กน้อยบริเวณขมับ กลับทรยศความนิ่งสงบนั้นอย่างหมดจด ผู้ชายอย่างคีย์... เกลียดที่สุดคือการถูกมองทะลุปรุโปร่ง และเกลียดมากกว่าคือการที่คนคนนั้นดันเป็น 'รินรดา' ผู้หญิงที่เข้ามาปأسป่วนจังหวะการเต้นของหัวใจเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยรินรดา" คีย์กัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครสนใจพวกเขาแล้ว เขาจึงโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่รอดไรฟันออกมา "ผมไม่ได้ว่างพอจะมาเล่นเกมทายใจกับเด็กปีหนึ่ง ว่างมากนักก็ไปซ้อมกีตาร์โปร่งเพลงบังคับของชมรมซะ เกรดวิชาปฏิบัติของคุณปีนี้คาบเส้นอยู่ อย่าหาว่าผมไม่เตือน" พูดจบ ประธานหนุ่มก็คว้ากระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นสะพายไหล่ หมุนตัวเตรียมสาวเท้าหนีออกจากห้องซ้อมทันทีเพื่อยุติการสนทนาอันตรายนี้ แต่ทว่า... "เดี๋ยวค่ะ!" มือเรียวบางคว้าเข้าที่ข้อมือแกร่งของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วส่งผ่านเนื้อผ้าจนคีย์รู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาชะงักกึก หันกลับมามองด้วยแววตาดุดันที่พยายามใช้กลบเกลื่อนความวูบไหวในอก "ปล่อย" เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม "ไม่ปล่อยค่ะ จนกว่าคีย์จะตอบคำถามให้เคลียร์" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดของประธานชมรมเลยสักนิด "ปฏิเสธฉันต่อหน้าคนอื่น เสียงดังฟังชัด กลัวคนอื่นเขาเข้าใจผิดว่าเรากิ๊กกันเหรอคะ หรือจริงๆ แล้ว... คีย์แค่อยากหนีหน้าฉันเพราะควบคุมตัวเองไม่ได้กันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองชั่วขณะ เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ในห้องซ้อมดังฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของคีย์ เขาจ้องมองใบเนียนใสที่รั้นจนน่าตีของคนตรงหน้า ความรู้สึกอัดอั้น ทิฐิ และความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดใจกำลังตีรวนกันจนวุ่นวาย คำปฏิเสธเมื่อครู่... มันไม่ได้แปลว่าเขาไม่อยากไป มันแปลว่าเขาอยากไปจนแทบคลั่งต่างหาก แต่เพราะความปากแข็งและฟอร์มจัด ทำให้เขาเลือกที่จะผลักไสเธอออกไปทุกครั้ง ยิ่งเธอเข้าใกล้ กำแพงที่เขาสร้างไว้ก็ยิ่งสั่นคลอน คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว แม้จะยังคงความดื้อรั้นไว้ก็ตาม "คุณนี่มัน..." คีย์พึมพำออกมาอย่างจนปัญญา "ดื้อด้านเป็นบ้าเลยรินรดา" "ก็รู้ตั้งนานแล้วนี่คะ" รินรดาคลี่ยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายแห่งชัยชนะ "ตกลงว่าจะเลี้ยงข้าวฉันลบล้างความผิดที่พูดจาใจร้ายเมื่อกี้ไหมคะ หรือจะให้ฉันประกาศให้คนทั้งคณะฟังดีว่า ประธานคีย์คนโหด แอบหน้าแดงเวลาคุยกับเด็กปีหนึ่ง" "คุณกล้าเหรอ?" "ลองดูไหมล่ะคะ?" คีย์ถอนหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้ราบคาบต่อผู้หญิงคนนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำยอมรับนัด แต่วินาทีนั้นเอง... "อ้าว รินรดา ยังไม่กลับอีกเหรอครับ? แล้วก็นั่น... คีย์ ใช่ไหมครับ พอดีเลย ผมกำลังตามหารินอยู่พอดีเลยว่าจะชวนไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันสักหน่อย" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'พี่ภัทร' รุ่นพี่ปีสามจากคณะนิติศาสตร์และคู่แข่งหัวใจคนสำคัญดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูห้องซ้อม พร้อมกับร่างสูงโปรดที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร แต่นัยน์ตากลับทอประกายท้าทายมองตรงมายังประธานชมรมดนตรีสากล คีย์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อในทันที มือที่ถูกรินรดากุมไว้กระตุกเกร็งน้อยๆ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว --- **ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอนะครับ**